Pushkar -ΤО CAMEL FESTIVAL-ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΜΕ ΤΟΝ RENI(LSON)

Άγρια ξημερώματα το λεωφορείο μας άφηνε στον σταθμό της Ατζμέρ, από όπου θα παίρναμε ξανά λεωφορείο για το Pushkar(περίπου μια ώρα)!Αφού πήραμε τσάι σε ένα συμπαθητικότατο μαγαζάκι, παρέα με επίσης συμπαθητικά ποντικάκια που γυρόφερναν ανενόχλητα(τουλάχιστον ένα σίγουρα)και δοκιμάσαμε ανεπιτυχώς να βρούμε δωμάτιο εκεί, (φοβόμασταν, ότι λόγω του festival, οι τιμές των δωματίων στο pushkar θα ήταν σε πολύ υψηλά επίπεδα) πήραμε το λεωφορείο για pushkar. Οι υποψίες που είχαμε τελικά επαληθεύτηκαν όταν αρχίσαμε να ακούμε τις πρώτες τιμές!500 με 600 ρουπίες το λιγότερο, και αυτά για άθλια δωμάτια, κυριολεκτικά, τρύπες. Κατόπιν εξαντλητικής και μακράς έρευνας η τύχη μας χαμογέλασε ανέλπιστα και βρήκαμε δωμάτιο με θέα την ιερή λίμνη για 200 ρουπίες, σε ένα ινδικό εστιατόριο με μόνο πιάτο το thali(ρύζι, νταλ, βρασμένα λαχανικά, ρότι-το ινδικό ψωμί-,papad, κατι παρεμφερές με λεπτή τηγανισμένη φρυγανιά),στο οποίο πλήρωνες 50 ρουπίες και έτρωγες μέχρι σκασμού, όσο ήθελες.(Εμείς δε δοκιμάσαμε ποτέ τελικά, αλλά ο Άντον έτρωγε καθημερινά εκεί πρωινό, το οποίο έμοιαζε σαν πρωινό ,μεσημεριανό και βραδινό μαζί!...απίστευτος ο Άντον λέμε!!) Το festival είχε ήδη ξεκινήσει τουλάχιστον μια εβδομάδα πριν, και από όσο ξέραμε η μικρή πόλη-χωριό για την Ινδία- των μερικών δεκάδων χιλιάδων κατοίκων θα έφτανε μόνο και μόνο για τις 3-4 τελευταίες μέρες τον εκπληκτικό αριθμό των 2 εκατομμυρίων και πάνω! Όχι αποκλειστικά δυτικών τουριστών, αλλά και πολύ περισσότερο ινδών τουριστών, εμπόρων, κ.α. Κάτω από ένα αστείο, παράδοξο μα όχι εύκολα διαθέσιμο σε αυτό το blog συμβάν ,γνωρίσαμε έναν εντελώς διαφορετικό από όλες τις απόψεις Ινδό τουρίστα, τον Renilson, ή Reni όπως ο ίδιος προτιμάει να τον λέμε, που έμελλε να μας συντροφέψει για αρκετές μέρες στο pushkar,στην έρημο(στη πρώτη μονοήμερη εκδρομή μας),και στη συνέχεια να μας φιλοξενήσει στο σπίτι του στα προάστια, στο νέο Δελχί. Ναι, γίναμε καλοί φίλοι. O Reni είναι ένας 37αρης Ινδός από νότια Ινδία με πρώτη μητρική γλώσσα τα αγγλικά, κάτοχος μεγάλου τζίπ, υψηλό στέλεχος διεθνούς διαφημιστικής εταιρείας που ντύνεται και φέρεται σαν χίπης ( τουλάχιστον εκτός δουλειάς). Κάναμε καταπληκτική τετράδα πάλι. Στο φεστιβάλ είδαμε για δεύτερη φορά(η πρώτη στην Άγρα) καμήλες από κοντά και πραγματικά εντυπωσιαστήκαμε από το μέγεθός τους. (Είναι τεράστιες με πανύψηλα πόδια και βάρος που ξεπερνάει τα 400 κιλά).Μας άρεσαν τόσο πολύ, που ενδώσαμε στον πειρασμό, για μία διανυκτέρευση στην έρημο, ένα βράδυ, που ξεχώρισε, παρέα με τον Reni και τον Αnton κάτω από το φώς - εντελώς συμπτωματικά- της πανσέληνου. Η διαδρομή με τις καμήλες υπήρξε συμπαθητική, σαφώς υποδεέστερη από αυτήν που ακολούθησε στην Jaisalmer.



Την τελευταία μέρα του camel festival, γυρίσαμε από την έρημο και όντας λιγάκι κουρασμένοι, αποφασίσαμε να μείνουμε στα δωμάτιά μας, όλοι μαζί οι τέσσερις. Απ την ταράτσα ωστόσο του δωματίου παρακολουθήσαμε την θύελλα πραγματικά των ανθρώπων, να πλημμυρίζουν τα στενά του pushkar. Η δυνατή βροχή που έπεφτε, δεν έμοιαζε να τους ενοχλεί στο ελάχιστο, αλλά αντίθετα χόρευαν και φώναζαν ενθουσιασμένοι.(τις προηγούμενες μέρες επίσης παρακολουθήσαμε πάρα πολύ ωραίους παραδοσιακούς rajastani χορούς). Σημείο σταθμός στην επίσκεψη μας στο pushkar, υπήρξε και ο mr Doctor alone, ένας Ινδός…. άλλο φρούτο! Ιδιοκτήτης εστιατορίου δυτικού τύπου, με προεκτάσεις στο εμπόριο και στο λαθρεμπόριο, καταναλώνοντας και πουλώντας διάφορες νόμιμες και μη, ουσίες. Η κοσμοθεωρία του Doctor περιγράφεται επαρκώς με το εκπληκτικό άσμα « Chai, Chillum , Chapati »,(πρόκειται για ινδικό, διάσημο στη χώρα του, reggae τραγούδι, που έβαζε πολύ συχνά να παίζει και το οποίο κάναμε σήμα κατατεθέν της παρέας μας. ”… this is a song about connection…”


Επίσης στην γωνία του μαγαζιού του και ενίοτε στην αγκαλιά του Doctor βρισκόταν μια πανέμορφη ξανθιά Ισραηλινή, με ινδικά ρούχα παρακαλώ. Όταν τον γνωρίσαμε λίγο καλύτερα μας ανέλυσε και την θεωρία του για τις γυναίκες: Η γκόμενα του είναι malai kofta!! (πρόκειται για παραδοσιακό ινδικό πιάτο, σούπα γιουβαρλάκια, ουσιαστικά φτιαγμένα από πουρέ πατάτας, γεμιστά με φιστίκια cashews και άλλα λαχανικά, πλούσιο σε διάφορα καρυκεύματα, αλλά κυρίως σε ζάχαρη και σε κύμινο!) Αυτό μας ακούστηκε πολύ περίεργο και γι’ αυτό ζητήσαμε εξηγήσεις. Η απάντηση ήταν: “Εδώ στην Ινδία τρώμε κάθε μέρα dal και μια φορά την βδομάδα malai kofta!”. Την συζήτηση συμπλήρωσε και με άλλα προσωπικά του ρητά όπως «One wife-one life»!, εννοώντας, ότι πρόκειται για δύο εντελώς διαφορετικά, μη συνθέσιμα πράγματα…! Εντυπωσιασμένοι λοιπόν από το pushkar, αποφασίσαμε να ξοδέψουμε 5 από τις λίγες συνολικά μέρες, που ακόμα είχαμε, στην περιοχή του rajastan, την ερημική αυτή και εντελώς διαφορετική από τις άλλες, περιοχή της Ινδίας. Μία σκέψη, που τελικά δεν υλοποιήθηκε λόγω της συνεχόμενης βροχής, (τις τελευταίες 2 μέρες… δεν σταμάτησε να βρέχει) ήταν να πάμε 5 μέρες camel safari στην έρημο, ως την jodhpur και από εκεί με κάποιο τρόπο, να επιστρέφαμε στο Δελχί και στον Reni, που περίμενε, να μας φιλοξενήσει στο σπίτι του. Τελικά, αφού αυτό που μας είχε γοητεύσει, ήταν οι καμήλες σε συνδυασμό με την ηρεμία και τα μοναδικά τοπία της ερήμου(..είναι εμπειρία ζωής όπως αποδείχτηκε τελικά. Δε νομίζω , ότι μπορεί να περιγραφεί …πρέπει να βιωθεί για να κατανοηθεί πλήρως) ,αποφασίσαμε να πάμε στη θρυλική jaisalmer με το επιβλητικό και πανέμορφο φρούριό της, την «πρωτεύουσα» του camel safari..Στο τέλος αυτής της πόλης και δυτικά αυτής ξεκινάει και απλώνεται η έρημος tar, όπου και περάσαμε τρία απ’ τα πιο όμορφα βράδια της ζωής μας γενικά. Για άλλη μια φορά, αφού χαιρετίσαμε τον Anton επιλέξαμε βραδινό private bus με ωραία χωριστά καθίσματα που ξάπλωναν (μη φανταστείτε τίποτα το ιδιαίτερο, σαν τα δικά μας κλασσικά καθίσματα λεωφορείων, αλλά για Ινδία πάντα, αρκετά πιο ανθρώπινα, τουλάχιστον στα δυτικά πρότυπα) και παραδοθήκαμε ευτυχισμένοι στον ύπνο.