ΤΑΫΛΑΝΔΗ-ΑΦΙΞΗ ΣΤΗΝ ΜΠΑΝΚΟΚ- KHAO SAN ROAD(..ΤΟ ΧΑΟΣ)

Τα αισθήματα μας ήταν ανάμεικτα, καθώς το αεροπλάνο απογειωνόταν και άφηνε την Ινδία πίσω μας. Απ’ τη μια χαιρόμασταν, που θα πηγαίναμε σε μια διαφορετική και εντελώς καινούρια για εμάς χώρα, από την άλλη όμως νιώθαμε στενοχωρημένοι, που αφήναμε πίσω, χωρίς να έχουμε χαρεί αρκετά την απίστευτη αυτή χώρα. Κρατώντας όμως στην άκρη του μυαλού μας την ευχάριστη σκέψη, ότι θα επιστρέφαμε μετά από 2 μήνες, αποφασίσαμε να συγκεντρωθούμε στα νέα δεδομένα, που διαγράφονταν μπροστά μας. Η ώρα κόντευε επτά το πρωί, όταν το αεροπλάνο μας προσγειωνόταν στην Βangkok. Είχαμε ήδη αποφασίσει, ότι θα πηγαίναμε να μείνουμε στον διάσημο khao san road***, για αυτό, αφού ξεμπερδέψαμε με την γραφειοκρατία του αεροδρομίου(διαβατήρια,visa κ. τ. λ ) και κάναμε συνάλλαγμα κάποιες ρουπίες, που μας είχαν περισσέψει, σε μπατ, πήραμε λεωφορείο, που θα μας άφηνε ακριβώς πάνω στο περιβόητο αυτό δρόμο. Μπορεί να ακουστεί αστείο, αλλά με τον «αέρα» της Ινδίας επάνω μας, αισθανόμασταν υπερβολικά άβολα, παρακολουθώντας τους πεντακάθαρους και ντυμένους στην τρίχα Ταϋλανδούς γύρω μας. Στην Ινδία δώσαμε ρεσιτάλ ατημέλειας αδιαφορώντας, μιας και συγκριτικά με την πλειοψηφία των Ινδών ήμασταν ίδιοι, αν όχι καθαρότεροι. Τώρα όμως ξεχωρίζαμε σαν την μύγα μες στο γάλα! Ευτυχώς το «μαρτύριο» έλαβε τέλος μισή περίπου ώρα μετά, αφού φτάσαμε στον προορισμό μας, όπου και μας περίμενε μια ευχάριστη έκπληξη. Ο khao san road υπήρχε στο μυαλό μας σαν ένας από τους πιο απασχολημένους και πλημμυρισμένους από κόσμο δρόμος. Όπως αποδείχτηκε τελικά, αυτό δεν αποτελεί ψέμα, αλλά τουλάχιστον τις πρωινές ώρες, δείχνει εντελώς διαφορετικός, ήρεμος και γαλήνιος. Επιπλέον, οι απαίσιες μυρωδιές, που συνηθίσαμε, να μας κατακλύζουν στις ινδικές μεγαλουπόλεις ,είχαν παραδώσει την θέση τους σε κολασμένα ωραίες μυρωδιές φαγητού, που πήγαζαν από διάφορα «βρώμικα»(μπροστά στα βρώμικα της Ινδίας φάνταζαν πολυτελή εστιατόρια), διάσπαρτα και στις δύο πλευρές του δρόμου…. Και εκεί λοιπόν ….ναι, το μυρίσαμε!! Χοιρινό και μοσχαρίσιο κρέας, περασμένο σε σουβλάκια(όπως είδαμε στη συνέχεια), που ψηνόταν πάνω στα κάρβουνα!!Είχαν περάσει τουλάχιστον δύο μήνες, από την τελευταία φορά που μυρίσαμε και γευτήκαμε κάτι τέτοιο. Αν και έπρεπε να βρούμε δωμάτιο και να πάμε να πλυθούμε, το σώμα μας και κυρίως το στομάχι μας αρνούταν πεισματικά, να υπακούσει στον εγκέφαλο, οδηγώντας αναγκαστικά τα βήματά μας προς την «πηγή». Υπνωτισμένοι λοιπόν στηθήκαμε μπροστά από την καντίνα,..και φάγαμε σε λιγότερο από λεπτό 4 συνολικά σουβλάκια (τι ευτυχία!). Η όλη γιορτή συνεχίστηκε και αφού κλείσαμε δωμάτιο, παίρνοντας για πρωινό τηγανητά αυγά με…… μπέικον και τρίβοντας τα χέρια μας σαν τον Οβελίξ πάνω από ψημένα αγριογούρουνα. Το δωμάτιο ήταν εξαιρετικό, μα ταυτόχρονα πολύ πιο ακριβό σε σχέση με οτιδήποτε είχαμε νοικιάσει στην Ινδία(400 baht ή 10 ευρώ ημερησίως), κάνοντας μας να ανησυχούμε για το τι μέλει γενέσθαι αναφορικά με τα οικονομικά μας. Παρόλα αυτά όμως παραδοθήκαμε ψυχή τε και σώματι στις ανέσεις που μας προσέφερε(καθαρά σεντόνια, air condition, θερμοσίφωνο), σκεφτόμενοι ότι θα μέναμε το πολύ 4 μέρες. Με την πάροδο των ημερών εξάλλου συνειδητοποιήσαμε, ότι ο προϋπολογισμός των 10 ευρώ το άτομο ημερησίως φάνταζε κάτι παραπάνω από ουτοπικός. Γενικά οι τέσσερις μέρες στην Bangkok ήταν αρκετές, ώστε να «βγάλουμε» την Ινδία από πάνω μας και να επιστρέψουμε στα δυτικά πρότυπα διαβίωσης(όσο ήταν δυνατό, γιατί στην Ταϋλάνδη ήμασταν..) Πρώτα από όλα η νυχτερινή ζωή. Όπως προαναφέρθηκε, δεν νομίζουμε, ότι υπάρχει πιο «ζωντανός» δρόμος από τον khao san. Με τη δύση του ηλίου και μέχρι την αυγή της επόμενης μέρας, πλήθος ανθρώπων, όλων σχεδόν των εθνικοτήτων και όλων των επαγγελμάτων πλημμυρίζει τα στενά του. Οτιδήποτε μπορείς να επιθυμήσεις, μπορείς και να το αποκτήσεις, αρκεί βέβαια να διαθέτεις και το χρηματικό αντίτιμο. Το σκεπτικό των Ταϋλανδών στην bangkok, όσον αφορά τους τουρίστες, τουλάχιστον όπως το βιώσαμε εμείς, συνοψίζεται ως εξής: Έχε εσύ λεφτά(τουρίστας) και εμείς(Ταϋλανδοί) θα σου βρούμε έναν τρόπο, που θα σου αρέσει, για να τα ξοδέψεις. Να σημειωθεί, ότι πάνω στον ίδιο δρόμο μήκους ούτε ενός χιλιομέτρου βρίσκονταν περισσότερα από 15 atm για ανάληψη χρημάτων, καθώς και δύο χάρτες, που σου έδειχναν, πού υπήρχαν atm σε όλη την υπόλοιπη περιοχή! Στερημένοι λοιπόν από νυχτερινή διασκέδαση(στην Ινδία η ζωή ξεκινάει στις έξι το πρωί και τελειώνει στην συντριπτική της πλειοψηφία στις έντεκα το βράδυ) απολαύσαμε το να περπατάμε ελεύθερα, πίνοντας μπύρες, στα γεμάτα από κόσμο στενά του khao san, ως πολύ αργά τη νύχτα. Το δεύτερο βράδυ δε, ο βασιλιάς είχε τα γενέθλιά του(για όσους δεν γνωρίζουν η Ταϋλάνδη αποτελεί ένα, από τα τελευταία εναπομείναντα στη πράξη, βασίλειο, και ο βασιλιάς φαίνεται να είναι ιδιαίτερα αγαπητός στο λαό, καθώς καλογυαλισμένες και στολισμένες φωτογραφίες του κρέμονται από παντού και παντού –σπίτια, μαγαζιά, δρόμους), οπότε η νύχτα μετατράπηκε σε μέρα από τα εκατοντάδες κυριολεκτικά πυροτεχνήματα, που φώτιζαν τον ουρανό για ώρες. Την ίδια στιγμή η Μέι Λί έκανε τα μαλλιά της κοτσιδάκια σε κάποιον πλανόδιο στο δρόμο, πράγμα που διήρκησε έξι συνολικά ώρες και κόστισε μόνο 800 bhat(20 ευρώ)!! Αξιοσημείωτη ήταν και η επίσκεψή μας στο aquarium της Bangkok, το μεγαλύτερο ενυδρείο της νοτιοανατολικής Ασίας, που πραγματοποιήθηκε κάποιο πρωινό. Μετά από πραγματικό άθλο για την ανεύρεση ταξί με τη σωστή τιμή, καθώς και το σωστό προορισμό, μιας και οι περισσότεροι δεν καταλάβαιναν καν τα αγγλικά μας(εδώ θα πρέπει να ειπωθεί ένα σχόλιο για τα αγγλικά των Ταυλανδών, λέγοντας, ότι προκαλώ τον οποιοδήποτε άπειρο Έλληνα-Ιταλό-Ισπανό, μιας και εμείς έχουμε την ίδια προφορά στα αγγλικά, να καταλάβει τα αγγλικά τους, χωρίς να υποθέσει πρώτα τουλάχιστον 3-4 διαφορετικές και άσχετες μεταξύ τους εκδοχές- και αυτό με μεγάλη φαντασία-), καταφέραμε να φτάσουμε στο τεράστιο πραγματικά εμπορικό κέντρο, όπου στεγάζονταν οι εγκαταστάσεις του. Στην πολύωρη παραμονή μας εκεί, είδαμε δεκάδες διαφορετικά είδη ψαριών, οστρακοειδών, όλα σε μέγεθος υπερβολικά μεγαλύτερο σε σχέση με τα αντίστοιχα της μεσογείου, καθώς και άλλα άγνωστα όντα για τις ελληνικές θάλασσες, θηλαστικά ή μη, όπως π.χ διάφορα είδη καρχαριών(έπονται φωτογραφίες). Τέλος, παρόλο που ήμασταν ενήμεροι, το σοκ δεν ήταν μικρότερο αναφορικά με την πορνεία, την μεγαλύτερη μάστιγα της Ταυλάνδης και ιδιαίτερα της Bangkok.Το να εκπορνεύει μία ενήλικη γυναίκα ή ένας ενήλικας άνδρας το σώμα τους με τη θέλησή τους, αποτελεί αναφαίρετο δικαίωμα τους, καθώς επίσης και ένα από τα αρχαιότερα επαγγέλματα. Η Ταϋλάνδη όμως δεν περιορίζεται σε αυτό, κάνοντας την ανήλικη πορνεία ανίατη επιδημία, που δεσπόζει πάνω από την Bangkok.Οι περισσότερες γυναίκες είναι ανήλικα κορίτσια (ακόμα και δεκατριών χρονών), λαθρομετανάστριες ή μη, που βρίσκονται εκεί παρά τη θέληση τους. Αν και ο βασιλιάς έχει επιβάλλει αυστηρότατες ποινές στη περίπτωση ,που συλληφθεί κάποιος, να ερωτοτροπεί με ανήλικες, οι ίδιοι οι Ταϋλανδοί το διαφημίζουν ξεδιάντροπα (είχαμε και προσωπική εμπειρία).

Αυτό το γλύκύτατο ψαράκι, είναι στην πραγματικότητα άκρως δηλητηριώδες. (lionfish)

Ο βασιλιάς σε όλες τις ηλικίες απεικονίζεται σε γιγάντιες φωτογραφίες στο εν λόγω πλοίο που παρελάυνει την μέρα τον γενεθλίων του με δεκάδες άλλα.

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΔΕΛΧI--Η ΔΙΑΜΟΝΗ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ RENI--Η «ΑΛΛΗ ΙΝΔIΑ»..

Η ώρα κόντευε πέντε και μισή το απόγευμα, όταν αναχωρούσαμε από τον σταθμό των τρένων. Είχαμε βρει δρομολόγιο Τζαϊσαλμέρ- Δελχί σε οικονομική (sleeper) θέση, αλλά με συνολική διάρκεια είκοσι ωρών. Πλέον είχαμε γίνει υπερβολικά αισιόδοξοι, μετά τα δυο τελευταία ταξίδια με private bus,που είχαν αναπτερώσει αισθητά το ηθικό μας, επιπροσθέτως η μοναδική προηγούμενη εμπειρία με τρένο(Δελχί-Αμριτσάρ) ήταν πραγματικά, ό, τι καλύτερο είχε (και έχει) δείξει η Ινδία, όσον αφορά την άνεση, την καθαριότητα, την περιποίηση και την τυπικότητα, στον κλάδο των μέσων μαζικής μεταφοράς.
Το ταξίδι αυτή τη φορά όμως επέστρεψε στα παλιά του δεδομένα, δηλαδή γεμάτο εκπλήξεις ή μάλλον γέμισε εντελώς μόνο με μία..! Οι θέσεις- κρεβάτια που είχαμε ήταν συμπαθητικές, το ίδιο και το τρένο, αλλά δυστυχώς για άλλη μια φορά πιαστήκαμε εντελώς απροετοίμαστοι.. Από τα παράθυρα που δεν έκλειναν καλά, κατά ακανόνιστα περιοδικά διαστήματα..έμπαινε άπλετη άμμος, η οποία δυσχέραινε σε ικανοποιητικό βαθμό, τόσο τη δική μας, καθώς και όλων των τριγύρω, αναπνοή! Διάφορες πατέντες τύπου, να βουλώσουμε τις τρύπες με ρούχα μας, αποδείχτηκαν ανεπαρκείς,(άμμος σε μορφή σκόνης έμπαινε παντού και από παντού!) έτσι βγάλαμε όλο το ταξίδι κρατώντας μαντήλια μπροστά απ’ τη μύτη μας, ώστε να « φιλτράρεται» ο αέρας, που αναπνέαμε..
Κατά τη ΄μια το μεσημέρι την επόμενη ημέρα το τρένο μας άφηνε στο χαοτικό(από όλες τις απόψεις) σταθμό στο Δελχί. Για άλλη μια φορά περιπλανηθήκαμε στους δρόμους της κεντρικής αγοράς, κοιτάζοντας με θαυμασμό(καλό ή κακό),το πλήθος κόσμου. Το ραντεβού μας με τον Reni ήταν αργά το απόγευμα-βράδυ, κατά τις 7.Για να φτάσουμε εκεί,(έξω ουσιαστικά από το Δελχί, στα… προάστια), χρειαζόμασταν μετρό, ricksaw και.. δυο ώρες από το χρόνο μας… Έτσι λοιπόν, αφού ήπιαμε καφέ στο γνωστό πια παχαργκάν και………. ,μπήκαμε στο μετρό, ως τον τελευταίο και πιο απομακρυσμένο σταθμό του, απ’ όπου θα παίρναμε ταξί για το σπίτι του.
Ο Reni λοιπόν είναι ένας από τους λίγους πλούσιους Ινδούς (είναι μάνατζερ σε μια διαφημιστική εταιρεία..!), εντελώς unique περίπτωση όμως.!


Θα πρέπει να σημειωθεί, ότι λέγοντας πλούσιος εννοούμε(τουλάχιστον στην περίπτωση του Reni) πως νοικιάζει ένα μικρό διαμέρισμα σε ακριβή περιοχή(καθόλου όμορφη τελικά) με ψυγείο, κουζίνα, τηλεόραση, μπάνιο., κ. τ. λ, ακριβώς στα δυτικά πρότυπα της μεσοαστικής ζωής. Μόνο που για να κάνεις αυτή τη μεσοαστική ζωή στην ινδία, χρειάζεσαι τα διπλά λεφτά, από ότι στην Ελλάδα.(2.500 με 3000 ευρώ ή στην περίπτωση του reni, 160.000 ρουπίες, που είναι και ο μηνιαίος μισθός του.
Τα υπόλοιπα ωστόσο στοιχεία, που συνθέτουν την προσωπικότητά του, είναι ατέρμονα και πολλά. Φιλικός, γενναιόδωρος, φιλόξενος, κοινωνικός(παραπάνω από όσο πρέπει, μπορεί να μιλάει ασταμάτητα, χωρίς να σε αφήνει να απαντάς ποτέ σε κάτι), πραγματικά αξιαγάπητος και καλός Άνθρωπος. Παντρεμένος, μα ένα θλιβερό τροχαίο, του στέρησε γυναίκα και κόρη, τρομερή εμπειρία που τον σημάδεψε έντονα αλλά ευτυχώς τον κατέστησε ακόμα πιο «ερωτευμένο» με την εμπειρία της ζωής.
Φτάνοντας λοιπόν στο τέρμα του μετρό, ξεκίνησε αγώνας διαπραγματεύσεων, για την τιμή, που θα πληρώναμε σε κάποιο ricksaw, ώστε να μας μεταφέρει στο σπίτι του Reni. Με τα πολλά κάποιος ,«προδότης» για τους υπόλοιπους, οδηγός δέχτηκε να μας πάει με την λογική τιμή 80 ρουπίες, αντί 200 και 250 που απαιτούσε το υπόλοιπο «παρεάκι». Δείχνουμε την διεύθυνση και τον εμπιστευόμαστε τυφλά. Περνάμε από διάφορα γιγάντια συμπλέγματα κτιρίων και εκεί που λέμε, για δες αυτό πρέπει να είναι οικία κάποιου προέδρου, αφού λεγόταν President κάτι, ή πολύ κυριλέ ξενοδοχείο, ο οδηγός μας αφήνει στην είσοδο. Δεν το πιστεύαμε, ρωτήσαμε τους φρουρούς για να σιγουρευτούμε και ναι ήμασταν στο σωστό μέρος. Οι φρουροί μας ζητάνε διαβατήρια, σε ποιο διαμέρισμα πάμε, τηλεφωνούν για να το επιβεβαιώσουν και μας σημειώνουν στο βιβλίων επισκέψεων!!! Ευτυχώς, κάτι σημειώσεις του Ρένι για την διεύθυνση τις είχαμε κρατήσει, αν και δεν είχαμε καταλάβει τι ήταν ο μεγάλος κωδικός, που μας είχε γράψει. Ήταν κωδικός συγκροτήματος κτιρίων, αριθμός κτιρίου, όροφος, διαμέρισμα. Παρόλο που ήμασταν εντελώς λέτσοι, οι φρουροί μας καλοδέχτηκαν γιατί ως λευκοί τουρίστες διατηρούσαμε ακόμη κάποιο πρεστίζ.
Γενικά αυτά τα γιγαντιαία συγκροτήματα κτιρίων των 10+ ορόφων (ψηλά, αλλά χωρίς θέα, γιατί από το μπαλκόνι βλέπεις το επόμενο κτίριο συνεχώς ), είναι φτιαγμένα για να μην βγαίνεις έξω. Μέσα έχουν: ψιλικατζίδικο, μανάβικο, φαρμακείο, παιδική χαρά και ίσως κι άλλα πράγματα, έχουν καλοφροντισμένες πυλωτές με γρασίδι και μία συγκεκριμένη θέση παρκινγκ για κάθε διαμέρισμα και στα μαγαζιά προωθούν οικολογικές τακτικές. Γενικά μια αίσθηση από τελείως άλλη Ινδία, που κάνει την αντίθεση πιο έντονη το γεγονός, ότι έξω από το συγκρότημα, (ακριβώς απ’ έξω όμως) υπάρχει μεγάλος κεντρικός δρόμος με σκουπίδια και γουρούνια να περιφέρονται στο πλάι του, καθώς και παράγκες με μικροπωλητές πάμφθηνου βρώμικου ινδικού φαγητού, που δεν μιλάνε μια λέξη αγγλικά. Οι ίδιοι όμως με την νοηματική τελικά μας βοήθησαν, να βρούμε έναν ράφτη, να μας επισκευάσει το φερμουάρ μιας από τις τσάντες μας (δεν μας άλλαξε φερμουάρ εν τέλει αλλά με υπομονή και πένσα επισκευάστηκε το υπάρχον).
Γενικά αυτές οι ημέρες ήταν επιστροφή στις ανέσεις του δυτικού κόσμου όπως: ζεστό δυνατό ντους, καλό internet, supermarket, κουζίνα (όπου μαγείρεψε ο Κώστας και το ευχαριστηθήκαμε). Φυσικά μαζί με όλα αυτά έρχεται και τι άλλο, τα έξοδα. Έτσι για να πάμε μια φορά σουπερ μάρκετ για να τους κάνουμε το τραπέζι (του Ρένι και της Enchel – νύφη του Ρένι), να κεράσουμε κάποια από τα ποτά στο πολύ ωραίο ροκ μπαρ που μας πήγανε και να συμβιβαστούμε με τα χαίστικα τσιγάρα του Ρένι χαλάσαμε σε 2-3 μέρες όσα θα χαλάγαμε σε 10.
Γενικά η περιοχή αυτή, Gurgaon, είναι το νέο επιχειρησιακό κέντρο στο Δελχί. Δεν ανήκει καν Δελχί αλλά σε άλλο νόμο κατά κάποιο τρόπο, όπου έχουν ρίξει κατακόρυφα την φορολογία για τις κατασκευαστικές εταιρείες, κατά συνέπεια έχει αναπτυχθεί ένα τεράστιο τσιμεντένιο δάσος στην θέση του ωκεανού σκουπιδιών, με πολλές κορυφαίες πολυεθνικές, όπως Oracle, Microsoft, Google, Nokia να έχουν γραφεία.
Με τον Ρένι και την Εντσελ περάσαμε πολύ ωραία, συζητώντας για την σύγχρονη Ινδία και Ελλάδα και μετά από πολύωρη κουβέντα, κόντεψαν σχεδόν να μας πείσουν, ότι η διαφήμιση είναι χρήσιμη και θεμιτή, χωρίς καθόλου επιμέρους αρνητικές επιπτώσεις..(..αποκλείεται!).
Και αυτές ήταν οι τελευταίες μας μέρες στην Ινδία πριν αναχωρήσουμε για Ταϋλάνδη στις 3 Δεκέμβρη!

JAISALMER-TΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΟ

Δεν ξέρω …το να φτάνεις σε μια άγνωστη πόλη ξημερώματα, σε μια πόλη που δεν έχεις βρεθεί ποτέ ξανά, είναι ξεχωριστή εμπειρία. Με την ανατολή του ήλιου αποκαλύπτεται μπροστά σου ένας άγνωστος και καινούριος κόσμος. Στην περίπτωση της jaisalmer ειδικά, νιώθαμε, καθώς πλησιάζαμε και βλέπαμε το παλιό φρούριο, ότι είχαμε «μεταφερθεί» σε κάποιο αραβικό παραμύθι (απίστευτη ομορφιά..).Το μόνο που μας χάλαγε την όλη ατμόσφαιρα, ήταν αυτοί, που μας μεταφέρανε στα δωμάτια με τζιπ, είχαν ήδη αρχίσει, να γίνονται εκνευριστικοί, προσπαθώντας να μας πείσουν να ακολουθήσουμε κάποιο δικό τους (touristic or special non touristic!!?) camel safari.Η αλήθεια είναι, ότι στο σταθμό όταν φτάσαμε, ήταν οι λιγότερο πιεστικοί από όλους, που μας πλαισίωσαν για δωμάτια, για αυτό και είχαμε πάει μαζί τους. Αλλά οι ίδιοι συνέχισαν και στο guest house, που μας οδήγησαν, να μας πιέζουν να πάρουμε μία απόφαση …ήταν 7 το πρωί, περίπου 20 λεπτά αφ’ ότου πατήσαμε το πόδι μας εκεί μετά από 11 ώρες νυχτερινό ταξίδι..!) Το αναπόφευκτο λοιπόν παζάρι για το τελικό κόστος ξεκίνησε από την εξωπραγματική προσφορά(..είπαμε, πάντα για Ινδία!) των 6 χιλιάδων ρουπιών, το κάθε άτομο για 4 μέρες και τρεις νύχτες. Καταρχήν εμείς θέλαμε 3 διανυκτερεύσεις, αλλά, για να το έχουμε αυτό, θα πρέπει, να πληρώσουμε 4 μέρες… φυσικά θα μείνουμε 3…… incredible India! (-όπως οι ίδιοι διαφημίζουν την χώρα τους) Τελικά ύστερα από πραγματικό κυκεώνα διαπραγματεύσεων , διάρκειας 1 περίπου ώρας, (με συνοδεία masala chai,… chapati ) καταφέραμε να το κλείσουμε στις 4.800 ρουπίες και για τους δύο μας(πάντα για 4 μέρες, τρεις νύχτες). Ο άνθρωπός μας, ο ξενοδόχος, ιδιοκτήτης καμήλων,(τουλάχιστον έτσι ισχυριζόταν ο ίδιος για τον εαυτό του, αν και αποδείχτηκαν μεγάλες μπαρούφες πολλά από αυτά που έλεγε…) Patwan,(πατάν),μας έδωσε επίσης δωρεάν δυο διανυκτερεύσεις στο guest house.(μία την πρώτη ημέρα πριν το safari και μια μετά την επιστροφή μας εκεί. Το ίδιο βράδυ καταναλώσαμε με λαιμαργία ένα ολόκληρο Τandοori chicken, μιας και τον τελευταίο καιρό(rishikesh-agra-pushkar) το κρέας μας είχε λείψει πολύ! Γενικά το μόνο, που ξαναχαλούσε την όλη ατμόσφαιρα, ήταν η προσπάθεια όλων, να μας εξαπατήσουν με κάθε δυνατό τρόπο …πραγματικά δεν μπορούσες να εμπιστευτείς κάποιον στην jaisalmer,τουριστική όσο κανένας προηγούμενος σταθμός μας(πολλά παραδείγματα το επιβεβαιώνουν). Την επόμενη μέρα μας ξύπνησαν πολύ νωρίς και, αφού μαζέψαμε και τοποθετήσαμε σε αποθηκευτικούς χώρους τα backpacks μας, κατευθυνθήκαμε προς την κεντρική αρχαία πύλη ,όπου μας περίμενε ένα τζιπ, για να μας μεταφέρει 30 χλμ δυτικά, στις αρχές της ερήμου tar.Σύμφωνα με τα λεγόμενα του Πατάν, εκεί θα συναντούσαμε ένα ζευγάρι από Ισπανία, που θα έκανε το ίδιο σαφάρι, καθώς βέβαια και τις καμήλες μας και τον οδηγό μας. Το ζευγάρι δεν εμφανίστηκε ποτέ, αλλά και ο sharif(ο οδηγός), δεν φαινόταν να έχει ενημερωθεί για κάτι τέτοιο. Τελικά διατηρώντας κάποιες αμφιβολίες του στυλ, ρε, μήπως παίρνουμε λάθος οδηγό και μας πάει, όπου να ΄ ναι (ναι! μπορεί να σας ακούγεται υπερβολικό, αλλά η μέχρι τότε εμπειρία μας-μιας και μαθαίνουμε ακόμα- μας είχε διδάξει, ότι όλα είναι δυνατά στην Ινδία!....και δεν θα μας άρεσε να χαθούμε στην αχανή tar με έναν οδηγό, τον Σαρίφ, που η συνολική, εύστοχη επικοινωνία μας μαζί του, δεν ξεπερνούσε το 50% σε οποιαδήποτε στιγμή! ..) διαλέξαμε τις καμήλες μας, τρεις συνολικά, καταφέραμε να τις καβαλήσουμε με τις οδηγίες του Σαρίφ, αλλά και με την προηγούμενη εμπειρία μας,… και κατευθυνθήκαμε αργά με πλώρη τη δύση, κάτω απ’ το φως του ήλιου και τους rajastani ήχους, μελωδίες, που σιγοτραγουδούσε ο Σαρίφ…(..πραγματικά είχε φωνή που σε γαλήνευε, σε κοίμιζε σχεδόν πάνω στην καμήλα σου) Δεν ξέρω αν είναι δόκιμο, αλλά το να ιππεύεις καμήλα, σίγουρα δεν είναι ό, τι πιο δύσκολο, αλλά και ό, τι πιο βολικό. Κατά κανόνα κινείσαι λίγο πιο αργά από ότι με το άλογο(υπάρχουν στιγμές βέβαια, , που το «κατοστάρι» τους, τα άλογα δεν το φτάνουν,..τουλάχιστον έτσι μας πληροφόρησαν και ο σαριφ, αλλά και ο προηγούμενος οδηγός μας στο pushkar), αλλά η θέση, η στάση και η μεγάλη απόσταση απ’ το έδαφος(το πόδι της καμήλας ξεπερνάει το 1,5 μέτρο .Μέτα έρχεται το σώμα-τουλάχιστον 60-70 cm- και έπειτα επάνω του κάθεσαι εσύ!) σε κάνουν να κουράζεσαι, να ζαλίζεσαι(ιδίως σε συνδυασμό με τον ήλιο!) και να πιάνεσαι σιγά, σιγά. Αλλά ας δούμε τις καμήλες μία, μία χωριστά! Πρώτος και καλύτερος ο….Papaya!

Πρόκειται για τη ψηλότερη, δυνατότερη, στρουμπουλότερη και αχόρταγη καμήλα από τις 3. Κουβαλούσε τη Μέι Λί, γιατί είχε επίσης και το 70% των συνολικών προμηθειών(νερό, φαγητό, σκεπάσματα)!Πραγματικός άκακος γίγαντας. Μόνο μελανό σημείο, ότι αν έβρισκε φαγητό, που του άρεσε κατά τη διαδρομή, θα σταματούσε και θα έτρωγε το καταπέτασμα, κάθε φορά! Οι άλλες δυο καμήλες είχαν μάθει να ακολουθούν πάντα τoν Papaya(..είχε παράστημα… και.. Βάρος…), οπότε αρκετές φορές, όλοι περιμέναμε(κάτω από τον ήλιο), να γευματίσει η χοντρή αυτή καμήλα. Ό, τι και να του κάναμε, θα έφευγε μόνο αφού έτρωγε κάθε φορά! Δεύτερος, ο νέος και…. όμορφος Medra!

Η ομορφότερη, νεότερη και πιο ανυπάκουη καμήλα από όλες. Κάθε βράδυ αφήναμε τις καμήλες ελεύθερες να βοσκήσουν και κάθε πρωί, μας έπαιρνε ώρες(του Σαρίφ δηλαδή) να βρούμε τον Μedra, ο οποίος έφευγε μακριά ψάχνοντας θηλυκή για να ζευγαρώσει. Την τελευταία μέρα δε, αρνήθηκε επανειλημμένα να με υπακούσει , όταν έπρεπε να τρέξουμε(..ναι υπάρχουν στιγμές που ο ήλιος σε συγκεκριμένες ώρες και σημεία της ερήμου… καίει κυριολεκτικά! Αν δεν φύγεις σχετικά γρήγορα θα λιποθυμήσεις!) Αποπειράθηκε μάλιστα να με δαγκώσει, ουκ ολίγες φορές.(..θηλυκή καμήλα μάλλον δεν βρήκε.!!.)
Τέλος τρίτος, νέος και αυτός ,όχι τόσο ερωτιάρης, αλλά το ίδιο ανυπάκουος, όντας όμως τραυματισμένος στη μύτη του(Εδώ θα πρέπει, να ανοίξουμε μια παρένθεση και να πούμε, ότι τις καμήλες στην ηλικία των 3 χρόνων, τις τρυπάνε στη μύτη με μία σιδερένια μπάρα, η οποία τους συντροφεύει σε όλη τους τη ζωή. Στις δύο άκρες που εξέχουν-μία στο κάθε ρουθούνι κρεμάνε τα χαλινάρια. Έτσι ουσιαστικά οδηγείς και καθορίζεις την πορεία της, σέρνοντάς την απ’ τη μύτη!..ναι είναι απαίσιο!), .. ο PΑPU!!

Αρκετά συμπαθής αν και εξαιτίας του τραυματισμού του, κατέληξε να γκρινιάζει συνεχώς και ανυπόφορα. Για αυτό το λόγο η ανάβασή του ανατέθηκε στον Σαρίφ(το χτύπημά του σύμφωνα με τον Σαρίφ προκλήθηκε, όταν μια άλλη αρσενική καμήλα περνώντας τρέχοντας από δίπλα της, παρέσυρε με τα πόδια της τα χαλινάρια του Papu, που ο, αφηρημένος προφανώς, αναβάτης της είχε παρατήσει στο έδαφος… άουτς!! Οι τρεις μας λοιπόν διανύσαμε αχανείς εκτάσεις και έρημα dunes απίστευτης ομορφιάς, κοιμηθήκαμε κάτω από τον έναστρο και φεγγαρόλουστο ουρανό της ερήμου (άλλη αίσθηση..),ξυπνήσαμε καθώς οι πρώτες αχτίδες του ήλιου άγγιζαν το ατέλειωτο χρυσό των sand-dunes.H ζωή στην έρημο κυλάει με έναν εντελώς διαφορετικό και σαγηνευτικό ταυτόχρονα τρόπο! Περάσαμε από φτωχά χωριά στη μέση της ερήμου, που τα σπίτια ήταν χτισμένα από αποξηραμένα κόπρανα αγελάδας. Μας έκανε εντύπωση, αλλά πραγματικά λατρεύουν την αγελάδα με κάθε δυνατό τρόπο. Τα χρησιμοποιούν κατά κόρον και ως προσανάμματα, αφού τα έχουν πατήσει και στεγνώσει στον ήλιο (καίγονται αργά βγάζοντας δυνατή φωτιά. Σε συνδυασμό με ελάχιστα ξύλα-στην έρημο είσαι!- μπορείς να διατηρείς αναμμένη φωτιά για ώρες..). Επιπλέον δεν μυρίζουν καθόλου, ενώ μας είπαν, ότι αποτελούν και τέλειο μονωτικό υλικό! Είδαμε εικόνες, αφοπλιστικής και απαράδεκτης για τον αιώνα μας, φτώχειας, κάνοντας μας να θέλουμε να μας «καταπιεί» η γη. Τέτοιες αντιφατικές εικόνες, συγκριτικά με την ευημερία του δυτικού κόσμου, ντροπιάζουν την «νοημοσύνη» του ανθρώπινου είδους. Τέλος, μάθαμε και γνωρίσαμε από κοντά αυτά τα υπέροχα όντα (καμήλες), προσεγγίσαμε το να γίνουμε φίλοι μαζί τους, φιλοξενώντας μας στην ράχη τους, για πολλές ώρες κάθε μέρα. Και εμείς μάθαμε ότι η τυχαία καμήλα που θα δεις είτε στο σαφάρι είτε να κάνει γενικά μεταφορές είναι κατά κανόνα αρσενική και όπως μας δικαιολόγησαν το γεγονός “no woman, no cry”!! Το τέταρτο απόγευμα προς βράδυ λοιπόν, είχαμε ήδη γυρίσει στο guest house, όπου και μας άλλαξαν δωμάτιο, αλλά τουλάχιστον κράτησαν την υπόσχεσή τους για μια ακόμη νύχτα δωρεάν. Το καινούριο δωμάτιο μπορεί να μην είχε εσωτερική τουαλέτα, αλλά αισθητικά ήταν ένα πανέμορφο, μεσαιωνικό, αραβικό δωμάτιο, με ένα μικρό αλλά επίσης ωραίο μπαλκόνι! Η τελευταία νύχτα στην jaisalmer μας βρήκε να κάνουμε περίπατο ξανά στα ονειρικά και παραμυθένια στενά της, να τρώμε πάλι κρέας(μακαρόνια με αρνίσιο κιμά και κοτόπουλο πανέ φιλέτο… στην έρημο 4 μέρες τρώγαμε βραστό ρύζι, βραστό λάχανο και ….βραστή πατάτα και τομάτα.!!!.!), να κοιμόμαστε ατενίζοντας απ ΄ το μπαλκόνι τμήματα του υπέροχου αυτού μεσαιωνικού φρουρίου. Το πρωί της επομένης σηκωθήκαμε νωρίς, κάναμε τσεκ άουτ, αφήσαμε τα backpack μας στη ρεσεψιόν και βγήκαμε στους δρόμους της τζαισαλμερ. Το τραίνο μας –απευθείας επιστροφή στο δελχί- έφευγε στις 5 το απόγευμα και έφτανε στο σταθμό κατά τις 12 το μεσημέρι της επομένης(19 ώρες περίπου),οπότε είχαμε ώρα για χάζεμα και την ξοδέψαμε στο να εξερευνούμε την υπέροχη jaisalmer. Επισκεφτήκαμε και ένα μουσείο για την ιστορία των λαών της ερήμου του rajastan και μάθαμε τη στενή τους σχέση και χρήση με το όπιο. Στατιστικά μιλώντας οι εννέα στους δέκα στα παλιότερα χρόνια, έτρωγαν έπιναν ή ακόμη πιο σπάνια κάπνιζαν όπιο, ενώ διασώζονται σε τέλεια κατάσταση δεκάδες διαφορετικά σκεύη και αντικείμενα που χρησιμοποιούσαν μαζί με αυτό..!(πίπες, bongs, τρίφτες, μηχανήματα για τη εξαγωγή του σε υγρή μορφή, κ.α)…Τι να πούμε..μπορεί στην έρημο να είναι απαραίτητο! Πάντως σίγουρα αποτελεί ένα από τα πιο δυνατά, φυσικά, καταπραϋντικά παυσίπονα. Όπως φαίνεται και στις φωτογραφίες, διάφορα αμέριμνα γουρούνια περιπλανιόταν στους δρόμους της Jaisalmer. Είπαμε και εμείς να ρωτήσουμε τι παίζει με αυτά, όντας έντονα στερημένοι από κρέας και ιδιαίτερα το χοιρινό. Μας είπαν: «Ε να μωρέ κάποιοι πολύ πολύ φτωχοί… τα τρώνε!!»

Pushkar -ΤО CAMEL FESTIVAL-ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΜΕ ΤΟΝ RENI(LSON)

Άγρια ξημερώματα το λεωφορείο μας άφηνε στον σταθμό της Ατζμέρ, από όπου θα παίρναμε ξανά λεωφορείο για το Pushkar(περίπου μια ώρα)!Αφού πήραμε τσάι σε ένα συμπαθητικότατο μαγαζάκι, παρέα με επίσης συμπαθητικά ποντικάκια που γυρόφερναν ανενόχλητα(τουλάχιστον ένα σίγουρα)και δοκιμάσαμε ανεπιτυχώς να βρούμε δωμάτιο εκεί, (φοβόμασταν, ότι λόγω του festival, οι τιμές των δωματίων στο pushkar θα ήταν σε πολύ υψηλά επίπεδα) πήραμε το λεωφορείο για pushkar. Οι υποψίες που είχαμε τελικά επαληθεύτηκαν όταν αρχίσαμε να ακούμε τις πρώτες τιμές!500 με 600 ρουπίες το λιγότερο, και αυτά για άθλια δωμάτια, κυριολεκτικά, τρύπες. Κατόπιν εξαντλητικής και μακράς έρευνας η τύχη μας χαμογέλασε ανέλπιστα και βρήκαμε δωμάτιο με θέα την ιερή λίμνη για 200 ρουπίες, σε ένα ινδικό εστιατόριο με μόνο πιάτο το thali(ρύζι, νταλ, βρασμένα λαχανικά, ρότι-το ινδικό ψωμί-,papad, κατι παρεμφερές με λεπτή τηγανισμένη φρυγανιά),στο οποίο πλήρωνες 50 ρουπίες και έτρωγες μέχρι σκασμού, όσο ήθελες.(Εμείς δε δοκιμάσαμε ποτέ τελικά, αλλά ο Άντον έτρωγε καθημερινά εκεί πρωινό, το οποίο έμοιαζε σαν πρωινό ,μεσημεριανό και βραδινό μαζί!...απίστευτος ο Άντον λέμε!!) Το festival είχε ήδη ξεκινήσει τουλάχιστον μια εβδομάδα πριν, και από όσο ξέραμε η μικρή πόλη-χωριό για την Ινδία- των μερικών δεκάδων χιλιάδων κατοίκων θα έφτανε μόνο και μόνο για τις 3-4 τελευταίες μέρες τον εκπληκτικό αριθμό των 2 εκατομμυρίων και πάνω! Όχι αποκλειστικά δυτικών τουριστών, αλλά και πολύ περισσότερο ινδών τουριστών, εμπόρων, κ.α. Κάτω από ένα αστείο, παράδοξο μα όχι εύκολα διαθέσιμο σε αυτό το blog συμβάν ,γνωρίσαμε έναν εντελώς διαφορετικό από όλες τις απόψεις Ινδό τουρίστα, τον Renilson, ή Reni όπως ο ίδιος προτιμάει να τον λέμε, που έμελλε να μας συντροφέψει για αρκετές μέρες στο pushkar,στην έρημο(στη πρώτη μονοήμερη εκδρομή μας),και στη συνέχεια να μας φιλοξενήσει στο σπίτι του στα προάστια, στο νέο Δελχί. Ναι, γίναμε καλοί φίλοι. O Reni είναι ένας 37αρης Ινδός από νότια Ινδία με πρώτη μητρική γλώσσα τα αγγλικά, κάτοχος μεγάλου τζίπ, υψηλό στέλεχος διεθνούς διαφημιστικής εταιρείας που ντύνεται και φέρεται σαν χίπης ( τουλάχιστον εκτός δουλειάς). Κάναμε καταπληκτική τετράδα πάλι. Στο φεστιβάλ είδαμε για δεύτερη φορά(η πρώτη στην Άγρα) καμήλες από κοντά και πραγματικά εντυπωσιαστήκαμε από το μέγεθός τους. (Είναι τεράστιες με πανύψηλα πόδια και βάρος που ξεπερνάει τα 400 κιλά).Μας άρεσαν τόσο πολύ, που ενδώσαμε στον πειρασμό, για μία διανυκτέρευση στην έρημο, ένα βράδυ, που ξεχώρισε, παρέα με τον Reni και τον Αnton κάτω από το φώς - εντελώς συμπτωματικά- της πανσέληνου. Η διαδρομή με τις καμήλες υπήρξε συμπαθητική, σαφώς υποδεέστερη από αυτήν που ακολούθησε στην Jaisalmer.



Την τελευταία μέρα του camel festival, γυρίσαμε από την έρημο και όντας λιγάκι κουρασμένοι, αποφασίσαμε να μείνουμε στα δωμάτιά μας, όλοι μαζί οι τέσσερις. Απ την ταράτσα ωστόσο του δωματίου παρακολουθήσαμε την θύελλα πραγματικά των ανθρώπων, να πλημμυρίζουν τα στενά του pushkar. Η δυνατή βροχή που έπεφτε, δεν έμοιαζε να τους ενοχλεί στο ελάχιστο, αλλά αντίθετα χόρευαν και φώναζαν ενθουσιασμένοι.(τις προηγούμενες μέρες επίσης παρακολουθήσαμε πάρα πολύ ωραίους παραδοσιακούς rajastani χορούς). Σημείο σταθμός στην επίσκεψη μας στο pushkar, υπήρξε και ο mr Doctor alone, ένας Ινδός…. άλλο φρούτο! Ιδιοκτήτης εστιατορίου δυτικού τύπου, με προεκτάσεις στο εμπόριο και στο λαθρεμπόριο, καταναλώνοντας και πουλώντας διάφορες νόμιμες και μη, ουσίες. Η κοσμοθεωρία του Doctor περιγράφεται επαρκώς με το εκπληκτικό άσμα « Chai, Chillum , Chapati »,(πρόκειται για ινδικό, διάσημο στη χώρα του, reggae τραγούδι, που έβαζε πολύ συχνά να παίζει και το οποίο κάναμε σήμα κατατεθέν της παρέας μας. ”… this is a song about connection…”


Επίσης στην γωνία του μαγαζιού του και ενίοτε στην αγκαλιά του Doctor βρισκόταν μια πανέμορφη ξανθιά Ισραηλινή, με ινδικά ρούχα παρακαλώ. Όταν τον γνωρίσαμε λίγο καλύτερα μας ανέλυσε και την θεωρία του για τις γυναίκες: Η γκόμενα του είναι malai kofta!! (πρόκειται για παραδοσιακό ινδικό πιάτο, σούπα γιουβαρλάκια, ουσιαστικά φτιαγμένα από πουρέ πατάτας, γεμιστά με φιστίκια cashews και άλλα λαχανικά, πλούσιο σε διάφορα καρυκεύματα, αλλά κυρίως σε ζάχαρη και σε κύμινο!) Αυτό μας ακούστηκε πολύ περίεργο και γι’ αυτό ζητήσαμε εξηγήσεις. Η απάντηση ήταν: “Εδώ στην Ινδία τρώμε κάθε μέρα dal και μια φορά την βδομάδα malai kofta!”. Την συζήτηση συμπλήρωσε και με άλλα προσωπικά του ρητά όπως «One wife-one life»!, εννοώντας, ότι πρόκειται για δύο εντελώς διαφορετικά, μη συνθέσιμα πράγματα…! Εντυπωσιασμένοι λοιπόν από το pushkar, αποφασίσαμε να ξοδέψουμε 5 από τις λίγες συνολικά μέρες, που ακόμα είχαμε, στην περιοχή του rajastan, την ερημική αυτή και εντελώς διαφορετική από τις άλλες, περιοχή της Ινδίας. Μία σκέψη, που τελικά δεν υλοποιήθηκε λόγω της συνεχόμενης βροχής, (τις τελευταίες 2 μέρες… δεν σταμάτησε να βρέχει) ήταν να πάμε 5 μέρες camel safari στην έρημο, ως την jodhpur και από εκεί με κάποιο τρόπο, να επιστρέφαμε στο Δελχί και στον Reni, που περίμενε, να μας φιλοξενήσει στο σπίτι του. Τελικά, αφού αυτό που μας είχε γοητεύσει, ήταν οι καμήλες σε συνδυασμό με την ηρεμία και τα μοναδικά τοπία της ερήμου(..είναι εμπειρία ζωής όπως αποδείχτηκε τελικά. Δε νομίζω , ότι μπορεί να περιγραφεί …πρέπει να βιωθεί για να κατανοηθεί πλήρως) ,αποφασίσαμε να πάμε στη θρυλική jaisalmer με το επιβλητικό και πανέμορφο φρούριό της, την «πρωτεύουσα» του camel safari..Στο τέλος αυτής της πόλης και δυτικά αυτής ξεκινάει και απλώνεται η έρημος tar, όπου και περάσαμε τρία απ’ τα πιο όμορφα βράδια της ζωής μας γενικά. Για άλλη μια φορά, αφού χαιρετίσαμε τον Anton επιλέξαμε βραδινό private bus με ωραία χωριστά καθίσματα που ξάπλωναν (μη φανταστείτε τίποτα το ιδιαίτερο, σαν τα δικά μας κλασσικά καθίσματα λεωφορείων, αλλά για Ινδία πάντα, αρκετά πιο ανθρώπινα, τουλάχιστον στα δυτικά πρότυπα) και παραδοθήκαμε ευτυχισμένοι στον ύπνο.

AGRA -..ΤΟ TAJ MAHAL??

H αλήθεια είναι, ότι το συζητήσαμε αρκετά, αν θα περνάγαμε από την Agra ή όχι, αφού η ημερομηνία της αναχώρησης πλησίαζε πλέον «απειλητικά». Τελικά σκεπτόμενοι, πως θα ήταν ντροπή να πούμε, πως έχουμε ταξιδέψει στην Ινδία και δεν αντικρίσαμε το Taj Mahal , αποφασίσαμε να κάνουμε μια μικρή στάση εκεί, πηγαίνοντας προς το Pushkar. O Anton έδειξε ενθουσιασμό για τα σχέδιά μας και φάνηκε πρόθυμος να μας ακολουθήσει τουλάχιστον μέχρι το Pushkar,αν εμείς δίναμε την συγκατάθεσή μας. Όλοι μαζί λοιπόν μαζέψαμε τις αποσκευές μας, χαιρετίσαμε και κατευθυνθήκαμε προς το σταθμό των λεωφορείων για την ανεύρεση αυτού, που θα μας πήγαινε στον προορισμό μας. Η αρχική σκέψη ήταν, πως θα ήταν καλύτερο για όλους μας να αποφεύγαμε τo local bus, έστω και αν ήταν φτηνότερο, μιας και η προηγούμενη εμπειρία μας από αυτό είχε αφήσει επάνω μας, νωπά και ανεξίτηλα ακόμα, τα σημάδια της. Ωστόσο ανήμποροι να εντοπίσουμε για πρώτη φορά κάποια ιδιωτική εταιρεία, να μας μεταφέρει στην Agra (συνήθως στους σταθμούς μας κατέκλυζε πλήθος εκπροσώπων διάφορων private εταιρειών), αποφασίσαμε να ενδώσουμε στο ένα και μοναδικό local bus,που εκτελούσε το δρομολόγιο rishikesh-agra, χωρίς ενδιάμεσες στάσεις και με συνολικό αριθμό επιβατών 4 ή 5, συμπεριλαμβανομένων και εμάς τους 3(..ακουγόταν δελεαστικό δε λέω….). Και ναι..πάλι κάτι συνέβηκε. Το λεωφορείο μπορεί να μη γέμισε αυτή τη φορά αυτή την φορά, αλλά η πολύπτυχη αδιαφορία και ο σταρχιδισμός του οδηγού ήταν πραγματικά ανεπανάληπτα! Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το γεγονός, κατά το οποίο η Μέι Λί, αφού σηκώθηκε, να πάρει κάτι από την τσάντα ,ενώ το λεωφορείο ήταν εν κινήσει - καθόμασταν σχετικά μπροστά- ,με το πολύ διακριτικό φρενάρισμα του οδηγού πέταξε κυριολεκτικά σχεδόν πάνω από τα καθίσματα και προσγειώθηκε ακριβώς δίπλα του, βγάζοντας μια κραυγή ,καθώς έσκασε με την πλάτη της πάνω σε ένα μεγάλο μεταλλικό κουτί…. Ο οδηγός δεν κούνησε ούτε βλέφαρο!! Δεν είπε απολύτως τίποτα! Ενώ έπεσε κυριολεκτικά ούτε μέτρο μακριά του, εκείνος δεν έστρεψε το βλέμμα, δεν άλλαξε έκφραση προσώπου, αλλά συνέχισε απτόητος την οδήγηση! Εντάξει ευτυχώς δεν έπαθε καμιά ζημιά, αλλά η ταλαιπωρία συνεχίστηκε αμείωτη, γιατί σε όλο το βραδινό ταξίδι ο ίδιος δεν φιλοτιμήθηκε δευτερόλεπτο να μετακινήσει το χέρι από την κόρνα. (Συνήθως το βράδυ έχουν περισσότερο τακτ στην κόρνα… αυτός όχι) Τέλος ο 5ος επιβάτης – εισπράκτορας δεν σταμάτησε να γελάει μαζί μας σε όλη τη διαδρομή?!! Και αυτή ήταν η τελευταία φορά που πήραμε τοπικό λεωφορείο. Τέλος πάντων… H Agra γενικά δεν υπήρξε κάτι το συγκλονιστικό σε καμία περίπτωση… Αρκετά τουριστική για να ‘ναι αληθινή θα έλεγε κανείς. Αφού δυσκολευτήκαμε αρκετά (αυτό γιατί οι τιμές ήταν εξωφρενικές συγκριτικά με την Ινδία, και κυρίως συγκριτικά με αυτό που προσφέρανε- πάντα στην Ινδία έτσι?), καταφέραμε να βρούμε δωμάτιο για 270 ρουπίες(4,5 ευρώ) και ξεκινήσαμε να δούμε 2 από τα μεγαλύτερα αξιοθέατα, που διαθέτει αυτό το μέρος: το TAJ MAHAL και το RED FORT. Το πρώτο από τα δύο υπήρξε πραγματικά …..απογοητευτικό! Μπορεί να είναι εντελώς υποκειμενικό αυτό που πρόκειται να ειπωθεί, αλλά τουλάχιστον σε εμάς φάνηκε πολύ λιγότερο εντυπωσιακό από ότι το περιμέναμε…. Εντάξει είναι πραγματικά επιβλητικό (ιδίως όταν το πλησιάζαμε, ξεπρόβαλε στον ορίζοντα τεράστιο και μεγαλειώδες), αλλά βλέποντάς το κανείς από κοντά… πραγματικά είναι ένας τεράστιος τάφος και μόνο. Άσε που η είσοδος κοστίζει 750 ρουπίες,(ποσό, που αγγίζει τα όρια της επιστημονικής φαντασίας για Ινδία) αλλά όντας ανέλπιστα τυχεροί εκείνη τη μέρα ήταν δωρεάν για όλους.(πάλι καλά να λέμε)

..και ιδού το ταζ μαχαλ! η ευδιάκριτη θολούρα στον ορίζοντα,
δεν είναι προϊόν κακής εκτύπωσης,
αλλά η πραγματική ατμόσφαιρα στην Άγρα.(..νέφος, όχι αστεία!)

Η επόμενη μέρα μας βρήκε ξύπνιους από αρκετά νωρίς, να κάνουμε check out, αφού είχαμε ήδη αποφασίσει, ότι το ίδιο βράδυ θα φεύγαμε γα το pushkar, ναι, αυτή τη φορά με private bus! Αφού αφήσαμε τα πράγματά μας σε κάποιο locker room, κατευθυνθήκαμε προς το red fort, αρκετά αρνητικά προκατειλημμένοι, εξαιτίας του taz mahal. Παρ’ όλα αυτά η συνολική εντύπωση ήταν σίγουρα θετική. Πρόκειται για το τεράστιο παλάτι-φρούριο του ξακουστού μαχαραγιά, που διέταξε την οικοδόμηση του taz mahal. Ο ίδιος παρακολούθησε την ολοκλήρωση του μέσα από ένα κελί με φεγγίτη-θέα προς, στο οποίο τον έβαλε ο γιος του, μα γιατί άλλο… για να του πάρει την εξουσία! Όταν τελικά πέθανε, ο γιος διέταξε να θαφτεί και αυτός στο ταζ μαχάλ, δίπλα στην αγαπημένη του..(είδατε… τον αγαπούσε κατά βάθος..)Το κελί επίσης, το οποίο είδαμε από κοντά, έχει εξαίσια θέα προς το ταζ μαχάλ.
Η επόμενη μέρα μας βρήκε ξύπνιους από αρκετά νωρίς, να κάνουμε check out, αφού είχαμε ήδη αποφασίσει, ότι το ίδιο βράδυ θα φεύγαμε γα το pushkar, ναι, αυτή τη φορά με private bus! Αφού αφήσαμε τα πράγματά μας σε κάποιο locker room, κατευθυνθήκαμε προς το red fort, αρκετά αρνητικά προκατειλημμένοι, εξαιτίας του taz mahal. Παρ’ όλα αυτά η συνολική εντύπωση ήταν σίγουρα θετική. Πρόκειται για το τεράστιο παλάτι-φρούριο του ξακουστού μαχαραγιά, που διέταξε την οικοδόμηση του taz mahal. Ο ίδιος παρακολούθησε την ολοκλήρωση του μέσα από ένα κελί με φεγγίτη-θέα προς, στο οποίο τον έβαλε ο γιος του, μα γιατί άλλο… για να του πάρει την εξουσία! Όταν τελικά πέθανε, ο γιος διέταξε να θαφτεί και αυτός στο ταζ μαχάλ, δίπλα στην αγαπημένη του..(είδατε… τον αγαπούσε κατά βάθος..)Το κελί επίσης, το οποίο είδαμε από κοντά, έχει εξαίσια θέα προς το ταζ μαχάλ.
Τέλος στην Άγρα ήταν και η πρώτη φορά που είδαμε ελέφαντα από κοντά. …..χάλια! Ήταν δεμένος με αλυσίδα στο πόδι, τοποθετημένος κάτω από τον ήλιο δίπλα σε χωματερή σκουπιδιών! Ο ίδιος φαινόταν πολύ ταλαιπωρημένος και προσπαθούσε να δροσιστεί με το ανύπαρκτο νερό, και αντί αυτού μάζευε και έφτυνε την άμμο τριγύρω του και επάνω του! Οι ανεγκέφαλοι αφέντες του στέκονταν γύρω του και μας προσκαλούσαν να πάρουμε φωτογραφίες μαζί του έναντι κάποιας πενιχρής αμοιβής… ..ναι νιώσαμε μίσος για αυτούς τους «ανθρώπους», αλλά ήταν πραγματικά… καθάρματα. Φαντασιώθηκα τον ελέφαντα, στερημένο, διψασμένο, να οργίζεται, να σπάει την αλυσίδα και να τσακίζει, ποδοπατώντας, έναν, έναν τους δυνάστες του!(υπάρχει πλήθος τέτοιων περιστατικών. Γενικά και στη ζούγκλα ακόμα, όταν ένας ελέφαντας τσατιστεί… όλη η υπόλοιπη ζωή στη σαβάνα τρέχει να κρυφτεί)..τέλος πάντων, …ξανά!
Το ίδιο βράδυ ξαπλωμένοι στα άνετα καθίσματα του private bus,χαμογελούσαμε χαρούμενοι, τόσο γιατί, άσχετα αν δεν μας άρεσε, είδαμε το ταζ, όσο και για το ότι μείναμε σε αυτή τη μέτρια έως κακή πόλη μόνο δύο μέρες και μια νύχτα.