Μέι Λί και Κώστας στην Ινδία: Koh tao - το ηλιόλουστο νησί με σχήμα χελώνας

Οι μέρες μας στο Κοπανγιάν κύλησαν γρήγορα και όμορφα, όλες όμως με το ίδιο παράπονο για τον ήλιο, μιας και πραγματικά νόμιζες, ειδικά τις τελευταίες μέρες, ότι είχε εγκαταλείψει οριστικά και αμετάκλητα το νησί. Τα σύννεφα, γκρίζοι βασιλιάδες του ουρανού τουλάχιστον στο Τσάλοου Κλαν, πηγαινοέρχονταν καθημερινά, από και προς όλα τα σημεία του ορίζοντα, καθ’ όλη τη διάρκεια της μέρας, αλλά και της νύχτας(το βράδυ της παραμονής του νέου έτους περιμέναμε μάταια να σταματήσει η βροχή, για να πάμε στο μεγάλο πάρτυ στο Χατ ριν, στη νότια πλευρά του νησιού), αφήνοντας τις περισσότερες φορές πίσω τους σεβαστές ποσότητες νερού. Αρχικά φανήκαμε εύπιστοι σε κάποιες φήμες, που ήθελαν το Τσάλοου κλαν να είναι το πιο βροχερό μέρος του νησιού, για αυτό, αφού συμπληρώσαμε τις 30 ημέρες ενοικίασης στο μέχρι τότε σπίτι μας, αποφασίσαμε να μεταφερθούμε και να μείνουμε για κάποιες μέρες, σε ένα πιο ηλιόλουστο(τουλάχιστον έτσι μας είπαν, αλλά και σε εμάς έτσι φάνηκε στην αρχή…) μέρος του νησιού, σε ένα bungalow, διπλά σε μία πολύ όμορφη παραλία. Μαζέψαμε λοιπόν για άλλη μια φορά τα backpacks μας, πράγμα που μας καθυστέρησε λιγάκι( όσοι μας γνωρίζουν καλά, γνωρίζουν, πόσο τρομακτικά «τακτικοί» μπορούμε να γίνουμε) και κατά το απόγευμα ξεκλειδώσαμε την πόρτα της καινούριας «φωλιάς» μας, πάντα με την «θριαμβευτική» συνοδεία του ήλιου. Το ίδιο βράδυ, αφού κάναμε το μπάνιο μας , απολαύσαμε ταυλανδική κουζίνα στο εστιατόριο, ακριβώς δίπλα στο bungalow μας και παραδοθήκαμε στον ύπνο κάτω από την απαραίτητη(…πολλαά κουνούπια!) κουνουπιέρα, που διέθετε το δωμάτιο, αναμένοντας αγωνιωδώς την επόμενη ηλιόλουστη μέρα.
Ο, λίγο ή πολύ γνωστός σε όλους μας, νόμος του Merfy αναφέρει εκτός άλλων, ότι, αν είναι να αποβεί κάτι κακό και άτυχο, θα αποβεί μοιραία, άσχετα με το τι ενέργειες θα πράξουμε οι ίδιο, ώστε να αποφευχθεί. Νωρίς το πρωί λοιπόν ξυπνήσαμε γλυκά γλυκά με τις ψιχάλες της βροχής να χτυπούν την ψάθινη και από φύλλα φοίνικα καλυμμένη, σκεπή μας. Μέσα σε 10 λεπτά από τη στιγμή εκείνη και ενώ εμείς παραγγέλναμε πρωινό, όντας νυσταγμένοι και εκνευρισμένοι, ξέσπασε πραγματική τροπική καταιγίδα, ακινητοποιώντας μας στις θέσεις μας.
Η απόφαση λήφθηκε αυτοστιγμή. Αν σταματούσε η μπόρα εγκαίρως θα παίρναμε τα πράγματα μας, θα επιστρέφαμε το μηχανάκι και θα προλαβαίναμε το μεσημεριανό πλοίο για Koh tao (αρκετά τουριστικό κοντινό νησί, πολύ διάσημο για καταδύσεις). Έτσι και έγινε και εγκαταλείψαμε το Κο πανγιαν βιαστικά, χαιρετώντας όσους προλάβαμε και …πάμε για άλλα!
Δυο τρεις ώρες μετά, φτάνουμε στο Koh tao. Η πληροφορία, ότι το μέρος είναι πιο τουριστικό επιβεβαιώνεται άμεσα. Στο λιμάνι μας περιμένουν 20 με 30 πωλητές – μεσάζοντες, για να μας μεταφέρουν με θαλάσσια ή μη, ταξί, είτε σε καποια δωμάτια, είτε οπουδήποτε αλλού θέλαμε ή θέλανε. Τελικά αποφασίζουμε, να ακολουθήσουμε το πλάνο, που θα έπρεπε να είχαμε ακολουθήσει και στο Κο Πανγιαν, να νοικιάσουμε δηλαδή μηχανάκι, να ψάξουμε που θα μείνουμε και μετά να μεταφέρουμε εκεί τα πράγματα. Αλίμονο όμως, δεν ταιριάζουν όλα τα πλάνα για όλα τα μέρη και πολλές φορές οι γνωστοί σου δίνουν πολύ λάθος πληροφορίες. Δέκα λεπτά αφού έχουμε νοικιάσει το μηχανάκι, συνειδητοποιούμε ότι το νησί είναι υπερβολικά μικρό (η μεγάλη του πλευρά ήταν και 4 χλμ!!!) και ότι ,όλοι οι δρόμοι, εκτός του κεντρικού, είναι η χαρά του οδηγού εντούρο KTM και όχι απλά λίγο δύσκολοι, όπως μας είχαν πει. Ok, να μην υπερβάλουμε, δεν είναι ακατόρθωτο, αλλά θέλει σίγουρα παραπάνω από ένα μήνα εμπειρίας οδήγησης στο μηχανάκι, να βρίσκεται πάνω στη σέλα μόνο ένα άτομο σε πολλά σημεία και κυρίως να διαθέτεις δύναμη και εγρήγορση, ώστε να κρατάς το μηχανάκι όρθιο τις πολλαπλές φορές που θα πάει να πέσει.
Μετά από ανούσιες και αποτυχημένες προσπάθειες, διάρκειας περίπου μιας ώρας, να πλαισιώσουμε την παραλία CHAR από το μοναδικό επιμελώς «λακουβοστρωμμένο» δρόμο, αποφασίζουμε να μείνουμε ένα βράδυ σε κάποιο συμπαθητικό δωμάτιο, πολύ κοντά στην παραλία, στο κέντρο της πόλης και την επόμενη μέρα πιά, αφού επιστρέψουμε το μηχανάκι, να φτάσουμε την παραλία char με θαλάσσιο taxi( σίγουρος και.. ασφαλώς ασφαλέστερος τρόπος!). Το επόμενο πρωί λοιπόν,ακολουθούμε το πλάνο και καταφθάνουμε στην πολυπόθητη παραλία. Το μέρος είναι πολύ ωραίο, τελικά άξιζε τον κόπο. Ξεκινάμε λοιπόν την αναζήτηση δωματίου. Το πρώτο δυστυχώς ,που ήταν και το πιο ωραίο, δεν έχει, το δεύτερο διαθέτει ένα για τέσσερα άτομα σχετικά ακριβό,(600 bhat ή 15 ευρώ!!), ενώ το τρίτο έχει μόνο κάτι τρύπιες καλύβες από φύλλα και τουαλέτα με θέα στο μονοπάτι, σε αληθινά εξωφρενικές τιμές!!(800 bhat ;ή 20 ευρώ!)- εκεί αρνούμαστε κατηγορηματικά να μείνουμε!-. Πάνω που η απελπισια αρχίζει να «κυριεύει» τα πρόσωπά μας, μας λένε από το πρώτο, ότι κάποιο δωμάτιο θα μείνει ελεύθερο. Ενθουσιαζόμαστε και περιμένοντας να αδειάσει, χαλαρώνουμε και τρώμε πρωινό. Μετά από κάνα δίωρο χωρίς κάποιο νεότερο, ρωτάμε και μαθαίνουμε ότι τελικά δεν θα αδειάσει το δωμάτιο. Καταριόμαστε λίγο τον τουρίστα, που αποφάσισε να παραμείνει και πάμε να νοικιάσουμε το τετράκλινο, που…… φυσικά έχει και αυτό νοικιαστεί… γιατί όποιος θέλει τα πολλά χάνει και τα λίγα!! Λίγο πριν από τα πρόθυρα του νευρικού κλονισμού λοιπόν, και ενώ όλοι μας λένε, ότι δεν διαθέτουν ελεύθερο bungalow, αποφασίζουμε, να επισκευάσουμε ένα μπάνγκαλοου με σπασμένη πόρτα.Τελικα.. για διάφορους λόγους δεν τα καταφέρνουμε ξανά, οπότε αποφασίζουμε, να μην κάνουμε απολύτως τίποτα, αφού όλα, οτιδήποτε και αν κάναμε, γύριζαν μπούμερανγκ εναντίον μας. Και πραγματικά από εκείνη την στιγμή και μετά περάσαμε πολύ ωραία, γνωρίζοντας ένα συμπαθέστατο ζευγάρι, έναν Άγγλο και μία Ελβετή συγκεκριμένα, που ήταν σε παρόμοια φάση με εμάς στην αρχή του ταξιδιού τους. Ήπιαμε τις μπύρες μας στο ηλιοβασίλεμα και συνεχίσαμε το βραδάκι στο εκπληκτικό μπαράκι, διώροφο δεντρόσπιτο μέσα στην θάλασσα, στο Banana Rock. Ξυπνήσαμε με σχετικό hangover κατά τις 5, για να μεταφερθούμε από το μπαλκόνι του εστιατορίου, όπου είχαμε καταφύγει, για να γλιτώσουμε την υγρασία, στην παραλία. Ξυπνήσαμε «τουμπανιασμένοι» από τα τσιμπίματα των κουνουπιών(Ωραία για πρώτη μέρα, έτσι?).
Παρά τις αναποδιές και απογοητεύσεις των δύο πρώτων ημερών στο νησί, από την στιγμή που πήραμε δωμάτιο – ένα πολύ ωραίο με θέα την θάλασσα και μπαλκονάκι - όλα κύλισαν πιο ομαλά και απολαύσαμε 3-4 μέρες ήλιου, θάλασσας, περιπάτους στην ζούγκλα, βόλτες με το κανό και snorkeling (παρατήρησης με την μάσκα - πολύ δημοφιλές σπορ στο Koh Tao, καθώς ο βυθός λίγα μέτρα από την παραλία είναι γεμάτο πολύχρωμα κοράλλια και εξωτικά ψάρια… είναι εκπληκτικά).Τελικά, αν έχεις γεννηθεί και μεγαλώσει στην Ελλάδα, ο ήλιος σου είναι απαραίτητος, για αυτό και εμείς τον χαρήκαμε ιδιαίτερα, που τόσο μας είχε λείψει στο Κοπανγκάν.