JAISALMER-TΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΟ

Δεν ξέρω …το να φτάνεις σε μια άγνωστη πόλη ξημερώματα, σε μια πόλη που δεν έχεις βρεθεί ποτέ ξανά, είναι ξεχωριστή εμπειρία. Με την ανατολή του ήλιου αποκαλύπτεται μπροστά σου ένας άγνωστος και καινούριος κόσμος. Στην περίπτωση της jaisalmer ειδικά, νιώθαμε, καθώς πλησιάζαμε και βλέπαμε το παλιό φρούριο, ότι είχαμε «μεταφερθεί» σε κάποιο αραβικό παραμύθι (απίστευτη ομορφιά..).Το μόνο που μας χάλαγε την όλη ατμόσφαιρα, ήταν αυτοί, που μας μεταφέρανε στα δωμάτια με τζιπ, είχαν ήδη αρχίσει, να γίνονται εκνευριστικοί, προσπαθώντας να μας πείσουν να ακολουθήσουμε κάποιο δικό τους (touristic or special non touristic!!?) camel safari.Η αλήθεια είναι, ότι στο σταθμό όταν φτάσαμε, ήταν οι λιγότερο πιεστικοί από όλους, που μας πλαισίωσαν για δωμάτια, για αυτό και είχαμε πάει μαζί τους. Αλλά οι ίδιοι συνέχισαν και στο guest house, που μας οδήγησαν, να μας πιέζουν να πάρουμε μία απόφαση …ήταν 7 το πρωί, περίπου 20 λεπτά αφ’ ότου πατήσαμε το πόδι μας εκεί μετά από 11 ώρες νυχτερινό ταξίδι..!) Το αναπόφευκτο λοιπόν παζάρι για το τελικό κόστος ξεκίνησε από την εξωπραγματική προσφορά(..είπαμε, πάντα για Ινδία!) των 6 χιλιάδων ρουπιών, το κάθε άτομο για 4 μέρες και τρεις νύχτες. Καταρχήν εμείς θέλαμε 3 διανυκτερεύσεις, αλλά, για να το έχουμε αυτό, θα πρέπει, να πληρώσουμε 4 μέρες… φυσικά θα μείνουμε 3…… incredible India! (-όπως οι ίδιοι διαφημίζουν την χώρα τους) Τελικά ύστερα από πραγματικό κυκεώνα διαπραγματεύσεων , διάρκειας 1 περίπου ώρας, (με συνοδεία masala chai,… chapati ) καταφέραμε να το κλείσουμε στις 4.800 ρουπίες και για τους δύο μας(πάντα για 4 μέρες, τρεις νύχτες). Ο άνθρωπός μας, ο ξενοδόχος, ιδιοκτήτης καμήλων,(τουλάχιστον έτσι ισχυριζόταν ο ίδιος για τον εαυτό του, αν και αποδείχτηκαν μεγάλες μπαρούφες πολλά από αυτά που έλεγε…) Patwan,(πατάν),μας έδωσε επίσης δωρεάν δυο διανυκτερεύσεις στο guest house.(μία την πρώτη ημέρα πριν το safari και μια μετά την επιστροφή μας εκεί. Το ίδιο βράδυ καταναλώσαμε με λαιμαργία ένα ολόκληρο Τandοori chicken, μιας και τον τελευταίο καιρό(rishikesh-agra-pushkar) το κρέας μας είχε λείψει πολύ! Γενικά το μόνο, που ξαναχαλούσε την όλη ατμόσφαιρα, ήταν η προσπάθεια όλων, να μας εξαπατήσουν με κάθε δυνατό τρόπο …πραγματικά δεν μπορούσες να εμπιστευτείς κάποιον στην jaisalmer,τουριστική όσο κανένας προηγούμενος σταθμός μας(πολλά παραδείγματα το επιβεβαιώνουν). Την επόμενη μέρα μας ξύπνησαν πολύ νωρίς και, αφού μαζέψαμε και τοποθετήσαμε σε αποθηκευτικούς χώρους τα backpacks μας, κατευθυνθήκαμε προς την κεντρική αρχαία πύλη ,όπου μας περίμενε ένα τζιπ, για να μας μεταφέρει 30 χλμ δυτικά, στις αρχές της ερήμου tar.Σύμφωνα με τα λεγόμενα του Πατάν, εκεί θα συναντούσαμε ένα ζευγάρι από Ισπανία, που θα έκανε το ίδιο σαφάρι, καθώς βέβαια και τις καμήλες μας και τον οδηγό μας. Το ζευγάρι δεν εμφανίστηκε ποτέ, αλλά και ο sharif(ο οδηγός), δεν φαινόταν να έχει ενημερωθεί για κάτι τέτοιο. Τελικά διατηρώντας κάποιες αμφιβολίες του στυλ, ρε, μήπως παίρνουμε λάθος οδηγό και μας πάει, όπου να ΄ ναι (ναι! μπορεί να σας ακούγεται υπερβολικό, αλλά η μέχρι τότε εμπειρία μας-μιας και μαθαίνουμε ακόμα- μας είχε διδάξει, ότι όλα είναι δυνατά στην Ινδία!....και δεν θα μας άρεσε να χαθούμε στην αχανή tar με έναν οδηγό, τον Σαρίφ, που η συνολική, εύστοχη επικοινωνία μας μαζί του, δεν ξεπερνούσε το 50% σε οποιαδήποτε στιγμή! ..) διαλέξαμε τις καμήλες μας, τρεις συνολικά, καταφέραμε να τις καβαλήσουμε με τις οδηγίες του Σαρίφ, αλλά και με την προηγούμενη εμπειρία μας,… και κατευθυνθήκαμε αργά με πλώρη τη δύση, κάτω απ’ το φως του ήλιου και τους rajastani ήχους, μελωδίες, που σιγοτραγουδούσε ο Σαρίφ…(..πραγματικά είχε φωνή που σε γαλήνευε, σε κοίμιζε σχεδόν πάνω στην καμήλα σου) Δεν ξέρω αν είναι δόκιμο, αλλά το να ιππεύεις καμήλα, σίγουρα δεν είναι ό, τι πιο δύσκολο, αλλά και ό, τι πιο βολικό. Κατά κανόνα κινείσαι λίγο πιο αργά από ότι με το άλογο(υπάρχουν στιγμές βέβαια, , που το «κατοστάρι» τους, τα άλογα δεν το φτάνουν,..τουλάχιστον έτσι μας πληροφόρησαν και ο σαριφ, αλλά και ο προηγούμενος οδηγός μας στο pushkar), αλλά η θέση, η στάση και η μεγάλη απόσταση απ’ το έδαφος(το πόδι της καμήλας ξεπερνάει το 1,5 μέτρο .Μέτα έρχεται το σώμα-τουλάχιστον 60-70 cm- και έπειτα επάνω του κάθεσαι εσύ!) σε κάνουν να κουράζεσαι, να ζαλίζεσαι(ιδίως σε συνδυασμό με τον ήλιο!) και να πιάνεσαι σιγά, σιγά. Αλλά ας δούμε τις καμήλες μία, μία χωριστά! Πρώτος και καλύτερος ο….Papaya!

Πρόκειται για τη ψηλότερη, δυνατότερη, στρουμπουλότερη και αχόρταγη καμήλα από τις 3. Κουβαλούσε τη Μέι Λί, γιατί είχε επίσης και το 70% των συνολικών προμηθειών(νερό, φαγητό, σκεπάσματα)!Πραγματικός άκακος γίγαντας. Μόνο μελανό σημείο, ότι αν έβρισκε φαγητό, που του άρεσε κατά τη διαδρομή, θα σταματούσε και θα έτρωγε το καταπέτασμα, κάθε φορά! Οι άλλες δυο καμήλες είχαν μάθει να ακολουθούν πάντα τoν Papaya(..είχε παράστημα… και.. Βάρος…), οπότε αρκετές φορές, όλοι περιμέναμε(κάτω από τον ήλιο), να γευματίσει η χοντρή αυτή καμήλα. Ό, τι και να του κάναμε, θα έφευγε μόνο αφού έτρωγε κάθε φορά! Δεύτερος, ο νέος και…. όμορφος Medra!

Η ομορφότερη, νεότερη και πιο ανυπάκουη καμήλα από όλες. Κάθε βράδυ αφήναμε τις καμήλες ελεύθερες να βοσκήσουν και κάθε πρωί, μας έπαιρνε ώρες(του Σαρίφ δηλαδή) να βρούμε τον Μedra, ο οποίος έφευγε μακριά ψάχνοντας θηλυκή για να ζευγαρώσει. Την τελευταία μέρα δε, αρνήθηκε επανειλημμένα να με υπακούσει , όταν έπρεπε να τρέξουμε(..ναι υπάρχουν στιγμές που ο ήλιος σε συγκεκριμένες ώρες και σημεία της ερήμου… καίει κυριολεκτικά! Αν δεν φύγεις σχετικά γρήγορα θα λιποθυμήσεις!) Αποπειράθηκε μάλιστα να με δαγκώσει, ουκ ολίγες φορές.(..θηλυκή καμήλα μάλλον δεν βρήκε.!!.)
Τέλος τρίτος, νέος και αυτός ,όχι τόσο ερωτιάρης, αλλά το ίδιο ανυπάκουος, όντας όμως τραυματισμένος στη μύτη του(Εδώ θα πρέπει, να ανοίξουμε μια παρένθεση και να πούμε, ότι τις καμήλες στην ηλικία των 3 χρόνων, τις τρυπάνε στη μύτη με μία σιδερένια μπάρα, η οποία τους συντροφεύει σε όλη τους τη ζωή. Στις δύο άκρες που εξέχουν-μία στο κάθε ρουθούνι κρεμάνε τα χαλινάρια. Έτσι ουσιαστικά οδηγείς και καθορίζεις την πορεία της, σέρνοντάς την απ’ τη μύτη!..ναι είναι απαίσιο!), .. ο PΑPU!!

Αρκετά συμπαθής αν και εξαιτίας του τραυματισμού του, κατέληξε να γκρινιάζει συνεχώς και ανυπόφορα. Για αυτό το λόγο η ανάβασή του ανατέθηκε στον Σαρίφ(το χτύπημά του σύμφωνα με τον Σαρίφ προκλήθηκε, όταν μια άλλη αρσενική καμήλα περνώντας τρέχοντας από δίπλα της, παρέσυρε με τα πόδια της τα χαλινάρια του Papu, που ο, αφηρημένος προφανώς, αναβάτης της είχε παρατήσει στο έδαφος… άουτς!! Οι τρεις μας λοιπόν διανύσαμε αχανείς εκτάσεις και έρημα dunes απίστευτης ομορφιάς, κοιμηθήκαμε κάτω από τον έναστρο και φεγγαρόλουστο ουρανό της ερήμου (άλλη αίσθηση..),ξυπνήσαμε καθώς οι πρώτες αχτίδες του ήλιου άγγιζαν το ατέλειωτο χρυσό των sand-dunes.H ζωή στην έρημο κυλάει με έναν εντελώς διαφορετικό και σαγηνευτικό ταυτόχρονα τρόπο! Περάσαμε από φτωχά χωριά στη μέση της ερήμου, που τα σπίτια ήταν χτισμένα από αποξηραμένα κόπρανα αγελάδας. Μας έκανε εντύπωση, αλλά πραγματικά λατρεύουν την αγελάδα με κάθε δυνατό τρόπο. Τα χρησιμοποιούν κατά κόρον και ως προσανάμματα, αφού τα έχουν πατήσει και στεγνώσει στον ήλιο (καίγονται αργά βγάζοντας δυνατή φωτιά. Σε συνδυασμό με ελάχιστα ξύλα-στην έρημο είσαι!- μπορείς να διατηρείς αναμμένη φωτιά για ώρες..). Επιπλέον δεν μυρίζουν καθόλου, ενώ μας είπαν, ότι αποτελούν και τέλειο μονωτικό υλικό! Είδαμε εικόνες, αφοπλιστικής και απαράδεκτης για τον αιώνα μας, φτώχειας, κάνοντας μας να θέλουμε να μας «καταπιεί» η γη. Τέτοιες αντιφατικές εικόνες, συγκριτικά με την ευημερία του δυτικού κόσμου, ντροπιάζουν την «νοημοσύνη» του ανθρώπινου είδους. Τέλος, μάθαμε και γνωρίσαμε από κοντά αυτά τα υπέροχα όντα (καμήλες), προσεγγίσαμε το να γίνουμε φίλοι μαζί τους, φιλοξενώντας μας στην ράχη τους, για πολλές ώρες κάθε μέρα. Και εμείς μάθαμε ότι η τυχαία καμήλα που θα δεις είτε στο σαφάρι είτε να κάνει γενικά μεταφορές είναι κατά κανόνα αρσενική και όπως μας δικαιολόγησαν το γεγονός “no woman, no cry”!! Το τέταρτο απόγευμα προς βράδυ λοιπόν, είχαμε ήδη γυρίσει στο guest house, όπου και μας άλλαξαν δωμάτιο, αλλά τουλάχιστον κράτησαν την υπόσχεσή τους για μια ακόμη νύχτα δωρεάν. Το καινούριο δωμάτιο μπορεί να μην είχε εσωτερική τουαλέτα, αλλά αισθητικά ήταν ένα πανέμορφο, μεσαιωνικό, αραβικό δωμάτιο, με ένα μικρό αλλά επίσης ωραίο μπαλκόνι! Η τελευταία νύχτα στην jaisalmer μας βρήκε να κάνουμε περίπατο ξανά στα ονειρικά και παραμυθένια στενά της, να τρώμε πάλι κρέας(μακαρόνια με αρνίσιο κιμά και κοτόπουλο πανέ φιλέτο… στην έρημο 4 μέρες τρώγαμε βραστό ρύζι, βραστό λάχανο και ….βραστή πατάτα και τομάτα.!!!.!), να κοιμόμαστε ατενίζοντας απ ΄ το μπαλκόνι τμήματα του υπέροχου αυτού μεσαιωνικού φρουρίου. Το πρωί της επομένης σηκωθήκαμε νωρίς, κάναμε τσεκ άουτ, αφήσαμε τα backpack μας στη ρεσεψιόν και βγήκαμε στους δρόμους της τζαισαλμερ. Το τραίνο μας –απευθείας επιστροφή στο δελχί- έφευγε στις 5 το απόγευμα και έφτανε στο σταθμό κατά τις 12 το μεσημέρι της επομένης(19 ώρες περίπου),οπότε είχαμε ώρα για χάζεμα και την ξοδέψαμε στο να εξερευνούμε την υπέροχη jaisalmer. Επισκεφτήκαμε και ένα μουσείο για την ιστορία των λαών της ερήμου του rajastan και μάθαμε τη στενή τους σχέση και χρήση με το όπιο. Στατιστικά μιλώντας οι εννέα στους δέκα στα παλιότερα χρόνια, έτρωγαν έπιναν ή ακόμη πιο σπάνια κάπνιζαν όπιο, ενώ διασώζονται σε τέλεια κατάσταση δεκάδες διαφορετικά σκεύη και αντικείμενα που χρησιμοποιούσαν μαζί με αυτό..!(πίπες, bongs, τρίφτες, μηχανήματα για τη εξαγωγή του σε υγρή μορφή, κ.α)…Τι να πούμε..μπορεί στην έρημο να είναι απαραίτητο! Πάντως σίγουρα αποτελεί ένα από τα πιο δυνατά, φυσικά, καταπραϋντικά παυσίπονα. Όπως φαίνεται και στις φωτογραφίες, διάφορα αμέριμνα γουρούνια περιπλανιόταν στους δρόμους της Jaisalmer. Είπαμε και εμείς να ρωτήσουμε τι παίζει με αυτά, όντας έντονα στερημένοι από κρέας και ιδιαίτερα το χοιρινό. Μας είπαν: «Ε να μωρέ κάποιοι πολύ πολύ φτωχοί… τα τρώνε!!»