Dharamshala ... Η πατρίδα του Δαλάι λάμα

Την επόμενη μέρα,αφού ξυπνήσουμε,(φιλοξενήσαμε τον Drove στο δωμάτιο μας), αποφασισαμε να κατευθυνθούμε όλοι μαζί προς τον σταθμό των λεωφορείων,όπου και θα χωρίζαμε για διαφορετικές κατευθύνσεις,εμείς για Mcleod ganj,o Drove για μια άλλη πολη κοντά στο Αmritsar.H εμπειρία του pedal-riksaw για άλλη μια φορα…συναρπαστικη! Φτάνοντας στον σταθμό,χαιρετησαμε τον Drove
και κατευθύνθηκαμε προς το μέρος που είχε τον περισσοτερο κόσμο, μιας και εκδοτήρια εισιτηρίων δεν φαίνοταν πουθενά στον ορίζοντα και επιπλέον ήταν και η πρώτη μας φορά σε σταθμο λεωφορείων.Έπειτα από πολλές «διαβουλεύσεις» , κυρίως στη νοηματική, αφού τα αγγλικά δεν υφίσταντο σαν επιλογή,καταφέραμε να βρούμε λεωφορείο που πήγαινε κατευθειαν dharamshala και στη συνέχεια Mcleoad ganj.Το ταξίδι διήρκησε 8 με 9 ώρες,που για Ινδία μεταφραζεται πολύ σύντομο ταξίδι.Οι εντυπώσεις μας από τα λεωφορεία γενικα μέχρι τώρα δεν είναι και οι καλύτερες..μιλάμε κυρίως για τα κρατικά λεωφορεία. Pολύ φασαρία, πολύς κόσμος, πολύ κόρνα, γενικα…όλα στην υπερβολική έκφανσή τους!

DHARAMSHALA-MCLEOAD GANJ

Πλησιάζοντας την dharamshala, το τοπίο αρχισε να αλλαζει εντυπωσιακά,το ίδιο και ο καιρός.Τα Ιμαλάια άρχισαν σιγα σιγα να κλείνουν τον ορίζοντα μπροστά μας,και τα πρώτα ρίγη από το κρύο έκαναν την εμφανισή τους στα σώματά μας. Πραγματικά η πρώτη μας σκέψη ήταν ότι βρισκόμασταν στα Γιάννενα! Από εκεί στη συνέχεια πήραμε ξανά λεωφορείο για το Mcleoad ganj(μισή ώρα περιπου), και συνεχίσαμε την άνοδο προς τα βουνά.

Φτάνοντας εκεί, ήμασταν αρκετά κουρασμένοι από το ταξίδι, αλλά ξέραμε ότι έπρεπε να βρόυμε πρώτα δωμάτιο και για αυτό κάναμε κουράγιο(γνωρίζαμε ότι πλέον χωρίς υπομονή και παζάρια, παντα, μα παντα έβγαινες χαμένος!).Μόλις πατήσαμε το πόδι μας λοιπόν, ακολουθήσαμε κάποιον από τους πολλους που μας πλαισίωσαν,για να μας δείξει δωμάτια.Εδώ καταλάβαμε για πρώτη φορά, ότι με τα λεφτά που διναμε μεχρι τώρα, θα έπρεπε να έχουμε πολύ καλύτερες συνθήκες διαμονής. Καθαρά(!!!),ηλιόλουστα δωμάτια με υπέροχη θέα στα Ιμαλάια… επιπλέον tv,ζεστό
νερο κ.α ,σε τιμές της ταξης 150 με 250, το πολύ 300 ρουπίες. Παρασυρόμενοι από τον ενθουσιασμό μας κλεισαμε δωμάτιο για 250 ρουπίες ,το οποίο όπως αποδείχτηκε ήταν πολύ καλο σε όλα, εκτός από τη φασαρία του δρομου(βρισκόταν πανω από σχετικα κεντρικο δρόμο).Εκεί μέσα περάσαμε και τις 3-4 πρώτες μέρες, μιας και όπως ήδη είπαμε, είχαμε αρρωστήσει.(διαρροια, πυρετός κ.τ.λ.)

Σαν τοποθεσία το Mcleoad ganj , ήταν πραγματικά υπέροχο!Από οποιοδήποτε rooftop restaurant μπορούσες να δεις τις χιονισμένες βουνοκορφές,τις άπειρες μαϊμούδες να διασχίζουν τις σκεπές των σπιτιων, αετούς και κοράκια να πετούν πανω απτο κεφάλι σου και στη συνέχεια να χάνονται στις ομιχλώδεις κορυφές, Θιβετιανούς Βουδιστές μοναχούς ντυμένους σε πορφυρά κόκκινα ρουχα να διασκίζουν τους δρομους του χωριού,και αμέτρητες προσευχές γραμμένες πανω σε χρωματιστα κομματια από ύφασμα και κρεμασμένες σε διαφορα σημεία ή χαραγμένες πανω σε μεγάλους βράχους ή ακόμα και σε μικρες πέτρες…τι άλλο να ζητήσει κανείς περισσότερο ως συντροφιά για τον πρωινό του καφέ??Ας πάρουμε μια γεύση λοιπόν με κάποιες φωτογραφίες:

Το κακό ωστόσο με το Mcleoad ganj ήταν,ότι ,λόγω ακριβώς αυτης της ομορφιάς,έχει μετατραπεί σε
υπερβολικά τουριστικό θέρετρο για όλο τον κοσμο.Η σχέση του με την ινδική κουλτούρα έχει εντελώς χαθεί,ενώ,όπως διαπιστώσαμε στην πορεία οι θιβετιανοί μοναχοί θυμιζουν αρκετά «γραμματείς και Φαρισαίους» παλαιοτέρων ετών. Σιγουρα όχι ολοι,αλλά μάλλον οι περισσοτεροι. Και όπως μας ειπε χαρακτηριστικά ένας Θιβετιανός φίλος «Monks are monkeys”.

Γνωρίσαμε αρκετο κόσμο και καναμε και δύο φίλους,έναν Ινδο και έναν Θιβετιανό, τον Shiam και τον Ragbay αντίστοιχα. Γενικά οι Θιβετιανοί είναι πολύ πιο κοντά στο δικό μας τρόπο ζωής δεν υπάρχουν κανονισμένοι γάμοι και οι διάφοροι «περιορισμοί» των Ινδών για τις γυναίκες. Θα λέγαμε ότι το μέρος αυτό είναι αρκετά Δυτικό (σχεδόν όλα τα καφέ είχαν καπουτσινο!!!!) και πνευματικό μαζί η γιόγκα και ο διαλογισμός έδινε και έπαιρνε … αλλά το πιο σημαντικό για μας ήταν ότι είχε γαλάζιο ουρανο… γι’αυτό κάτσαμε και δυο βδομαδες χωρίς να έχει κατι το ιδιαίτερο. Όπως αποδείχτηκε μετά όλη η περιοχή Himachal Pradesh της Ινδίας έχει υπεροχη φύση με βουνά και ποτάμια.

Amritsar – Punjab – Η πόλη των Σίχ

H ώρα κοντεύει 7 το πρωί, όταν ξυπνάμε και αφού μαζεύουμε τα πράγματά μας, κατευθυνόμαστε προς τον σταθμό των τραίνων. Επόμενος σταθμός..Amritsar! Η πόλη των Σιχ.
Το ταξίδι με το τραίνο είχε διάρκεια 6 ωρών. Δεν ξέρουμε αν είναι μόνο το συγκεκριμένο τραίνο, αλλά πραγματικά πολύ άνετο, και με όλα τα comfort (τσάι, εφημερίδα, χυμός, κολατσιό ..). Φτάνουμε στο Amritsar και παίρνουμε ένα pedal rickshaw που στην πορεία μετανιώσαμε λίγο για το παζάρι που του κάναμε γιατί ο τύπος έφτυσε αίμα για να μας πάει μαζί με τις βαλίτσες στο Golden temple, αλλά αμέσως αλλάξαμε γνώμη γιατί πήγε να μας φάει στα ρέστα και μας άφησε και αρκετά πιο πριν. Ουφ λέμε ας κάνουμε ένα τσιγάρο πριν αρχίσουμε να ψάχνουμε για δωμάτιο. Ο Κώστας δηλαδή γιατί εγώ έχω σταματήσει να καπνίζω σε δημόσιους χώρους μέρα μεσημέρι, αφού λάμβανα πολλά βλέμματα απορίας – περιέργειας – περιφρόνησης αφού δεν είναι respectable να καπνίζουν και να πίνουν οι γυναίκες. Μετά από λίγο μαθαίνουμε ότι δεν ήρθαμε μια τυχαία φάση αλλά ότι την επόμενη είναι τα γενέθλια του 4^ου ή 6^ου γκουρού των Σίχ που σήμαινε ότι οι Σίχ από όλη την Ινδία και των κόσμο κατέφθαναν να το γιορτάσουν. Γενικά αυτό μεταφράστηκε σε κοσμοσυρροή, ακριβές τιμές και συνεχή μποτιλιαρίσματα των ποδηλατο-ταξί όπου κανείς ποτέ δεν έκανε πίσω ή δεν σταματούσε πριν γίνει το κακό, απλά κάποια στιγμή κάπως περνούσαν?!

Σχετικά απογοητευμένοι και αφού έχουμε ακούσει κάποιες πολύ ακριβές τιμές δωματίων μας πλησιάζει ένας τύπος και ρωτάει αν θέλουμε δωμάτιο, και μας λέει επίσης πως να καθόμαστε και να καπνίζουμε για να μην μας προσέχουν (στο πεζοδρόμιο μέσα από τα σκουπίδια). Πάμε να μας δείξει το δωμάτιο ο Κουλντίπ Σαμάλ. Το δωμάτιο μας φαίνεται θεϊκό (σε σχέση με το προηγούμενο), κρατάμε όμως χαρακτήρα να μην δείξουμε ότι μας αρέσει και κάνουμε πολύ σκληρό παζάρι μέχρι που πήγαμε και να φύγουμε και εκεί τον ψήσαμε να το αφήσει 300 ρουπίες (5 ευρώ) – σχετικά ακριβή τιμή όπως φάνηκε στη συνέχεια.
Αφού λοιπόν αφήνουμε τα πράγματά μας ρωτάμε ξανά τον Κuldipshamal ,ο οποίος μας υποδεικνύει ένα ινδικό εστιατόριο για φαγητό..λοιπόν..μεγάλο θέμα η Ινδική κουζίνα! Ποικιλότροπη, νόστιμη και εντελώς διαφορετική από την μεσογειακή! Δοκιμάσαμε palak paneer(πολτός από σπανακι με λιωμένο τυρί)και butter massala paneer(λωμένο βούτυρο, μπαχαρικα, λιωμένο τυρί)….πάρα πολύ νόστιμα!!Γενικότερα χρησιμοποιούν πάρα πολλούς πετυχημένους συνδιασμούς μπαχαρικών για όλα τα φαγητά τους, έντονους και διαφορετικούς στη πλειοψηφία τους.
Η αλήθεια είναι ότι μέχρι τοτε δεν είχε παρουσιαστει καμία στομαχική διαταραχη σε κανέναν μας..κάποτε λοιπον θα συνέβαινε..
Σχεδόν ταυτόχρονα,(ίσως η Μέι Λι πρώτη)αρχίσαμε να έχουμε πρόβλημα με το στομάχι και το έντερο μας.Δεν του δώσαμε μάλλον την αρμόζουσα προσοχή,για αυτό και μας συνόδεψε μεχρι και τις πρώτες μέρες στην Dharamashala και στο Mclloadganj.Πάντως δεν διστάσαμε να δοκιμάζουμε συνεχώς διαφορετικα και αμφιβόλου ποιότητας πράγματα. Το θετικό ήταν, ότι πιστεύαμε(όπως και έγινε),πως κάποια στιγμή θα αποκτούσαμε ανοσία. Περάσαμε και δύο βράδια με πυρετό, το ένα μάλιστα με έντονο(Κώστας)Τώρα πια όμως με στοιχειώδη προσοχή, μένουμε αλώβητοι τρώγοντας σχεδόν τα πάντα!
Πλησιάζοντας την είσοδο προς τον golden temple μετά από το φαγητό, αποφάσισα να ανάψω ένα τσιγάρο γα καπνίσω πριν μπούμε…λάθος!Ενας ευγενέστατος μουσάτος Σιχ ,που είχε περασμένο στο πλάι ένα ικανοποιητικου μεγέθους γιαταγάνι,μου ζήτησε να το σβήσω,λέγοντάς μου,ότι δεν απαγορεύεται μονο μέσα στο ναό αλλα και έξω από αυτόν σε ακτίνα αρκετά μεγάλη,ποτε δεν καταφέραμε να προσδιορίσουμε το ακριβές μέγεθός της(αν ένας Σιχ σε έβλεπε να καπνίζεις,στην καλύτερη θα εισέπραττες ένα πολύ απαξιωτικό και επιπληκτικό βλέμμα,και..πιστέψτε με..θα σβήνατε το τσιγάρο).Αυτό ήταν και το βασικό μου πρόβλημα στο Amritsar,ουσιαστικά μπορούσες να καπνίσεις ανενόχλητος μόνο στο δωμάτιό σου.Πέταξα λοιπον το τσιγάρο και περάσαμε την είσοδο..πανικός! Πλήθος κόσμου να πηγαινοέρχεται προς όλες τις κατευθύνσεις .Ακολουθώντας κατά μία υποκειμενική έννοια τους περισσότερους ,φτάνουμε μπροστά από το σημείο από όπου αφήνεις τα παπούτσια σου για φύλαξη.Στη συνέχεια,αφού μας φορέσουν μαντήλια στα κεφάλια μας και ξεπλύνουμε τα γυμνα πόδια μας στην είσοδο,μπαίνουμε στο ναό.

Στη λίμνη που περικυκλώνει κυριολεκτικά τον ναό,παρακολουθούμε έναν ημίγυμνο Σιχ να «χαϊδεύει» τα νερά της με ένα πολύ μακρύ ξύλο ,και να ψιθυρίζει μάλλον κάποιες προσευχές .Σε όλη την περιοχη γύρω από το golden temple, να ηχεί η ζωντανή μουσική μέσα από το ιερό του ναού.Σε αυτό βοηθούσαν βέβαια και τα ηχεία, που ήταν τοποθετημένα σε διάφορα σημεία.Το αποτέλεσμα παντως ήταν μαγευτικό.Μετά από πολλή προσπάθεια και υπομονή(πάρα πολύς κόσμος )καταφέραμε να μπούμε στο ιερό, αλλά δυστυχώς είχε σταματήσει η μουσική. Παρ’ όλα αυτά κάποιοι guru Σιχ κάθονταν στο στολισμένο από λεφτα πάτωμα(προφανώς δωρεές) και διαλογίζονταν λέγοντας κάποια ακατάληπτα madras.

To επόμενο πρωί ξυπνήσαμε και αποφασίσαμε να πάμε σε ένα μεγαλο πάρκο, το rambha.H εμπειρία του pedal riksaw , εκπληκτική όπως αναμενόταν. Η ατμόσφαιρα αποπνικτική,τα αυτοκίνητα πολλά και εμείς πάνω σε ένα τρικυκλο ποδήλατο ,να δυσκολευόμαστε λιγακι να αναπνέουμε,και να μην μπορούμε να μιλήσουμε από τη φασαρία και τα κορναρίσματα.Ωστόσο η επίσκεψή μας αποδείχτηκε περισσότερο από καλή.Φύση,δέντρα,σκιουράκια και πάνω από όλα ησυχία,που από ότι φαίνεται είναι αρκετα δύσκολο να πετύχει κανεις στην Ινδία, μας παρέδωσαν σε έναν πολύ όμορφο περίπατο. Περάσαμε αι από ένα μουσείο των Σιχ,(μέσα στο πάρκο) όπου ανακαλύψαμε ότι η θρησκεία τους έχει ρίζες από τον 15^ο αιώνα και ακόμα νωρίτερα.
Την επόμενη μέρα μοναδικά αξιοσημείωτα γεγονότα υπήρξαν η επίσκεψή μας στην τελετή, που διεξάγεται στα σύνορα Pakistan-Amritsar και η γνωριμία μας με τον Drove.’ Οσο αφορά το πρωτο, πραγματικα δεν μας άρεσε καθόλου!Ανούσιο,και με αρκετή δόση εθνικισμού…μας πέταξαν και τα τσιγάρα στον έλεγχο.Φανταστείτε 4 στρατιώτες με κοκκινα λοφία(Ιndouistan) και 4 με μαύρα(Pakistan) να πηγαινοέρχονται με προκλητικές πολεμικες κινήσεις ως την πύλη Ινδία-Πακισταν, ο καθενας στην πλευρά του..??!Το συναρπαστικο ωστόσο ήταν το πώς το έβλεπαν οι ίδιοι οι Ινδοί και ο Drove που γνωρίσαμε εκεί και τελικά τον φιλοξενήσαμε στο δωμάτιό μας το βράδυ. Η λέξη που ο ίδιος χρησιμοποίησε …«patriotism»!
Το τελευταίο βράδυ μας λοιπόν στο Amritsar το περάσαμε ολοι μαζί, πηγαίνοντας να πιούμε μπύρα(δεν ήταν εύκολο να βρεις, αλλά ο Drove ήταν Ινδός, οπότε φρόντισε αυτός),και στη συνέχεια μιλώντας στο δωμάτιο, αφου μετά τις 10 και μισή ήταν πολύ αργά για να βρίσκεται η Μέι Λι έξω(μας το είπε ρητά ένας Σιχ όταν μας ειδε έξω στις 10).
Από την όλη κουβέντα ξεκαθάρισαν διάφορα πράγματα. Η βούλα (bidi) που φοράνε οι γυναίκες είναι βασικά μόδα (δεν σημαίνει κάτι συγκεκριμένο), αλλά όταν παντρέυεσαι φοράς εκτός βούλας και sindour (μια κοκκινη γραμμή στην αρχή της χωρίστρας) και οι νιοπαντρες φοράνε και τεράστια βραχιολια και στα δυο χέρια. Όταν δε τον ρωτήσαμε αν όντως τα φοράνε αυτά μας είπε χαρακτηριστικά ότι γίνεται ότι θέλει ο άντρας και ότι η γυναίκα που έχει κανονιστεί ότι θα παντρευτεί σε 3 χρόνια ( για να παντρευτεί πρώτα η μεγάλη του αδερφή) θέλει να τα φοράει οπωσδήποτε.

Δελχί, πρώτη επαφή με Ινδία

Το ταξίδι μεχρι να φτασουμε δελχι,θα μπορούσε να πει κανεις πως κύλησε ομαλα,αν εξαιρεσει 2 πραγματα,που τουλαχιστον εμας μας έκαναν εντυπωση.

α)Στη στάση στο Sharjah κατεβαινοντας απ΄το αεροπλάνο αρχισαμε να ιδρωνουμε αμεσως και να νιώθουμε μια δυσφορία από πολύ ζεστη.Αρχικά,νομίσαμε εξαιτιας του αεροπλανου,τελικα όμως μόλις πηραμε το λεωφορείο, για να μας μεταφερει στο αεροδρόμιο,κοιτάζοντας τα κλιματιστικα να δουλευουν στο τερμα ρίχνοντας κυριολεκτικα δροσερούς υδρατμούς, καταλάβαμε,ότι οφειλόταν στη γενική ζέστη,..στο κλιμα!Να σημειωθει ότι ήμαστε εκει, νυχτα,συγκεκριμενα στις 11 για αυτούς και η θερμοκρασία αν θυμαμαι καλα 36.
β)Φτάνοντας στο αεροδρομιο,πηγαμε να παρουμε οfficial prepaid taxi που υποτιθεται ότι η τιμη είναι fix 250rs. Τελικα αφου πληρωσαμε 380 και πηραμε μια χειρόγραφη αποδειξη που εγραφε extra χρεώσεις για πραγματα που ποτε δε ζητησαμε και ποτε δεν ειχαμε, μπήκαμε σε ένα ταξι που θα μας πήγαινε στο sunny guest house, όπου θαμέναμε τις 2 πρώτα βραδια. Η πρωτη μας επαφή με τους Ινδούς οδηγούς ηταν σοκαριστική,αν και ο συγκεκριμένος όπως αποδείχτηκε τελικα ήταν μακράν ο καλύτερος οδηγός συγκριτικά με τους υπόλοιπους , οδηγουσε γρηγορα με το ένα χερι στο τιμονι και το άλλο μα που αλλου? Στη κορνα φυσικα,την οποία ειλκρινα δεν σταματησε να πατάει με καποιες παυσεις δευτερολέπτων (2-3 το πολύ!)

Βέβαια η απαντηση στο mail που είχαμε στείλει για κράτηση δωματίου (Room is conform) τελικα αποδείχτηκε ..μη conform at all!Ο ταξιτζής, ενώ γυροφέρναμε κοντα στη πλατεία,οπου βρισκόταν, μη μποροντας να το εντοπίσουμε,πηρε(?) τηλέφωνο απ το κινητό του και μας διαβεβαίωσε, τοσο αυτος οσο και ο receptionist(?)ότι ήταν γεματο λόγω των common wealth games ,που διεξάγονται αυτή την εποχή στο Δελχί!!(Τσακ! Να κατι που δεν το ξεραμε..)Ε….από εκει και μεχρι το μεσημέρι της ιδιας μέρας ξεκινα ενας αγώνας για το που θα κοιμηθουμε μερικες ώρες,ώστε μετα τις 10 να αρχισουμε να ψαχνουμε για δωματιο.
Κανείς δεν μπορει να πει με σιγουρια τι ηταν αληθεια και τι ήταν ψέμα από αυτά που ακουσαμε από διαφορους που επρόκειτο να γνωρίσουμε…
Μετά από γενναία υπομονή και προσπάθεια σε καποιο επισημο ινδικο τουριστικο γραφειο(?),που περιελάμβανε και παζάρι,καταφέραμε να βρουμε ένα δωμάτιο για 500 ρουπιες,το οποιο ,όπως διαπιστώσαμε στη συνεχεια,ηταν σπίτι του-τους!
Την επόμενη μέρα(δηλ. μετα από 4 ώρες)ξυπνησαμε και μας ξαναπήγανε στο τουριστικό γραφειο,για να δουμε τι θα κανουμε με τη διαμονή μας εκει.(ή τουλάχιστον ετσι πιστευαμε εμείς!)
Θεέ μου!!Το μόνο που πραγματικά θέλαμε ήταν ένας γαμ…νος χάρτης που να δειχνει το νέο Δελχί,να πληρώσουμε και να φυγουμε να παμε να βρουμε δωμάτιο μονοι μας… δε θα μπορουσε να ηταν πιο δύσκολο από όσο ηταν,οσο απλο και αν ακούγεται.
Περιληπτικά λοιπόν, όταν ζητούσαμε ένα χάρτη,(συνολικα τον ζητήσαμε 10 φορές περίπου)μας αλλάζανε θέμα,μας ρωτουσαν που θα πάμε μετα και προσπαθουσαν συνεχώς να μας πείσουν να αγοράσουμε καποιο από τα πακέτα προσφορών τους,ειτε για το γύρο του Rajastan,είτε για κάπου αλλού, είτε τελικά να μας κλείσουν αυτοί τα εισιτήρια για όπου θα αποφασίζαμε εμείς να πάμε..τα νεύρα μας, και κυρίως τα δικά μου(Κώστας),ηταν πραγματικά τεντωμένα. Α! Επίσης μας έλεγαν όταν τους λέγαμε για το rishikesh και τη γύρω περιοχή που θέλαμε να πάμε, να μην πάμε σε καμία περίπτωση γιατί έχουν πλημμυρίσει τα πάντα! Εντάξει, είχε μια μικρή δόση αλήθειας αυτό όπως μάθαμε στη συνέχεια, αλλά πολύ μικρή και πριν από δυο μήνες..!Το τι υπερβολές ακούσαμε, … , πραγματικά αγγίζουν τα όρια παραμυθιών!(π.χ ότι δεν μπορούμε να πάμε στο rishikesh με λεωφορείο, γιατί έχει πλημμυρίσει ακόμα και ο σταθμός, ο δρόμος, τα σπίτια, τα πάντα!). Αφού αποφάσισαν κάποια στιγμή ότι δεν θα μας πείσουν ούτε να πάρουμε κάποιο πακέτο αλλά και ούτε να πληρώσουμε για το δωμάτιο που κοιμηθήκαμε τα διπλά, μας πήγαν στο κεντρικό τους υποκατάστημα όπου ξεκίνησαν όλα από την αρχή… Μετά από κάποιες ώρες ‘‘υπερβολικής εξυπηρέτησης’‘ και καταπιεστικού εγκλεισμού, με την δικαιολογία ότι θέλουμε να κάνουμε ένα τσιγάρο καταφέραμε επιτέλους να βγούμε λίγο έξω να κάνουμε μια βόλτα.
Aυτό ηταν!!επιτέλους ήμασταν μονοι στο Ν.Δελχί και μάλιστα στην κεντρική αγορά(το γραφειο βρισκοταν δίπλα σε αυτή)!Πλήθος εντελώς διαφορετικών εικονων αρχισε να βομβαρδίζει το οπτικό μας πεδίο.Όπου και να κοιταζες…η Ευρωπη ειχε εξαφανιστεί!Αλλος κοσμος,άλλες μυρωδιές(ως επί το πλείστον ανυπόφορες ),άλλη ατμόσφαιρα(ηταν αδυνατο να διακρινει κανείς τον ηλιο, που ηταν μονιμα κρυμμένος πίσω από…ατελειωτο νέφος καυσαερίων, καθ ’όλη τη διαρκεια της ημέρας)!Παρόλα αυτά είχε και κάτι το τελείως δικό του, εντελώς άγνωστο για εμάς ,και ταυτόχρονα ενθουσιαστικό.
Τελικά αυτή η βόλτα μας έκανε καλό .Αφού ηρεμήσαμε απτον πονοκέφαλο, που μας ειχαν προκαλέσει, οι του τουριστικού γραφείου(ο θεός να το κάνει!),..καταφέραμε να κλεισουμε ένα δωμάτιο τρύπα με σίγουρους συγκάτοικους τις κατσαρίδες αλλά τουλάχιστον είχε ένα τετράγωνο σαν παράθυρο και είχε ένα εντυπωσιακά δυνατό ανεμιστήρα οροφής, το κλείσαμε αμέσως ενθουσιασμένοι!

Οπλισμένοι με την ασφάλεια του ‘‘μένω κάπου’‘ ξεκινήσαμε τις βόλτες. Σίγουρα στην αρχή ήταν δύσκολα …. που να φας και τι να φας. Μετά από αρκετά πάνω κάτω συνειδητοποιήσαμε ότι η πιο καλή επιλογή φαγητού ήταν το μικρό τετραγωνάκι (3x3) που μαγειρεύανε μπροστά σου σε κάτι κατάμαυρα σκεύη και όπου ενώ μας φέρανε μαχαιροπήρουνα μας είπε ο μάγειρας ότι είναι εγγλέζικη εφεύρεση και ότι ο θεός μας έδωσε 10 δάχτυλα και πρέπει να τα χρησιμοποιούμε.

Με το σοκ αυτής της πρώτης μέρας αποφασίσαμε να πάμε πρωί πρωί να κλείσουμε εισιτήρια για το Amritsar. Τελικά δεν ήταν τόσο σοκαριστικό το Δελχί, αρχίσαμε να συνηθίζουμε, είδαμε και πιο Ευρωπαϊκά μαγαζιά, πάρκα μνημεία κτλ. Επίσης μάθαμε ότι οι φτωχοί δηλαδή κάτω από το όριο τις πείνας, παίρνουν από το κράτος μια καλυβοκατασκευή 3x3 όπου μένει όλοι η οικογένεια και ζουν ευτυχισμένοι ακόμα και με 50 ευρώ το μήνα! Είναι πολύ περήφανοι οι Ινδοί για αυτό το σύστημα.
Δε θα ξεχάσω ποτέ τα δυο βράδια που κοιμηθήκαμε στο δελχί..το “δωμάτιο” ,πραγματικο κλουβί χωρίς παράθυρο,(στην πραγματικότητα είχε παράθυρο, αλλά δεν ήταν ..καλή ιδέα να το ανοίξεις..), με τον ανεμιστήρα να χτυπάει εκνευριστικα αρκετα χαμηλα πανω απτο κεφάλι σου…, και με το υπερβολικά..(χωρίς υπερβολές..)βρώμικο δωμάτιο,..ε.. δεν ήταν και εύκολο να χαλαρώσεις! Το πιο παράξενο ωστόσο και ταυτόχρονα ανεξήγητο ήταν ένας απροσδιόριστος περιοδικός , επαναλαμβανόμενος θόρυβος(κάθε 2 ώρες περίπου και για 4-5 λεπτά το πολύ)που σε συνόδευε σταθερά ως το ξημέρωμα!...πραγματικά δεν τολμήσαμε να βγούμε ποτέ να δούμε τι είναι..ήταν λιγάκι τρομακτικό!

Και μερικές φωτογραφίες από Δελχί..