και κατευθύνθηκαμε προς το μέρος που είχε τον περισσοτερο κόσμο, μιας και εκδοτήρια εισιτηρίων δεν φαίνοταν πουθενά στον ορίζοντα και επιπλέον ήταν και η πρώτη μας φορά σε σταθμο λεωφορείων.Έπειτα από πολλές «διαβουλεύσεις» , κυρίως στη νοηματική, αφού τα αγγλικά δεν υφίσταντο σαν επιλογή,καταφέραμε να βρούμε λεωφορείο που πήγαινε κατευθειαν dharamshala και στη συνέχεια Mcleoad ganj.Το ταξίδι διήρκησε 8 με 9 ώρες,που για Ινδία μεταφραζεται πολύ σύντομο ταξίδι.Οι εντυπώσεις μας από τα λεωφορεία γενικα μέχρι τώρα δεν είναι και οι καλύτερες..μιλάμε κυρίως για τα κρατικά λεωφορεία. Pολύ φασαρία, πολύς κόσμος, πολύ κόρνα, γενικα…όλα στην υπερβολική έκφανσή τους!
DHARAMSHALA-MCLEOAD GANJ
Πλησιάζοντας την dharamshala, το τοπίο αρχισε να αλλαζει εντυπωσιακά,το ίδιο και ο καιρός.Τα Ιμαλάια άρχισαν σιγα σιγα να κλείνουν τον ορίζοντα μπροστά μας,και τα πρώτα ρίγη από το κρύο έκαναν την εμφανισή τους στα σώματά μας. Πραγματικά η πρώτη μας σκέψη ήταν ότι βρισκόμασταν στα Γιάννενα! Από εκεί στη συνέχεια πήραμε ξανά λεωφορείο για το Mcleoad ganj(μισή ώρα περιπου), και συνεχίσαμε την άνοδο προς τα βουνά.
Φτάνοντας εκεί, ήμασταν αρκετά κουρασμένοι από το ταξίδι, αλλά ξέραμε ότι έπρεπε να βρόυμε πρώτα δωμάτιο και για αυτό κάναμε κουράγιο(γνωρίζαμε ότι πλέον χωρίς υπομονή και παζάρια, παντα, μα παντα έβγαινες χαμένος!).Μόλις πατήσαμε το πόδι μας λοιπόν, ακολουθήσαμε κάποιον από τους πολλους που μας πλαισίωσαν,για να μας δείξει δωμάτια.Εδώ καταλάβαμε για πρώτη φορά, ότι με τα λεφτά που διναμε μεχρι τώρα, θα έπρεπε να έχουμε πολύ καλύτερες συνθήκες διαμονής. Καθαρά(!!!),ηλιόλουστα δωμάτια με υπέροχη θέα στα Ιμαλάια… επιπλέον tv,ζεστό
νερο κ.α ,σε τιμές της ταξης 150 με 250, το πολύ 300 ρουπίες. Παρασυρόμενοι από τον ενθουσιασμό μας κλεισαμε δωμάτιο για 250 ρουπίες ,το οποίο όπως αποδείχτηκε ήταν πολύ καλο σε όλα, εκτός από τη φασαρία του δρομου(βρισκόταν πανω από σχετικα κεντρικο δρόμο).Εκεί μέσα περάσαμε και τις 3-4 πρώτες μέρες, μιας και όπως ήδη είπαμε, είχαμε αρρωστήσει.(διαρροια, πυρετός κ.τ.λ.)
Σαν τοποθεσία το Mcleoad ganj , ήταν πραγματικά υπέροχο!Από οποιοδήποτε rooftop restaurant μπορούσες να δεις τις χιονισμένες βουνοκορφές,τις άπειρες μαϊμούδες να διασχίζουν τις σκεπές των σπιτιων, αετούς και κοράκια να πετούν πανω απτο κεφάλι σου και στη συνέχεια να χάνονται στις ομιχλώδεις κορυφές, Θιβετιανούς Βουδιστές μοναχούς ντυμένους σε πορφυρά κόκκινα ρουχα να διασκίζουν τους δρομους του χωριού,και αμέτρητες προσευχές γραμμένες πανω σε χρωματιστα κομματια από ύφασμα και κρεμασμένες σε διαφορα σημεία ή χαραγμένες πανω σε μεγάλους βράχους ή ακόμα και σε μικρες πέτρες…τι άλλο να ζητήσει κανείς περισσότερο ως συντροφιά για τον πρωινό του καφέ??Ας πάρουμε μια γεύση λοιπόν με κάποιες φωτογραφίες:
Το κακό ωστόσο με το Mcleoad ganj ήταν,ότι ,λόγω ακριβώς αυτης της ομορφιάς,έχει μετατραπεί σε
υπερβολικά τουριστικό θέρετρο για όλο τον κοσμο.Η σχέση του με την ινδική κουλτούρα έχει εντελώς χαθεί,ενώ,όπως διαπιστώσαμε στην πορεία οι θιβετιανοί μοναχοί θυμιζουν αρκετά «γραμματείς και Φαρισαίους» παλαιοτέρων ετών. Σιγουρα όχι ολοι,αλλά μάλλον οι περισσοτεροι. Και όπως μας ειπε χαρακτηριστικά ένας Θιβετιανός φίλος «Monks are monkeys”.
Γνωρίσαμε αρκετο κόσμο και καναμε και δύο φίλους,έναν Ινδο και έναν Θιβετιανό, τον Shiam και τον Ragbay αντίστοιχα. Γενικά οι Θιβετιανοί είναι πολύ πιο κοντά στο δικό μας τρόπο ζωής δεν υπάρχουν κανονισμένοι γάμοι και οι διάφοροι «περιορισμοί» των Ινδών για τις γυναίκες. Θα λέγαμε ότι το μέρος αυτό είναι αρκετά Δυτικό (σχεδόν όλα τα καφέ είχαν καπουτσινο!!!!) και πνευματικό μαζί η γιόγκα και ο διαλογισμός έδινε και έπαιρνε … αλλά το πιο σημαντικό για μας ήταν ότι είχε γαλάζιο ουρανο… γι’αυτό κάτσαμε και δυο βδομαδες χωρίς να έχει κατι το ιδιαίτερο. Όπως αποδείχτηκε μετά όλη η περιοχή Himachal Pradesh της Ινδίας έχει υπεροχη φύση με βουνά και ποτάμια.
