H ώρα κοντεύει 7 το πρωί, όταν ξυπνάμε και αφού μαζεύουμε τα πράγματά μας, κατευθυνόμαστε προς τον σταθμό των τραίνων. Επόμενος σταθμός..Amritsar! Η πόλη των Σιχ.
Το ταξίδι με το τραίνο είχε διάρκεια 6 ωρών. Δεν ξέρουμε αν είναι μόνο το συγκεκριμένο τραίνο, αλλά πραγματικά πολύ άνετο, και με όλα τα comfort (τσάι, εφημερίδα, χυμός, κολατσιό ..). Φτάνουμε στο Amritsar και παίρνουμε ένα pedal rickshaw που στην πορεία μετανιώσαμε λίγο για το παζάρι που του κάναμε γιατί ο τύπος έφτυσε αίμα για να μας πάει μαζί με τις βαλίτσες στο Golden temple, αλλά αμέσως αλλάξαμε γνώμη γιατί πήγε να μας φάει στα ρέστα και μας άφησε και αρκετά πιο πριν. Ουφ λέμε ας κάνουμε ένα τσιγάρο πριν αρχίσουμε να ψάχνουμε για δωμάτιο. Ο Κώστας δηλαδή γιατί εγώ έχω σταματήσει να καπνίζω σε δημόσιους χώρους μέρα μεσημέρι, αφού λάμβανα πολλά βλέμματα απορίας – περιέργειας – περιφρόνησης αφού δεν είναι respectable να καπνίζουν και να πίνουν οι γυναίκες. Μετά από λίγο μαθαίνουμε ότι δεν ήρθαμε μια τυχαία φάση αλλά ότι την επόμενη είναι τα γενέθλια του 4ου ή 6ου γκουρού των Σίχ που σήμαινε ότι οι Σίχ από όλη την Ινδία και των κόσμο κατέφθαναν να το γιορτάσουν. Γενικά αυτό μεταφράστηκε σε κοσμοσυρροή, ακριβές τιμές και συνεχή μποτιλιαρίσματα των ποδηλατο-ταξί όπου κανείς ποτέ δεν έκανε πίσω ή δεν σταματούσε πριν γίνει το κακό, απλά κάποια στιγμή κάπως περνούσαν?!
Σχετικά απογοητευμένοι και αφού έχουμε ακούσει κάποιες πολύ ακριβές τιμές δωματίων μας πλησιάζει ένας τύπος και ρωτάει αν θέλουμε δωμάτιο, και μας λέει επίσης πως να καθόμαστε και να καπνίζουμε για να μην μας προσέχουν (στο πεζοδρόμιο μέσα από τα σκουπίδια). Πάμε να μας δείξει το δωμάτιο ο Κουλντίπ Σαμάλ. Το δωμάτιο μας φαίνεται θεϊκό (σε σχέση με το προηγούμενο), κρατάμε όμως χαρακτήρα να μην δείξουμε ότι μας αρέσει και κάνουμε πολύ σκληρό παζάρι μέχρι που πήγαμε και να φύγουμε και εκεί τον ψήσαμε να το αφήσει 300 ρουπίες (5 ευρώ) – σχετικά ακριβή τιμή όπως φάνηκε στη συνέχεια.
Αφού λοιπόν αφήνουμε τα πράγματά μας ρωτάμε ξανά τον Κuldipshamal ,ο οποίος μας υποδεικνύει ένα ινδικό εστιατόριο για φαγητό..λοιπόν..μεγάλο θέμα η Ινδική κουζίνα! Ποικιλότροπη, νόστιμη και εντελώς διαφορετική από την μεσογειακή! Δοκιμάσαμε palak paneer(πολτός από σπανακι με λιωμένο τυρί)και butter massala paneer(λωμένο βούτυρο, μπαχαρικα, λιωμένο τυρί)….πάρα πολύ νόστιμα!!Γενικότερα χρησιμοποιούν πάρα πολλούς πετυχημένους συνδιασμούς μπαχαρικών για όλα τα φαγητά τους, έντονους και διαφορετικούς στη πλειοψηφία τους.
Η αλήθεια είναι ότι μέχρι τοτε δεν είχε παρουσιαστει καμία στομαχική διαταραχη σε κανέναν μας..κάποτε λοιπον θα συνέβαινε..
Σχεδόν ταυτόχρονα,(ίσως η Μέι Λι πρώτη)αρχίσαμε να έχουμε πρόβλημα με το στομάχι και το έντερο μας.Δεν του δώσαμε μάλλον την αρμόζουσα προσοχή,για αυτό και μας συνόδεψε μεχρι και τις πρώτες μέρες στην Dharamashala και στο Mclloadganj.Πάντως δεν διστάσαμε να δοκιμάζουμε συνεχώς διαφορετικα και αμφιβόλου ποιότητας πράγματα. Το θετικό ήταν, ότι πιστεύαμε(όπως και έγινε),πως κάποια στιγμή θα αποκτούσαμε ανοσία. Περάσαμε και δύο βράδια με πυρετό, το ένα μάλιστα με έντονο(Κώστας)Τώρα πια όμως με στοιχειώδη προσοχή, μένουμε αλώβητοι τρώγοντας σχεδόν τα πάντα!
Πλησιάζοντας την είσοδο προς τον golden temple μετά από το φαγητό, αποφάσισα να ανάψω ένα τσιγάρο γα καπνίσω πριν μπούμε…λάθος!Ενας ευγενέστατος μουσάτος Σιχ ,που είχε περασμένο στο πλάι ένα ικανοποιητικου μεγέθους γιαταγάνι,μου ζήτησε να το σβήσω,λέγοντάς μου,ότι δεν απαγορεύεται μονο μέσα στο ναό αλλα και έξω από αυτόν σε ακτίνα αρκετά μεγάλη,ποτε δεν καταφέραμε να προσδιορίσουμε το ακριβές μέγεθός της(αν ένας Σιχ σε έβλεπε να καπνίζεις,στην καλύτερη θα εισέπραττες ένα πολύ απαξιωτικό και επιπληκτικό βλέμμα,και..πιστέψτε με..θα σβήνατε το τσιγάρο).Αυτό ήταν και το βασικό μου πρόβλημα στο Amritsar,ουσιαστικά μπορούσες να καπνίσεις ανενόχλητος μόνο στο δωμάτιό σου.Πέταξα λοιπον το τσιγάρο και περάσαμε την είσοδο..πανικός! Πλήθος κόσμου να πηγαινοέρχεται προς όλες τις κατευθύνσεις .Ακολουθώντας κατά μία υποκειμενική έννοια τους περισσότερους ,φτάνουμε μπροστά από το σημείο από όπου αφήνεις τα παπούτσια σου για φύλαξη.Στη συνέχεια,αφού μας φορέσουν μαντήλια στα κεφάλια μας και ξεπλύνουμε τα γυμνα πόδια μας στην είσοδο,μπαίνουμε στο ναό.
Στη λίμνη που περικυκλώνει κυριολεκτικά τον ναό,παρακολουθούμε έναν ημίγυμνο Σιχ να «χαϊδεύει» τα νερά της με ένα πολύ μακρύ ξύλο ,και να ψιθυρίζει μάλλον κάποιες προσευχές .Σε όλη την περιοχη γύρω από το golden temple, να ηχεί η ζωντανή μουσική μέσα από το ιερό του ναού.Σε αυτό βοηθούσαν βέβαια και τα ηχεία, που ήταν τοποθετημένα σε διάφορα σημεία.Το αποτέλεσμα παντως ήταν μαγευτικό.Μετά από πολλή προσπάθεια και υπομονή(πάρα πολύς κόσμος )καταφέραμε να μπούμε στο ιερό, αλλά δυστυχώς είχε σταματήσει η μουσική. Παρ’ όλα αυτά κάποιοι guru Σιχ κάθονταν στο στολισμένο από λεφτα πάτωμα(προφανώς δωρεές) και διαλογίζονταν λέγοντας κάποια ακατάληπτα madras.
To επόμενο πρωί ξυπνήσαμε και αποφασίσαμε να πάμε σε ένα μεγαλο πάρκο, το rambha.H εμπειρία του pedal riksaw , εκπληκτική όπως αναμενόταν. Η ατμόσφαιρα αποπνικτική,τα αυτοκίνητα πολλά και εμείς πάνω σε ένα τρικυκλο ποδήλατο ,να δυσκολευόμαστε λιγακι να αναπνέουμε,και να μην μπορούμε να μιλήσουμε από τη φασαρία και τα κορναρίσματα.Ωστόσο η επίσκεψή μας αποδείχτηκε περισσότερο από καλή.Φύση,δέντρα,σκιουράκια και πάνω από όλα ησυχία,που από ότι φαίνεται είναι αρκετα δύσκολο να πετύχει κανεις στην Ινδία, μας παρέδωσαν σε έναν πολύ όμορφο περίπατο. Περάσαμε αι από ένα μουσείο των Σιχ,(μέσα στο πάρκο) όπου ανακαλύψαμε ότι η θρησκεία τους έχει ρίζες από τον 15ο αιώνα και ακόμα νωρίτερα.
Την επόμενη μέρα μοναδικά αξιοσημείωτα γεγονότα υπήρξαν η επίσκεψή μας στην τελετή, που διεξάγεται στα σύνορα Pakistan-Amritsar και η γνωριμία μας με τον Drove.’ Οσο αφορά το πρωτο, πραγματικα δεν μας άρεσε καθόλου!Ανούσιο,και με αρκετή δόση εθνικισμού…μας πέταξαν και τα τσιγάρα στον έλεγχο.Φανταστείτε 4 στρατιώτες με κοκκινα λοφία(Ιndouistan) και 4 με μαύρα(Pakistan) να πηγαινοέρχονται με προκλητικές πολεμικες κινήσεις ως την πύλη Ινδία-Πακισταν, ο καθενας στην πλευρά του..??!Το συναρπαστικο ωστόσο ήταν το πώς το έβλεπαν οι ίδιοι οι Ινδοί και ο Drove που γνωρίσαμε εκεί και τελικά τον φιλοξενήσαμε στο δωμάτιό μας το βράδυ. Η λέξη που ο ίδιος χρησιμοποίησε …«patriotism»!
Το τελευταίο βράδυ μας λοιπόν στο Amritsar το περάσαμε ολοι μαζί, πηγαίνοντας να πιούμε μπύρα(δεν ήταν εύκολο να βρεις, αλλά ο Drove ήταν Ινδός, οπότε φρόντισε αυτός),και στη συνέχεια μιλώντας στο δωμάτιο, αφου μετά τις 10 και μισή ήταν πολύ αργά για να βρίσκεται η Μέι Λι έξω(μας το είπε ρητά ένας Σιχ όταν μας ειδε έξω στις 10).
Από την όλη κουβέντα ξεκαθάρισαν διάφορα πράγματα. Η βούλα (bidi) που φοράνε οι γυναίκες είναι βασικά μόδα (δεν σημαίνει κάτι συγκεκριμένο), αλλά όταν παντρέυεσαι φοράς εκτός βούλας και sindour (μια κοκκινη γραμμή στην αρχή της χωρίστρας) και οι νιοπαντρες φοράνε και τεράστια βραχιολια και στα δυο χέρια. Όταν δε τον ρωτήσαμε αν όντως τα φοράνε αυτά μας είπε χαρακτηριστικά ότι γίνεται ότι θέλει ο άντρας και ότι η γυναίκα που έχει κανονιστεί ότι θα παντρευτεί σε 3 χρόνια ( για να παντρευτεί πρώτα η μεγάλη του αδερφή) θέλει να τα φοράει οπωσδήποτε.
