Από τους ήχους αυτών των φωνών, ξυπνήσαμε και εμείς τα ξημερώματα της επόμενης μέρας, περίπου στις έξι, έξι και μισή και κοιτάξαμε έξω από το παράθυρο, αναζητώντας το φως του ήλιου, ο οποίος, κρυμμένος πίσω από το παχύ στρώμα ομίχλης, που κάλυπτε την ατμόσφαιρα, αδυνατούσε, τουλάχιστον μέχρι εκείνη τη στιγμή, να «τρυπήσει» το απέραντο και πυκνό λευκό, που μας χώριζε από αυτόν. Τελικά όμως η ομίχλη άρχισε να υποχωρεί σιγά, σιγά και να μας αποκαλύπτει ένα εντελώς διαφορετικό, μέχρι τότε, τοπίο, αποτελούμενο από απέραντες πεδιάδες, γεμάτες μπανανιές και άλλες καλλιέργειες, καθώς και πυκνά φοινικοδάση με φοίνικες γεμάτους από ώριμες ή φρέσκες, ζουμερές καρύδες (στην Ταϊλάνδη, οι φοίνικες πολλοί, μα οι περισσότεροι άδειοι από καρπούς, γιατί οι Ταϊλανδοί, φρόντιζαν, ανά περιοδικά χρονικά διαστήματα, να τις κατεβάζουν, είτε μόνοι τους, είτε με τη βοήθεια σκλάβων-μαϊμούδων).
Οι Ρώσοι που γνωρίσαμε, όντας πολύ φιλικοί και πρόσχαροι, προσφέρθηκαν να μας βοηθήσουν, όσον αφορά τη διαμονή μας στο Puri, εφόσον οι ίδιοι ήταν «παλιές καραβάνες» του μέρους, έχοντας περάσει παλιότερα μεγάλα χρονικά διαστήματα εκεί.
Κατεβαίνοντας στο σταθμό των τρένων, πλήθος οδηγών pedal rickshaw προσφέρθηκε να μας μεταφέρει στο Puri 2, την τουριστική και γεμάτη guest houses, περιοχή. Δεν χρειάστηκε να κουνήσουμε, ούτε το μικρό μας δαχτυλάκι, αφού οι αδερφοί Ρώσοι, μας φρόντισαν σαν μικρούς τους αδερφούς, βρίσκοντας rickshaw, παζαρεύοντας για την τιμή (κάτι, που το περιμέναμε ούτως η άλλως, αφού η εμπειρία μας στην παρέα με τους ρώσους έδειξε, ότι είναι αμείλικτοι διαπραγματευτές) και τοποθετώντας μας στα καθίσματα. Πραγματικά εντυπωσιαστήκαμε από τη στάση τους. Οι ίδιοι μας δήλωσαν, πως από εκείνη τη στιγμή και πέρα, θα μας θεωρούσαν αδέρφια τους. «you….me…. brother and sister!!», όπως χαρακτηριστικά ανέφερε με τα, ρωσικής προφοράς, κάκιστα σε γραμματική και σύνταξη, αγγλικά, ο μεγαλύτερος από τους δύο, σε διάφορες φάσεις, καθ’ όλη τη διάρκεια της παραμονής μας στο Puri. Μας προσκάλεσαν στο συμπαθητικό guest house, όπου θα έμεναν και οι ίδιοι και γενικότερα υπήρξαν καταλυτικοί αρωγοί, τόσο στην άφιξη, όσο και σε όλη τη διάρκεια παραμονής μας εκεί. Τελικά αποφασίσαμε, να μείνουμε μία μέρα μαζί τους και παράλληλα να ψάξουμε για ένα καλύτερο, ακριβό για το budget μας, δωμάτιο, στο οποίο σκοπεύαμε να γιορτάσουμε, στα δυτικά πρότυπα, τα γενέθλια του Κώστα, που ήταν την επόμενη μέρα.
Η «ξενάγησή» μας, από τους Ρώσους, συνεχίστηκε, με το να μας πηγαίνουν στο peace coffee restaurant, ένα συμπαθέστατο μαγαζάκι, με πολύ καλές τιμές και αρκετά καλό και καθαρό φαγητό, αλλά δυστυχώς πάντα γεμάτο από κόσμο και συγκεκριμένα από τουρίστες, γεγονός που απαιτούσε την υπομονή σου, στο να εξυπηρετηθείς, πολλές φορές παραπάνω από μιάμιση ώρα..! Αφού πήραμε πρωινό, ανανεώσαμε το ραντεβού μας για δείπνο το ίδιο βράδυ στο ίδιο μέρος, και «απλωθήκαμε» στα στενά του Puri, αναζητώντας ένα, σαφώς ακριβότερο και.. ευρωπαϊκών προδιαγραφών, δωμάτιο.
Έχοντας λοιπόν, για πρώτη φορά, θέσει τα standards τόσο «ψηλά», ξεκινήσαμε έναν μαραθώνιο έρευνας, κοιτώντας περισσότερα από 20 διαφορετικά guest houses(πραγματικά «οργώσαμε» την περιοχή), αδυνατώντας όμως, να βρούμε το ιδανικό μέρος, στην ιδανική τιμή. Τελικά ενδώσαμε στον πειρασμό, να κλείσουμε για την επόμενη μέρα το ακριβότερο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου, που διέθετε plasma t.v, ηλεκτρικό θερμοσίφωνο, air condition, μεγάλη μπανιέρα(ειδικά αυτό μας εξέπληξε, γιατί ήταν η πρώτη και τελευταία φορά, που συναντήσαμε κάτι τέτοιο!!), μπαλκόνι με θέα στον ωκεανό ( το Puri τοποθετείται ανατολικά, στις ακτές του κόλπου της Βεγγάλης, ο οποίος ενώνεται με τον ινδικό ωκεανό) και τοίχους ζωγραφισμένους με Polloc αισθητική, στην τιμή των 2000 ρουπίων (35 ευρώ περίπου), κατόπιν εντατικού και επίμονου bargaining. Φυσικά παρόλη την χλιδή, το ξενοδοχείο δεν κατάφερνε να αποκρύψει πλήρως την αληθινή Ινδία αφού η θέα στον ωκεανό συμπεριελάμβανε πλήθος σκουπιδιών. Το ίδιο βράδυ, είχαμε ένα αξέχαστο δείπνο, με τους Ρώσους «αδερφούς» μας να ζαλίζονται λιγάκι από την κατανάλωση αλκοόλ και να δίνουν ρεσιτάλ κωμικοτραγικότητας, τραγουδώντας παραδοσιακά ινδικά τραγούδια και λέγοντας «αμπελοφιλοσοφίες», με χρήση κατακρεουργημένων αγγλικών με βαριά ρωσική προφορά, όπως: «me, as the freshness…to the ocean» ή το κλασσικό πλέον για εμάς « it’s a very very very nice…….smatch( πρόκειται για τον ήχο, που έκανε φιλώντας δυνατά, δαγκώνοντας ουσιαστικά τα δάχτυλα του δεξιού του χεριού!).
Η επόμενη μέρα, όπως ήταν φυσικό και επόμενο, μας βρήκε να γιορτάζουμε μέσα στην σουίτα μας, πίνοντας ένα απαίσιο ινδικό κρασί, παραδιδόμενοι άνευ όρων στις ανέσεις, που αυτή μας προσέφερε. Αρνηθήκαμε να προβούμε στην παραμικρή ενέργεια, παραγγέλνοντας ακόμα και φαγητό στο δωμάτιο, απόφαση, που την πληρώσαμε πολύ ακριβά, αφού η γαστρεντερίτιδα μας «τσάκισε» για πολλοστή φορά, καθιστώντας μας αδύναμους για τις επόμενες 4-5 μέρες. Παρόλα αυτά, η μέρα υπήρξε άκρως χαλαρωτική και ανανεωτική και για τους δυο, με την μπανιέρα και την, απίστευτης άνεσης, τουαλέτα, να έχουν τον ρόλο του πρωταγωνιστή!
Πολύ νωρίς το πρωί της επομένης, περίπου στις 8 παρά, ήμασταν ήδη στους άδειους δρόμους του Puri, αναζητώντας νέα στέγη, να μας φιλοξενήσει, μιας και το check out στην συντριπτική πλειοψηφία των guest houses στο Puri ήταν μόλις στις οκτώ, το πρωί!!(κάποια ελάχιστα έχουν στις εννέα, ενώ ένα μόνο, στο οποίο μείναμε κιόλας τελικά, είχε στις δέκα)
Μία από τις πιο όμορφες φωτογραφικές σκηνές, που έχουμε στο μυαλό μας, για το Puri, έλαβε χώρα, την ώρα, που ψάχναμε για καινούριο δωμάτιο. Μέσα στον άδειο και γεμάτο υγρασία δρόμο, εφόσον ο ήλιος βρισκόταν ήδη ψηλά, αλλά αδυνατούσε να διαλύσει την ομίχλη, που κάλυπτε την ατμόσφαιρα,(ήταν αδύνατο να διακρίνεις το μπλε του ουρανού), μας πλησίασε ένας νεαρός Ινδός. Στάθηκε απέναντί μας, μας κοίταξε με ένα αλλόκοτο βλέμμα θαυμασμού και, σφίγγοντας δυνατά τη γροθιά του, με ένα ειρηνικό χαμόγελο, γύρισε και μας είπε: «welcome to Puri sir,… welcome to Puri», νομίζοντας προφανώς, ότι μόλις είχαμε φτάσει, αφού τα backpacks μας «έκαναν μπαμ», κάνοντάς μας να φαινόμαστε καινούριοι επισκέπτες. Λίγα λεπτά αργότερα, αφήσαμε τα συμπράγκαλά μας στο καινούριο μας δωμάτιο, μέσα στα μικρά στενά της πόλης και πολύ κοντά στην παραλία. Από την γραφική ταράτσα, που διέθετε μπορούσαμε να αγναντεύουμε το απέραντο μπλε του ωκεανού, ο οποίος κυριολεκτικά αγκάλιαζε τα μικρά σπίτια του Puri. Σε ένα ενδεχόμενο τσουνάμι, είναι βέβαιο, ότι η θάλασσα θα «κατάπινε» το Puri,τουλάχιστον τα παράλιά του, σε λιγότερο από 3 λεπτά, μη προλαβαίνοντας κανένας να κάνει τίποτα.
Η πραγματικότητα είναι, ότι το 2004 περίμεναν να έρθει κάποιο, το οποίο είχε ξεκινήσει από κάπου αλλού και είχε ήδη πλήξει τα δυτικά νησιά της Ταυλάνδης , αλλά τελικά το κακό αποφεύχθηκε, αφού τελικά δεν έφτασε στο Puri ποτέ. Οι κάτοικοί του ακόμα πιστεύουν, ότι ο Shiva, στον οποίο είναι αφιερωμένη η ιερή πόλη Puri, έδιωξε το κύμα μακριά, πράγμα ωστόσο, που αρκετά χρόνια νωρίτερα, αρνήθηκε να κάνει, αφήνοντας το τσουνάμι να καταστρέψει την παραλιακή πλευρά στο Puri, και να πάρει μαζί του αρκετές ανθρώπινες ζωές. Ως έκφραση αφοσίωσης σε αυτόν επιπλέον, το Puri αποτελεί η μοναδική πόλη της Ινδίας, όπου η κατανάλωση, καλλιέργεια ή οποιαδήποτε άλλη χρήση, κάνναβης, είναι νόμιμη και ανεκτή σε όλα τα επίπεδα(μπορείς να καπνίσεις παντού! Εξ’ ου και η μαζική προσέλευση των hippies, τα προηγούμενα χρόνια).
Οι Ρώσοι λοιπόν υπήρξαν οι «κινητήριοι μοχλοί», όσον αφορά την ξενάγησή μας στο Puri. Μαζί τους νοικιάσαμε ποδήλατα (ναι! Οδήγησε και η Μέι Λί δικό της ποδήλατο και σε χωματόδρομους, αλλά και στους γεμάτους κίνηση, από ποικίλα οχήματα και ζώα, ινδικούς δρόμους) και πραγματοποιήσαμε αξέχαστες εκδρομές σε ερημικές παραλίες, τοποθετημένες σε δύσκολα να βρεθούν, μα γνωστά για αυτούς, μέρη. Υπήρξαμε αυτόπτες μάρτυρες ενός θλιβερού συμβάντος, κατά το οποίο αντικρίσαμε τις σορούς εκατοντάδων, χωρίς υπερβολή, θαλάσσιων χελωνών, τις οποίες είχε ξεβράσει ο ωκεανός στις ακτές του κόλπου, κατά μήκος πολλών χιλιομέτρων. Οι σοροί αυτοί συνοδεύονταν από πτώματα μικρών ψαριών. Μία μεγάλη μόλυνση ίσως? Τίποτα δεν μπορούμε να πούμε με σιγουριά, εκτός από το ό, τι για άλλη μια φορά συνειδητοποιήσαμε, πως ο άνθρωπος είναι ορκισμένος εχθρός και η μεγαλύτερη απειλή, του πλανήτη μας.
Με τους ίδιους πάντα ξεναγούς, πραγματοποιήσαμε και την πρώτη επίσκεψή μας στο κέντρο του Puri, μακριά από την τουριστική περιοχή, όπου θυμηθήκαμε την «μαύρη» γοητεία των ινδικών πόλεων. Βρώμα, βρωμιά και βρομερότητα παντού, με πλήθος κόσμου να πηγαινοέρχεται ανάμεσα σε σκουπίδια και περιττώματα αγελάδας, οι οποίες να εμποδίζουν αισθητά την γενικότερη κυκλοφορία, αφού ξάπλωναν, οπουδήποτε αυτές θεωρούσαν βολικό, αδιαφορώντας για το τι συνέβαινε γύρω τους, κοιτώντας τον κόσμο με το γνωστό, ήρεμο, «αγελαδίσιο» βλέμμα. Επισκεφθήκαμε τις εισόδους μόνο, δυστυχώς, των πολλών ινδουιστικών ναών, μιας και η εισχώρηση στα ενδότερα , απαγορεύεται ρητά, σε μη Ινδούς ή μη ινδουιστές.
…βουρ στο φαγητό!...Και τι φαγητό!
Από αριστερά ο Παβίτρα ,και δεύτερος ο Σουρές, ενώ στο φόντο το κέντρο της πόλης
Όπως έχει ήδη αναφερθεί, οι ανατολές του ηλίου στο Puri, τουλάχιστον κατά τη δική μας παραμονή εκεί, ήταν πάντα καλυμμένες από στρώματα ομίχλης, καθιστώντας αδύνατη τη θέασή του. Η ατμόσφαιρα ωστόσο και το όλο τοπίο μας αντάμειψε επάξια, όντας πραγματικά μαγευτικά
Περιμένοντας την ανατολή!
Γυναίκες μας ετοιμάζουν το απαραίτητο «chai masala»
Ψαράδες ετοιμάζουν δίχτυα, ενώ ο ήλιος όντας ήδη ψηλά στον ουρανό, μόλις που διακρίνεται πίσω από την ομίχλη!
Αξιοσημείωτο υπήρξε και το τραπέζι, που μας έκαναν οι δύο αδερφοί, μαγειρεύοντας με γκάζι στο δωμάτιο τους φρέσκο τόνο ημέρας, φερμένο απευθείας δίπλα από τον ωκεανό και αγορασμένο από ντόπιους ψαράδες. Το γεύμα αυτό υπήρξε αφορμή, ώστε να ανοίξει ένα νέο, μεγάλο και ανεξερεύνητο κεφάλαιο, αυτό της αδρής κατανάλωσης ψαριού, κυριότατα τόνου, που αφθονεί στις πολιτείες της ανατολικής και νότιας Ινδίας, όπως οι ίδιοι διαπιστώσαμε.
Τις τελευταίες μέρες αποφασίσαμε, να κινητοποιηθούμε περισσότερο μόνοι μας, τόσο γιατί δεν θέλαμε να «πρήζουμε» συνεχώς τους δύο αδερφούς, όσο και γιατί θέλαμε να δούμε πράγματα, που οι ίδιοι είχανε δει αρκετές φορές. Νοικιάσαμε λοιπόν οι δυο μας μηχανάκι(ναι, δεν κωλώνουμε πουθενά, ούτε στην Ινδία!) και βάλαμε στόχο τον ναό του ήλιου,(sun temple), ένα από τα σημαντικότερα μνημεία, ανεκτίμητης πραγματικά αξίας , της Ινδίας. Πρόκειται για ένα επιβλητικότατο ναό, ηλικίας περίπου 800 ετών, αφιερωμένο στην θεότητα του ηλίου για τους ινδουιστές, τον Surya. Κατά πάσα πιθανότητα, έχει χτιστεί από τον τότε βασιλιά της Orissa, Narashimhadev( ωραίο όνομα για RPG χαρακτήρα), για να γιορτάσει τη νίκη του και την υπεροχή του, έναντι των μουσουλμάνων. Διάφορες τροποποιήσεις και προσθέσεις επήλθαν με την πάροδο των αιώνων, από διάδοχους, αυτοκράτορες.
Το μηχανάκι μας, σύμφωνο με το κλίμα της Ινδίας, θύμιζε μηχανάκι αμνημόνευτων ετών(εποχής δευτέρου παγκοσμίου και έπειτα).
Παρόλο το παλαιό της ηλικίας του αποδείχτηκε ικανό, να μας μεταφέρει με ασφάλεια, 26 χιλιόμετρα έξω από το Puri, στο χωριό Konark, όπου βρισκόταν ο «επίμαχος» ναός. Μοναδικό πρόβλημα η χαμηλή ταχύτητα, αφού, αν ξεπερνούσες τα 40, το μηχανάκι, ξεκινούσε να τρίζει δυνατά και να κουνιέται ολόκληρο, δίνοντας την εντύπωση, ότι επρόκειτο να ανατιναχθεί!
Μπορεί η Agra και το Ταζ Μαχάλ , να μας άφησε με διχασμένες εντυπώσεις, το sun temple όμως υπήρξε στα αλήθεια μαγικό, βγαλμένο από κάποιο παραμύθι και μοναδικό αξιοθέατο. Η είσοδός του, λιγάκι «τσουχτερή» για τους τουρίστες(250 ρουπίες, ενώ για τους Ινδούς μόλις 10!), μας έκανε να επιλέξουμε να το δούμε από έξω, όπως ο περισσότερος κόσμος άλλωστε(Ινδοι-τουρίστες), εφόσον βρισκόταν σε κοινή, για όλους, θέα, ενώ μέσα γινόταν, ταυτόχρονα με την συνεχόμενη ροή των επισκεπτών, κάποιες επιδιορθώσεις και έργα. Στην επιστροφή μας στο Puri, σταματήσαμε για μπάνιο σε κάποια ερημική, όπως τουλάχιστον εμείς θεωρήσαμε, παραλία, όπου ο Κώστας φρόντισε να γίνει θέαμα στα μάτια ανυποψίαστων Ινδών, αφού θεώρησε πρέπον να κάνει γυμνισμό. Η Μέι Λί, που αποφάσισε να μην κάνει μπάνιο, προσπάθησε μάταια να τον ειδοποιήσει, φωνάζοντάς του, αφού ο ήχος των δυνατών κυμάτων, που ξέβραζε ο ωκεανός, το έκανε αδύνατο. Τελικά το συνειδητοποίησε αρκετή ώρα μετά, όταν ο ίδιος αποφάσισε να βγει έξω, γιατί κρύωνε…
Ο ναός του ήλιου, αφιερωμένος στο θεό SURYA.
Χωρίς να το συνειδητοποιήσουμε καλά, καλά, πέρασε σχεδόν μία εβδομάδα και επειδή δεν θέλαμε, να προβούμε ξανά στα λάθη του παρελθόντος (manali, mcleoad ganj,κ. τ. λ.), μιας και είχαμε λίγο χρόνο και πολλά μέρη να επισκεφτούμε, αποφασίσαμε να φύγουμε. Είχαμε ήδη σκεφτεί τον επόμενο σταθμό μας(Kanyakumari,το νοτιότερο σημείο της Ινδίας) και το μόνο, που χρειαζόμασταν, ήταν μεγάλη υπομονή, γιατί το διπλό ταξίδι με τραίνο εκεί, θα μας έπαιρνε συνολικά περισσότερες από 35 ώρες(μιάμιση μέρα μέσα στο τρένο!). Το τρένο δε, θα έπρεπε να το παίρναμε από την πρωτεύουσα της Orissa, Bubhaneswar,πράγμα, που αποτελούσε την τέλεια αφορμή για μία επίσκεψή μας στο μεγάλο ζωολογικό πάρκο, που διαθέτει.
Έτσι λοιπόν εγκαταλείψαμε το Puri, το βρωμερό χωριό διακοσίων χιλιάδων κατοίκων, με τον φτωχό μεν, πολύ ζωντανό δε κόσμο, που τραγουδούσε και χόρευε στα στενάκια με κάθε αφορμή, δοξάζοντας τον Shiva, την απέραντη παραλία γεμάτη σκουπίδια και ψαράδικα, τον μονίμως άγριο ωκεανό και τα κοράκια, να σε παρατηρούν και να σε κράζουν τα ομιχλώδη πρωινά. Πραγματικά, το Puri είναι ένας ενδιαφέρον προορισμός, που δεν υπάρχει πλέον(μπορεί και καλύτερα έτσι) στην λίστα των περισσότερων δυτικών τουριστών της Ινδίας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου