Ήταν σίγουρο και αναμενόμενο, ότι οι εγκαταστάσεις του πάρκου δεν θα μας εντυπωσίαζαν. Η μεγάλη ωστόσο ποικιλία άγριων θηλαστικών και κυρίως ερπετών, που δεν είχαμε δει ποτέ μέχρι τότε, αντάμειψε με τον καλύτερο τρόπο την απόφασή μας, να πάμε εκεί.
Αυτό που δεν φαίνεται καθόλου από τις φωτογραφίες, αλλά σίγουρα είχε πρωταγωνιστικό ρόλο, ήταν η παρουσία πολλών ελεύθερων μαϊμούδων, οι οποίες διέσχιζαν με περίσσια άνεση οποιοδήποτε μέρος του πάρκου, καιροφυλακτώντας για ανυποψίαστους τουρίστες, που κουβαλούσαν κάποιο είδος τροφής, το οποίο θα μπορούσαν, να κλέψουν. Ο Κώστας λόγου χάρη αποφάσισε λανθασμένα και εντελώς αψυχολόγητα να δώσει μία μπανάνα σε μία περαστική μαϊμού, την οποία έβγαλε έξω από την τσάντα της Μέι Λί. Ε, για τα επόμενα δέκα-δεκαπέντε λεπτά, προσπαθούσε συνεχώς να την κρατήσει μακριά από την Μέι Λί και συγκεκριμένα την τσάντα της, την οποία είχε κυριολεκτικά «καρφώσει» με τα μάτια της. Τελικά βλέποντας, ότι είναι αδύνατο να αποσπάσει την προσοχή μας, έτσι ώστε να αρπάξει το σακίδιο, στάθηκε μπροστά μας, σχηματίζοντας μια απαίσια γκριμάτσα με το πρόσωπό της, έβγαλε μία απειλητική στριγγλιά, πανομοιότυπη με αυτή της γάτας, που απειλείται και εξαφανίστηκε, σκαρφαλώνοντας επιδεικτικά γρήγορα στο πρώτο δέντρο, που βρήκε μπροστά της. Στην συνέχεια της βόλτας μας στο πάρκο, συναντήσαμε μια άλλη μαιμού, που είχε «αράξει» σε ένα χαμηλό κλαδί και έτρωγε από ένα σακουλάκι με τσιπς( το οποίο προφανώς είχε κλέψει από κάποιον άτυχο και απρόσεχτο τουρίστα) , αργά , χαζέυοντας τον κόσμο, σαν να βρισκόταν σε σινεμά!
Το ίδιο βράδυ, βρισκόμασταν στις θέσεις- κρεβάτια μας και το τρένο αναχωρούσε, αφήνοντας πίσω την Orissa, με αρχικό προορισμό το Chennai, την πρωτεύουσα του Tamil nadu, ξανά τρένο για το Trivandrum, την πρωτεύουσα της Kerala, από όπου τελικά θα παίρναμε λεωφορείο για το Kanyakumari, το νοτιότερο σημείο της ηπειρωτικής Ινδίας. (αν ελέγξετε έναν χάρτη, θα διαπιστώσετε και εσείς, ότι μιλάμε για μία τεράστια, χιλιομετρικά, διαδρομή)
Το απόγευμα λοιπόν της επόμενης μέρας φτάναμε στο Chennai.Η γρήγορη βόλτα στη γύρω περιοχή, προς αναζήτηση φαγητού, μας άφησε με μέτριες εντυπώσεις, θυμίζοντάς μας ξανά τι εστί μεγαλούπολη στην Ινδία. Η ζέστη ήταν αφόρητη, για αυτό και επιλέξαμε να γευματίσουμε κάπου με air condition, ιδέα που αποδείχτηκε λάθος, μιας και κρυώσαμε λιγάκι και αναγκαστήκαμε να φύγουμε γρήγορα και να επιστρέψουμε στον σταθμό. Μία ώρα περίπου μετά, το δεύτερο τραίνο αναχωρούσε, με εμάς επιβάτες, για το Trivandrum.
To μεσημέρι λοιπόν της επομένης ήμασταν ήδη μες στο local(!!!) λεωφορείο για kanyakumari. Τόσους μήνες στην Ινδία, χρησιμοποιήσαμε πάρα πολλές φορές τα μέσα μαζικής μεταφοράς και ποτέ, μέχρι εκείνη τη μέρα τουλάχιστον, δεν γίναμε αυτόπτες μάρτυρες κάποιου τροχαίου, παρόλο που η οδήγηση στους δρόμους της Ινδίας, όπως έχει ήδη αναφερθεί πολλές φορές, είναι άκρως επικίνδυνη. Ε… έπρεπε κάποια στιγμή να συμβεί! Ευτυχώς δεν τρακάραμε οι ίδιοι(το δικό μας λεωφορείο δηλαδή), αλλά ένα άλλο λεωφορείο «κουτούλησε» στα ίσια ένα μεγάλο δέντρο, στην προσπάθειά του να μην συγκρουστεί μετωπικά, με ένα βανάκι, που είχε βγει στο αντίθετο ρεύμα για προσπέραση! Ευτυχώς δεν χτύπησε κανένας, η «μούρη» ωστόσο του λεωφορείου, τσαλακώθηκε άσχημα πάνω στο θεόρατο δέντρο. Ο δρόμος έκλεισε τουλάχιστον για μία ώρα, καθιστώντας μας ακίνητους σε μια μεγάλη ουρά αυτοκινήτων και φτάνοντάς μας στα όρια της κατάρρευσης από την κούραση.
Τελικά, συνολικά με δύο ώρες καθυστέρηση, κατά τις 6 το απόγευμα ο οδηγός του λεωφορείου έσβηνε τη μηχανή και μας άφηνε στο Kanyakumari. H αλήθεια είναι, ότι πέρα από την τοποθεσία (το Kanyakumari αποτελεί το σημείο, όπου τρεις μεγάλες θάλασσες, η αραβική, ο κόλπος της Βεγγάλης και ο ινδικός ωκεανός ενώνονται, δημιουργώντας μία «άγρια», πανέμορφη ακτή-δεν μπορείς να την πεις παραλία, γιατί είναι γεμάτη απόκρημνα βράχια, πάνω στα οποία σκάνε δυνατά αφρισμένα κύματα, από το κράμα νερού, των τριών θαλασσών-) και τις διαβεβαιώσεις των Ρώσων αδερφών, « It’s a very very very nice place..smatch!!.... as the freshness… to the ocean!», δεν είχαμε κάποιον ιδιαίτερο λόγο για την εκεί επίσκεψή μας.
Η αναζήτηση στέγης μας εξουθένωσε πάλι, μιας και ένας καινούριος παράγοντας έκανε δυναμική πρώτη εμφάνιση. Το να καταφέρεις στο Kanyakumari, να μπεις μόνος σε ένα guest house, χωρίς δηλαδή κάποιον Ινδό, που να σε έχει πάει εκεί, για να πάρει και ο ίδιος τη μίζα του από τον ξενοδόχο, είναι πάρα, μα πάρα, μα πάρα πολύ δύσκολο. Δεν προλάβαμε, να πατήσουμε το πόδι μας καλά, καλά, και οι προσφορές από περαστικούς Ινδούς για δωμάτια, έπεφταν βροχή, μην αφήνοντάς μας, να κινηθούμε από μόνοι μας, πουθενά. Οι τιμές, όπως είναι εύλογο ήταν υψηλές, αφού σε αυτές συμπεριλαμβανόταν και η αμοιβή του.. απρόσκλητου βοηθού. Στο τέλος καταλήξαμε, κάθε φορά που μπαίναμε κάπου, για να ρωτήσουμε, να διαβεβαιώνουμε τον ιδιοκτήτη, ότι δεν έχουμε καμία σχέση με όλους αυτούς, που στέκονταν πίσω μας και που του μιλούσαν στα, άγνωστα για εμάς, tamil. Αποκορύφωμα της όλης πορείας ήταν το γεγονός, κατά το οποίο η Μέι Λί, αγανακτισμένη από κάποιον, που πραγματικά δεν διατίθετο, να «ξεκολλήσει» με τίποτα, από το πλάι μας, έκλεισε τα μάτια της, σταύρωσε τα χέρια της μπροστά στο πρόσωπό της και άρχισε, γυρνώντας προς το μέρος του, να τον βρίζει ψιθυριστά, στα ελληνικά. Ο Ινδός σάστισε, ακούγοντας ακατάληπτους, για αυτόν ψίθυρους, ενώ η όψη της τον έκανε να φοβηθεί αρκετά και… έφυγε τρέχοντας, βρίζοντας, μακριά(έχουμε την εντύπωση, ότι θα πρέπει να νόμισε, πως η Μέι Λί του έκανε κάποιο είδος μαύρης μαγείας, κατάρας ή κάτι παρεμφερές)! Τελικά το δωμάτιο βρέθηκε και, αφού φάγαμε και κάναμε μπάνιο… παραδοθήκαμε ευτυχισμένοι στο ύπνο.
Οι λίγες μέρες μας στο Kanyakumari, υπήρξαν γεμάτες περίπατους στα στενά της πόλης, παρατηρώντας ένα παράδοξο κράμα χριστιανικής και ινδουιστικής αισθητικής, σε όλες τις εκφάνσεις, που μπορεί αυτό να έχει. Παράλληλα η κλασσική εναλλαγή των πολλών χρωμάτων, δοσμένη με ένα αρτιότατο φυσικά τρόπο, ήταν διάχυτη παντού.
Λίγα μόλις μέτρα μακριά από την ακτή στο Kanyakumari, βρίσκονται και δύο, από τα τρία σημαντικότερα, αν όχι τα μόνα, αξιοθέατα, που μπορεί να δει κάποιος επισκέπτης, το τεραστίων διαστάσεων(σαράντα κάτι μέτρα ύψος), άγαλμα-μνημείο του Tamil ποιητή Thiruvalluvar, καθώς και το vivekanda memorial, που στην ουσία πρόκειται για το βράχο, πάνω στον οποίο έκανε διαλογισμό για αρκετό καιρό, ο διάσημος Ινδός φιλόσοφος Swami Vivekanda. Δυστυχώς, ο μοναδικός τρόπος μεταφοράς εκεί εκτελείται από πλοιάρια (ο θεός να τα κάνει!), στα οποία το μοναδικό πράγμα, που φαίνεται ικανό, να λειτουργήσει επαρκώς σε περίπτωση κάποιου κινδύνου, είναι τα μεταχειρισμένα σωσίβια, που διαθέτουν. Επιπλέον, τουλάχιστον τον καιρό, που μείναμε εκεί, τα ίδια πλοιάρια αδυνατούσαν να μεταφέρουν με ικανοποιητική ταχύτητα, τις τεράστιες «ουρές» κόσμου, που σχηματίζονταν από τις πρώτες πρωινές ώρες και ως την δύση του ηλίου, ως επί το πλείστον αποτελούμενες από…. Ινδούς-Ινδουιστές τουρίστες, αφού δεν νοείται, να είσαι Ινδουιστής, που σέβεται τον εαυτό του, χωρίς να έχεις επισκεφτεί, τουλάχιστον μία φορά, το Kanyakumari και συγκεκριμένα τον ιερό ναό της Kumari, ο οποίος είναι και το τρίτο αξιοθέατο, που μπορεί να δει κανείς σε αυτή την ιερή πόλη.
Πρόκειται για έναν πελώριο hindu ναό, στον οποίο συρρέει καθημερινά πλήθος κόσμου(πάντα Ινδουιστές),για προσκύνημα και δωρεές και απώτερο σκοπό να ζητήσουν κάποια μεγάλη χάρη, κυριότατα νέες παντρεμένες γυναίκες, οι οποίες επιθυμούν να αποκτήσουν παιδιά, μιας και ο Kumari amman ναός είναι αφιερωμένος σε κάποια παρθένα θεότητα, που έκανε μπάνιο στην ακτή, στο Kayakumari.
Η δυνατότερη ωστόσο εμπειρία μας, κατά την περίοδο παραμονής εκεί, υπήρξε ο δεύτερος περίπατος (γιατί υπήρξε και πρώτος, αλλά όχι και τόσο πετυχημένος, μιας και ήταν η πρώτη ημέρα μας και αισθανθήκαμε άβολα, κάτω από τα επικριτικά και γεμάτα απορία βλέμματα, των ντόπιων κατοίκων – σίγουρα έπαιξε κάποιο ρόλο και η ινδική ενδυμασία που φόρεσε η Μέι Λί την δεύτερη φορά) στα «πραγματικά» στενά του Kanyakumari, μακριά από την τουριστική περιοχή και τα αξιοθέατα. Όπως έχει ήδη αναφερθεί, ο συνδυασμός των πολλών χρωμάτων, οπουδήποτε και αν κοιτάζαμε, δημιουργούσε φωτογραφικά κάδρα, παράδοξης μεν, απίστευτης δε ομορφιάς, τα οποία έλκυαν την προσοχή μας, συνεχώς και προς ποικίλες κατευθύνσεις. Γνωρίσαμε συμπαθητικότατες ινδικές οικογένειες, εκ των οποίων μία, μας προσκάλεσε μέσα στο μικρό και φτωχικό σπίτι της, όπου μας προσέφεραν ζεστό, φρέσκο, γάλα. Στη συνέχεια μας αποκάλυψαν, πως είναι χριστιανοί, σαν και εμάς και μας θεωρούν αδερφούς τους..!
Ναι, κατά τη γνώμη μας δυστυχώς, ο χριστιανισμός έχει «απλώσει τα δίχτυα του» , πολλά χρόνια τώρα, στη νότια Ινδία και ιδιαίτερα στην kerala και στις, γύρω από αυτήν, πόλεις, όπως το Kanyakumari, παρόλο που το ίδιο υπάγεται στην πολιτεία του Tamil nadu, μία από τις πιο πουριτανικές και πατροπαράδοτες πολιτείες της Ινδίας. Όπως, εύλογα και εύκολα, θα μπορούσε να συμπεράνει κανείς, όλο αυτό το διάστημα, επιμελώς προσπαθούν και πετυχαίνουν, να προσηλυτίζουν κόσμο, κυριότατα προερχόμενο από τα φτωχότερες και απαίδευτες, κοινωνικές τάξεις,(εύκολη «λεία») ελπίζοντας να «συμμορφώσουν» λιγάκι την Ινδία και συγκεκριμένα τους Ινδουιστές, σύμφωνα με τα δυτικά και, μερικώς ελεγχόμενα από αυτήν, πρότυπα, πάντα με την ασφαλή και «πεπατημένη» μέθοδο του προσηλυτισμού, δοσμένη βέβαια με, το γλυκό στην όψη, προσωπείο της αγάπης και της αγαθοεργίας( πραγματικά αηδιαστική, όπως πάντα άλλωστε, η χριστιανική εκκλησία…. μεγάλη «μπίζνα» λέμε!). Φυσικά το να γίνει κάποιος από ινδουιστής, χριστιανός ή και οτιδήποτε άλλο, έχει και κάποια θετικά, αφού αυτόματα αποποιείται το φρικτά ρατσιστικό σύστημα διάκρισης των καστών.
Αξιοσημείωτη υπήρξε τέλος και η εμπειρία του να παρακολουθήσουμε, για πρώτη φορά, μέχρι τότε, τους Ινδούς να παίρνουν το μπάνιο τους στην ακτή! Πέρα από το γεγονός, ότι βουτάνε στη θάλασσα, φορώντας όλα τα ρούχα τους κανονικά, το περισσότερο αξιοπερίεργο και ανεξήγητο ταυτόχρονα είναι, ότι μαζεύονται όλοι μαζί, σε ένα μόνο σημείο, αφήνοντας την υπόλοιπη «παραλία» άδεια, κυριολεκτικά!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου