α)Στη στάση στο Sharjah κατεβαινοντας απ΄το αεροπλάνο αρχισαμε να ιδρωνουμε αμεσως και να νιώθουμε μια δυσφορία από πολύ ζεστη.Αρχικά,νομίσαμε εξαιτιας του αεροπλανου,τελικα όμως μόλις πηραμε το λεωφορείο, για να μας μεταφερει στο αεροδρόμιο,κοιτάζοντας τα κλιματιστικα να δουλευουν στο τερμα ρίχνοντας κυριολεκτικα δροσερούς υδρατμούς, καταλάβαμε,ότι οφειλόταν στη γενική ζέστη,..στο κλιμα!Να σημειωθει ότι ήμαστε εκει, νυχτα,συγκεκριμενα στις 11 για αυτούς και η θερμοκρασία αν θυμαμαι καλα 36.
β)Φτάνοντας στο αεροδρομιο,πηγαμε να παρουμε οfficial prepaid taxi που υποτιθεται ότι η τιμη είναι fix 250rs. Τελικα αφου πληρωσαμε 380 και πηραμε μια χειρόγραφη αποδειξη που εγραφε extra χρεώσεις για πραγματα που ποτε δε ζητησαμε και ποτε δεν ειχαμε, μπήκαμε σε ένα ταξι που θα μας πήγαινε στο sunny guest house, όπου θαμέναμε τις 2 πρώτα βραδια. Η πρωτη μας επαφή με τους Ινδούς οδηγούς ηταν σοκαριστική,αν και ο συγκεκριμένος όπως αποδείχτηκε τελικα ήταν μακράν ο καλύτερος οδηγός συγκριτικά με τους υπόλοιπους , οδηγουσε γρηγορα με το ένα χερι στο τιμονι και το άλλο μα που αλλου? Στη κορνα φυσικα,την οποία ειλκρινα δεν σταματησε να πατάει με καποιες παυσεις δευτερολέπτων (2-3 το πολύ!)
Βέβαια η απαντηση στο mail που είχαμε στείλει για κράτηση δωματίου (Room is conform) τελικα αποδείχτηκε ..μη conform at all!Ο ταξιτζής, ενώ γυροφέρναμε κοντα στη πλατεία,οπου βρισκόταν, μη μποροντας να το εντοπίσουμε,πηρε(?) τηλέφωνο απ το κινητό του και μας διαβεβαίωσε, τοσο αυτος οσο και ο receptionist(?)ότι ήταν γεματο λόγω των common wealth games ,που διεξάγονται αυτή την εποχή στο Δελχί!!(Τσακ! Να κατι που δεν το ξεραμε..)Ε….από εκει και μεχρι το μεσημέρι της ιδιας μέρας ξεκινα ενας αγώνας για το που θα κοιμηθουμε μερικες ώρες,ώστε μετα τις 10 να αρχισουμε να ψαχνουμε για δωματιο.
Κανείς δεν μπορει να πει με σιγουρια τι ηταν αληθεια και τι ήταν ψέμα από αυτά που ακουσαμε από διαφορους που επρόκειτο να γνωρίσουμε…
Μετά από γενναία υπομονή και προσπάθεια σε καποιο επισημο ινδικο τουριστικο γραφειο(?),που περιελάμβανε και παζάρι,καταφέραμε να βρουμε ένα δωμάτιο για 500 ρουπιες,το οποιο ,όπως διαπιστώσαμε στη συνεχεια,ηταν σπίτι του-τους!
Την επόμενη μέρα(δηλ. μετα από 4 ώρες)ξυπνησαμε και μας ξαναπήγανε στο τουριστικό γραφειο,για να δουμε τι θα κανουμε με τη διαμονή μας εκει.(ή τουλάχιστον ετσι πιστευαμε εμείς!)
Θεέ μου!!Το μόνο που πραγματικά θέλαμε ήταν ένας γαμ…νος χάρτης που να δειχνει το νέο Δελχί,να πληρώσουμε και να φυγουμε να παμε να βρουμε δωμάτιο μονοι μας… δε θα μπορουσε να ηταν πιο δύσκολο από όσο ηταν,οσο απλο και αν ακούγεται.
Περιληπτικά λοιπόν, όταν ζητούσαμε ένα χάρτη,(συνολικα τον ζητήσαμε 10 φορές περίπου)μας αλλάζανε θέμα,μας ρωτουσαν που θα πάμε μετα και προσπαθουσαν συνεχώς να μας πείσουν να αγοράσουμε καποιο από τα πακέτα προσφορών τους,ειτε για το γύρο του Rajastan,είτε για κάπου αλλού, είτε τελικά να μας κλείσουν αυτοί τα εισιτήρια για όπου θα αποφασίζαμε εμείς να πάμε..τα νεύρα μας, και κυρίως τα δικά μου(Κώστας),ηταν πραγματικά τεντωμένα. Α! Επίσης μας έλεγαν όταν τους λέγαμε για το rishikesh και τη γύρω περιοχή που θέλαμε να πάμε, να μην πάμε σε καμία περίπτωση γιατί έχουν πλημμυρίσει τα πάντα! Εντάξει, είχε μια μικρή δόση αλήθειας αυτό όπως μάθαμε στη συνέχεια, αλλά πολύ μικρή και πριν από δυο μήνες..!Το τι υπερβολές ακούσαμε, … , πραγματικά αγγίζουν τα όρια παραμυθιών!(π.χ ότι δεν μπορούμε να πάμε στο rishikesh με λεωφορείο, γιατί έχει πλημμυρίσει ακόμα και ο σταθμός, ο δρόμος, τα σπίτια, τα πάντα!). Αφού αποφάσισαν κάποια στιγμή ότι δεν θα μας πείσουν ούτε να πάρουμε κάποιο πακέτο αλλά και ούτε να πληρώσουμε για το δωμάτιο που κοιμηθήκαμε τα διπλά, μας πήγαν στο κεντρικό τους υποκατάστημα όπου ξεκίνησαν όλα από την αρχή… Μετά από κάποιες ώρες ‘‘υπερβολικής εξυπηρέτησης’‘ και καταπιεστικού εγκλεισμού, με την δικαιολογία ότι θέλουμε να κάνουμε ένα τσιγάρο καταφέραμε επιτέλους να βγούμε λίγο έξω να κάνουμε μια βόλτα.
Aυτό ηταν!!επιτέλους ήμασταν μονοι στο Ν.Δελχί και μάλιστα στην κεντρική αγορά(το γραφειο βρισκοταν δίπλα σε αυτή)!Πλήθος εντελώς διαφορετικών εικονων αρχισε να βομβαρδίζει το οπτικό μας πεδίο.Όπου και να κοιταζες…η Ευρωπη ειχε εξαφανιστεί!Αλλος κοσμος,άλλες μυρωδιές(ως επί το πλείστον ανυπόφορες ),άλλη ατμόσφαιρα(ηταν αδυνατο να διακρινει κανείς τον ηλιο, που ηταν μονιμα κρυμμένος πίσω από…ατελειωτο νέφος καυσαερίων, καθ ’όλη τη διαρκεια της ημέρας)!Παρόλα αυτά είχε και κάτι το τελείως δικό του, εντελώς άγνωστο για εμάς ,και ταυτόχρονα ενθουσιαστικό.
Τελικά αυτή η βόλτα μας έκανε καλό .Αφού ηρεμήσαμε απτον πονοκέφαλο, που μας ειχαν προκαλέσει, οι του τουριστικού γραφείου(ο θεός να το κάνει!),..καταφέραμε να κλεισουμε ένα δωμάτιο τρύπα με σίγουρους συγκάτοικους τις κατσαρίδες αλλά τουλάχιστον είχε ένα τετράγωνο σαν παράθυρο και είχε ένα εντυπωσιακά δυνατό ανεμιστήρα οροφής, το κλείσαμε αμέσως ενθουσιασμένοι!
Οπλισμένοι με την ασφάλεια του ‘‘μένω κάπου’‘ ξεκινήσαμε τις βόλτες. Σίγουρα στην αρχή ήταν δύσκολα …. που να φας και τι να φας. Μετά από αρκετά πάνω κάτω συνειδητοποιήσαμε ότι η πιο καλή επιλογή φαγητού ήταν το μικρό τετραγωνάκι (3x3) που μαγειρεύανε μπροστά σου σε κάτι κατάμαυρα σκεύη και όπου ενώ μας φέρανε μαχαιροπήρουνα μας είπε ο μάγειρας ότι είναι εγγλέζικη εφεύρεση και ότι ο θεός μας έδωσε 10 δάχτυλα και πρέπει να τα χρησιμοποιούμε.
Με το σοκ αυτής της πρώτης μέρας αποφασίσαμε να πάμε πρωί πρωί να κλείσουμε εισιτήρια για το Amritsar. Τελικά δεν ήταν τόσο σοκαριστικό το Δελχί, αρχίσαμε να συνηθίζουμε, είδαμε και πιο Ευρωπαϊκά μαγαζιά, πάρκα μνημεία κτλ. Επίσης μάθαμε ότι οι φτωχοί δηλαδή κάτω από το όριο τις πείνας, παίρνουν από το κράτος μια καλυβοκατασκευή 3x3 όπου μένει όλοι η οικογένεια και ζουν ευτυχισμένοι ακόμα και με 50 ευρώ το μήνα! Είναι πολύ περήφανοι οι Ινδοί για αυτό το σύστημα.
Δε θα ξεχάσω ποτέ τα δυο βράδια που κοιμηθήκαμε στο δελχί..το “δωμάτιο” ,πραγματικο κλουβί χωρίς παράθυρο,(στην πραγματικότητα είχε παράθυρο, αλλά δεν ήταν ..καλή ιδέα να το ανοίξεις..), με τον ανεμιστήρα να χτυπάει εκνευριστικα αρκετα χαμηλα πανω απτο κεφάλι σου…, και με το υπερβολικά..(χωρίς υπερβολές..)βρώμικο δωμάτιο,..ε.. δεν ήταν και εύκολο να χαλαρώσεις! Το πιο παράξενο ωστόσο και ταυτόχρονα ανεξήγητο ήταν ένας απροσδιόριστος περιοδικός , επαναλαμβανόμενος θόρυβος(κάθε 2 ώρες περίπου και για 4-5 λεπτά το πολύ)που σε συνόδευε σταθερά ως το ξημέρωμα!...πραγματικά δεν τολμήσαμε να βγούμε ποτέ να δούμε τι είναι..ήταν λιγάκι τρομακτικό!
Και μερικές φωτογραφίες από Δελχί..
