AGRA -..ΤΟ TAJ MAHAL??

H αλήθεια είναι, ότι το συζητήσαμε αρκετά, αν θα περνάγαμε από την Agra ή όχι, αφού η ημερομηνία της αναχώρησης πλησίαζε πλέον «απειλητικά». Τελικά σκεπτόμενοι, πως θα ήταν ντροπή να πούμε, πως έχουμε ταξιδέψει στην Ινδία και δεν αντικρίσαμε το Taj Mahal , αποφασίσαμε να κάνουμε μια μικρή στάση εκεί, πηγαίνοντας προς το Pushkar. O Anton έδειξε ενθουσιασμό για τα σχέδιά μας και φάνηκε πρόθυμος να μας ακολουθήσει τουλάχιστον μέχρι το Pushkar,αν εμείς δίναμε την συγκατάθεσή μας. Όλοι μαζί λοιπόν μαζέψαμε τις αποσκευές μας, χαιρετίσαμε και κατευθυνθήκαμε προς το σταθμό των λεωφορείων για την ανεύρεση αυτού, που θα μας πήγαινε στον προορισμό μας. Η αρχική σκέψη ήταν, πως θα ήταν καλύτερο για όλους μας να αποφεύγαμε τo local bus, έστω και αν ήταν φτηνότερο, μιας και η προηγούμενη εμπειρία μας από αυτό είχε αφήσει επάνω μας, νωπά και ανεξίτηλα ακόμα, τα σημάδια της. Ωστόσο ανήμποροι να εντοπίσουμε για πρώτη φορά κάποια ιδιωτική εταιρεία, να μας μεταφέρει στην Agra (συνήθως στους σταθμούς μας κατέκλυζε πλήθος εκπροσώπων διάφορων private εταιρειών), αποφασίσαμε να ενδώσουμε στο ένα και μοναδικό local bus,που εκτελούσε το δρομολόγιο rishikesh-agra, χωρίς ενδιάμεσες στάσεις και με συνολικό αριθμό επιβατών 4 ή 5, συμπεριλαμβανομένων και εμάς τους 3(..ακουγόταν δελεαστικό δε λέω….). Και ναι..πάλι κάτι συνέβηκε. Το λεωφορείο μπορεί να μη γέμισε αυτή τη φορά αυτή την φορά, αλλά η πολύπτυχη αδιαφορία και ο σταρχιδισμός του οδηγού ήταν πραγματικά ανεπανάληπτα! Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το γεγονός, κατά το οποίο η Μέι Λί, αφού σηκώθηκε, να πάρει κάτι από την τσάντα ,ενώ το λεωφορείο ήταν εν κινήσει - καθόμασταν σχετικά μπροστά- ,με το πολύ διακριτικό φρενάρισμα του οδηγού πέταξε κυριολεκτικά σχεδόν πάνω από τα καθίσματα και προσγειώθηκε ακριβώς δίπλα του, βγάζοντας μια κραυγή ,καθώς έσκασε με την πλάτη της πάνω σε ένα μεγάλο μεταλλικό κουτί…. Ο οδηγός δεν κούνησε ούτε βλέφαρο!! Δεν είπε απολύτως τίποτα! Ενώ έπεσε κυριολεκτικά ούτε μέτρο μακριά του, εκείνος δεν έστρεψε το βλέμμα, δεν άλλαξε έκφραση προσώπου, αλλά συνέχισε απτόητος την οδήγηση! Εντάξει ευτυχώς δεν έπαθε καμιά ζημιά, αλλά η ταλαιπωρία συνεχίστηκε αμείωτη, γιατί σε όλο το βραδινό ταξίδι ο ίδιος δεν φιλοτιμήθηκε δευτερόλεπτο να μετακινήσει το χέρι από την κόρνα. (Συνήθως το βράδυ έχουν περισσότερο τακτ στην κόρνα… αυτός όχι) Τέλος ο 5ος επιβάτης – εισπράκτορας δεν σταμάτησε να γελάει μαζί μας σε όλη τη διαδρομή?!! Και αυτή ήταν η τελευταία φορά που πήραμε τοπικό λεωφορείο. Τέλος πάντων… H Agra γενικά δεν υπήρξε κάτι το συγκλονιστικό σε καμία περίπτωση… Αρκετά τουριστική για να ‘ναι αληθινή θα έλεγε κανείς. Αφού δυσκολευτήκαμε αρκετά (αυτό γιατί οι τιμές ήταν εξωφρενικές συγκριτικά με την Ινδία, και κυρίως συγκριτικά με αυτό που προσφέρανε- πάντα στην Ινδία έτσι?), καταφέραμε να βρούμε δωμάτιο για 270 ρουπίες(4,5 ευρώ) και ξεκινήσαμε να δούμε 2 από τα μεγαλύτερα αξιοθέατα, που διαθέτει αυτό το μέρος: το TAJ MAHAL και το RED FORT. Το πρώτο από τα δύο υπήρξε πραγματικά …..απογοητευτικό! Μπορεί να είναι εντελώς υποκειμενικό αυτό που πρόκειται να ειπωθεί, αλλά τουλάχιστον σε εμάς φάνηκε πολύ λιγότερο εντυπωσιακό από ότι το περιμέναμε…. Εντάξει είναι πραγματικά επιβλητικό (ιδίως όταν το πλησιάζαμε, ξεπρόβαλε στον ορίζοντα τεράστιο και μεγαλειώδες), αλλά βλέποντάς το κανείς από κοντά… πραγματικά είναι ένας τεράστιος τάφος και μόνο. Άσε που η είσοδος κοστίζει 750 ρουπίες,(ποσό, που αγγίζει τα όρια της επιστημονικής φαντασίας για Ινδία) αλλά όντας ανέλπιστα τυχεροί εκείνη τη μέρα ήταν δωρεάν για όλους.(πάλι καλά να λέμε)

..και ιδού το ταζ μαχαλ! η ευδιάκριτη θολούρα στον ορίζοντα,
δεν είναι προϊόν κακής εκτύπωσης,
αλλά η πραγματική ατμόσφαιρα στην Άγρα.(..νέφος, όχι αστεία!)

Η επόμενη μέρα μας βρήκε ξύπνιους από αρκετά νωρίς, να κάνουμε check out, αφού είχαμε ήδη αποφασίσει, ότι το ίδιο βράδυ θα φεύγαμε γα το pushkar, ναι, αυτή τη φορά με private bus! Αφού αφήσαμε τα πράγματά μας σε κάποιο locker room, κατευθυνθήκαμε προς το red fort, αρκετά αρνητικά προκατειλημμένοι, εξαιτίας του taz mahal. Παρ’ όλα αυτά η συνολική εντύπωση ήταν σίγουρα θετική. Πρόκειται για το τεράστιο παλάτι-φρούριο του ξακουστού μαχαραγιά, που διέταξε την οικοδόμηση του taz mahal. Ο ίδιος παρακολούθησε την ολοκλήρωση του μέσα από ένα κελί με φεγγίτη-θέα προς, στο οποίο τον έβαλε ο γιος του, μα γιατί άλλο… για να του πάρει την εξουσία! Όταν τελικά πέθανε, ο γιος διέταξε να θαφτεί και αυτός στο ταζ μαχάλ, δίπλα στην αγαπημένη του..(είδατε… τον αγαπούσε κατά βάθος..)Το κελί επίσης, το οποίο είδαμε από κοντά, έχει εξαίσια θέα προς το ταζ μαχάλ.
Η επόμενη μέρα μας βρήκε ξύπνιους από αρκετά νωρίς, να κάνουμε check out, αφού είχαμε ήδη αποφασίσει, ότι το ίδιο βράδυ θα φεύγαμε γα το pushkar, ναι, αυτή τη φορά με private bus! Αφού αφήσαμε τα πράγματά μας σε κάποιο locker room, κατευθυνθήκαμε προς το red fort, αρκετά αρνητικά προκατειλημμένοι, εξαιτίας του taz mahal. Παρ’ όλα αυτά η συνολική εντύπωση ήταν σίγουρα θετική. Πρόκειται για το τεράστιο παλάτι-φρούριο του ξακουστού μαχαραγιά, που διέταξε την οικοδόμηση του taz mahal. Ο ίδιος παρακολούθησε την ολοκλήρωση του μέσα από ένα κελί με φεγγίτη-θέα προς, στο οποίο τον έβαλε ο γιος του, μα γιατί άλλο… για να του πάρει την εξουσία! Όταν τελικά πέθανε, ο γιος διέταξε να θαφτεί και αυτός στο ταζ μαχάλ, δίπλα στην αγαπημένη του..(είδατε… τον αγαπούσε κατά βάθος..)Το κελί επίσης, το οποίο είδαμε από κοντά, έχει εξαίσια θέα προς το ταζ μαχάλ.
Τέλος στην Άγρα ήταν και η πρώτη φορά που είδαμε ελέφαντα από κοντά. …..χάλια! Ήταν δεμένος με αλυσίδα στο πόδι, τοποθετημένος κάτω από τον ήλιο δίπλα σε χωματερή σκουπιδιών! Ο ίδιος φαινόταν πολύ ταλαιπωρημένος και προσπαθούσε να δροσιστεί με το ανύπαρκτο νερό, και αντί αυτού μάζευε και έφτυνε την άμμο τριγύρω του και επάνω του! Οι ανεγκέφαλοι αφέντες του στέκονταν γύρω του και μας προσκαλούσαν να πάρουμε φωτογραφίες μαζί του έναντι κάποιας πενιχρής αμοιβής… ..ναι νιώσαμε μίσος για αυτούς τους «ανθρώπους», αλλά ήταν πραγματικά… καθάρματα. Φαντασιώθηκα τον ελέφαντα, στερημένο, διψασμένο, να οργίζεται, να σπάει την αλυσίδα και να τσακίζει, ποδοπατώντας, έναν, έναν τους δυνάστες του!(υπάρχει πλήθος τέτοιων περιστατικών. Γενικά και στη ζούγκλα ακόμα, όταν ένας ελέφαντας τσατιστεί… όλη η υπόλοιπη ζωή στη σαβάνα τρέχει να κρυφτεί)..τέλος πάντων, …ξανά!
Το ίδιο βράδυ ξαπλωμένοι στα άνετα καθίσματα του private bus,χαμογελούσαμε χαρούμενοι, τόσο γιατί, άσχετα αν δεν μας άρεσε, είδαμε το ταζ, όσο και για το ότι μείναμε σε αυτή τη μέτρια έως κακή πόλη μόνο δύο μέρες και μια νύχτα.