Το ταξίδι με το λεωφορείο υπήρξε ήσυχο και άνετο, με μοναδικό μελανό σημείο τη μεγάλη καθυστέρηση, όσον αφορά την ώρα της άφιξής μας εκεί(περίπου 3 ώρες).
Κατά τις δέκα και μισή το βράδυ, βρισκόμασταν στο κέντρο της Varkala, από όπου πήραμε ταξί, για να μας μεταφέρει κοντά στη μεγάλη παραλία, όπου σκοπεύαμε να βρούμε δωμάτιο. Τελικά, κατόπιν της γνωστής πλέον και κουραστικής διαδικασίας(παζάρι, παζάρι και πάλι παζάρι), βρήκαμε ένα αξιοπρεπέστατο δωμάτιο, με κουζίνα διαθέσιμη προς μαγείρεμα, για 275 ρουπίες συνολικά. Τη συγκεκριμένη κουζίνα χρησιμοποιήσαμε αρκετές φορές, ώστε να μαγειρέψουμε, είτε το πρωινό μας, είτε φρέσκο τόνο και γαρίδες, που υπήρχαν σε αφθονία στη Varkala (Ένας πειραματισμός στην κουζίνα που αποδείχθηκε θεϊκός ήταν οι τηγανισμένες γαρίδες σε μουσταρδέλαιο, πραγματικά αξίζει).
Η Varkala είναι επίσης γνωστή για την εκμάθηση ή θεραπεία ayurveda, καθώς και για την διδασκαλία yoga. Κατά μήκος της μεγάλης παραλίας υψώνεται ένας πεζόδρομος, φτιαγμένος πάνω σε βράχους, ο οποίος είναι γεμάτος με εστιατόρια, μπαρ, πανάκριβα στην πλειοψηφία ξενοδοχεία και σχολές εκμάθησης των δύο αυτών αρχαίων επιστημών. Τελικά, αποφασίσαμε να ασχοληθούμε ξανά και πιο εντατικά, μόνο με την yoga. Παρακολουθήσαμε τρία συνολικά μαθήματα, ώστε να διαμορφώσουμε ένα πρόγραμμα, που θα μας ταίριαζε και συνεχίσαμε για αρκετό καιρό έπειτα, να εξασκούμαστε από μόνοι μας, καθημερινά.
Γενικά η Κεράλα αποτελεί μια από της πιο πλούσιες και ανεπτυγμένες περιοχές της Ινδίας, γεμάτη με ωραίες παραλίες, περιτριγυρισμένες από φοινικόδεντρα και μπανανιές, τρομακτικά εξελισσόμενη, όσον αφορά τον τουρισμό, αλλά και σε γενικότερο επίπεδο(ενδεικτικά αναφέρουμε, ότι η Kerala υπήρξε η πρώτη πολιτεία της Ινδίας, που εξέλεξε δημοκρατικά ,κομμουνιστική τοπική κυβέρνηση, πριν από κάποια χρόνια).
Ως φυσικό επακόλουθο της όλης ανάπτυξης, η ακρίβεια «χτυπάει κόκκινο» παντού. Συγκεκριμένα όλα τα τουριστικά μαγαζιά κατά μήκος της παραλίας έχουν εξωφρενικές τιμές, ενώ οι ιδιοκτήτες τους μας κοιτούσαν λίγο υποτιμητικά, καθώς ήταν προφανές, ότι δεν προερχόμαστε από την «υψηλή κάστα» των τουριστών. Από την άλλη μεριά, το βιοτικό επίπεδο, η κατάσταση των σπιτιών και η γνώση των αγγλικών είναι αρκετά καλύτερα από την υπόλοιπη Ινδία. Η ίδια η παραλία, τουλάχιστον κατά τη δική μας παραμονή εκεί, διατηρούνταν υπερβολικά καθαρή, και αυτό γιατί γυναίκες την καθάριζαν καθημερινά, από τα πολλά σκουπίδια, που αφήναν στο πέρασμά τους οι περαστικοί(φυσικά δεν νοείται άνδρας να κάνει τέτοιου είδους δουλειές ,στην Ινδία).
Τέλος, αξιοσημείωτη υπήρξε και η επίσκεψή μας σε μία χορευτική, παραδοσιακή, παράσταση, katakali dance. Πρόκειται για θρησκευτικό χορό – θέατρο με φρικιαστικά κουστούμια, μακιγιάζ και κίνηση, η οποία αφορά κυρίως το βλέμμα και λίγο το σώμα. Η θεματολογία αντλείται από ινδουιστικά κείμενα. Η συγκεκριμένη παράσταση, που παρακολουθήσαμε, υπήρξε κάπως κωμική, με κύριο θέμα την εξιστόρηση ενός συμβάντος, κατά το οποίο μια δαιμόνισσα, θέλοντας να κατακτήσει ένα νεαρό «ημίθεο» ή κάτι συναφές, μεταμορφώθηκε σε μία όμορφη κοπέλα και όταν δεν τον έπεισε ούτε έτσι τον έπιασε με την βία, αλλά αυτός ήταν γενναίος και δεν φοβήθηκε, παρά της έκοψε το ένα χέρι, στήθος και μύτη.
Τέλος, θα πρέπει να γίνει αναφορά και για τους, αρκετά αντιπαθείς στη πλειοψηφία τους, «Κεραλιώτες» και «Κεραλιώτισσες». Ζώντας οι περισσότεροι σχεδόν αποκλειστικά από τους τουρίστες, θα περίμενε κανείς, να έχουν τουλάχιστον έναν στοιχειώδη σεβασμό και ευγένεια απέναντί τους. Αντιθέτως όμως, όσο αφορά τη δική μας εμπειρία, υπήρξαν αρκετά περήφανοι και φανερά ιδιοτελώς ευγενικοί απέναντι στους… «κυριλέ» και πλούσιους τουρίστες.
Σίγουρα στην Κέραλα υπάρχουν διάφορα πιο παρθένα από τουρισμό μέρη που είναι δυνατόν να μελετήσει κανείς σε βάθος την θεραπευτική μέθοδο της ayrveda ή να χαρεί την εξωτική φύση χωρίς παρέα. Δυστυχώς, εμείς δεν είχαμε πολύ χρόνο και έτσι ο επόμενος προορισμός μας, πάντα στη πολιτεία της Κέραλα, ήταν το διάσημο και πολυσύχναστο Allepey, διάσημο για το δίκτυο καναλιών του και τις βόλτες σε αυτά, με πλοιάρια ποικίλου μεγέθους και ανέσεων.
Όταν φτάσαμε στο Allepey ήταν ακόμα Φεβρουάριος, αλλά η ζέστη ήταν ήδη ανυπόφορη. Σκοπεύαμε να καθίσουμε μόνο δυο μέρες, ίσα, ίσα, για να πάμε βόλτα στα κανάλια με την βάρκα. Εν συνεχεία σκοπεύαμε να ανεβούμε πιο βόρεια στην περιοχή Καρνάτακα. Δυστυχώς τα σχέδια μας άλλαξαν όταν πήγαμε να βγάλουμε εισιτήρια τραίνου, μιας και ο συντομότερος δυνατός τρόπος να φύγουμε, ήταν τρεις μέρες μετά, από το Kochi ή Ernakulum, μια κοντινή, μεγάλη σχετικά(4.5 εκατομμύρια), πόλη.
Οι επιπλέον μέρες πέρασαν με πολύ ιδρώτα τα μεσημέρια, περιμένοντας το απόγευμα να δροσίσει για να απολαύσουμε το υπέροχο και φτηνό φαί που είχαμε εντοπίσει σε ένα μαγαζί. Την κουζίνα της Κέραλα την λατρέψαμε. Φρέσκος τόνος, μαγειρεμένος σε λάδι καρύδας, μέσα σε φύλλο μπανάνας, σούπες με γάλα καρύδας και φυσικά άπειρες φρέσκες καρύδες, με μόλις 25 λεπτά του ευρώ. Η γευστική ωστόσο έκπληξη, που μας περίμενε, ήταν ωραιότατο μοσχαράκι κατσαρόλας με σάλτσα, για μόλις 30 ρουπίες(50 λεπτά) το πιάτο. Όπως είναι εύλογο, μετά από τέτοια πολύμηνη αποχή(ακόμα και στην Ταυλάνδη, αν εξαιρέσουμε την Bangkok, το βοδινό κρέας σπάνιζε αρκετά, ενώ όταν το έβρισκες, ήταν πολύ ακριβό), το συγκεκριμένο πιάτο καθιερώθηκε, ως καθημερινό πρωινό και μεσημεριανό μας.
Την μέρα που θα παίρναμε το βραδινό τραίνο για Gokarna, αποφασίσαμε να πάμε από νωρίς στο Kochi να κάνουμε βόλτα. Πήραμε λοιπόν κατά τις 11 το τοπικό λεωφορείο και μια συμπαθέστατη Ινδή, που καθόταν δίπλα στη Μέι Λί, μας έκανε να αλλάξουμε γνώμη για τους ντόπιους, αφού μας προσκάλεσε στο σπίτι της και στο γάμο της, τον οποίο δυστυχώς θα χάναμε αφού η βίζα μας θα είχε λήξει.
Φτάνοντας κατά τις πέντε το απόγευμα, το Ernakulum φάνταζε σαν μια άλλη ινδική μεγαλούπολη, υπερβολικά καθαρότερη ωστόσο (βρισκόμασταν στην Κέραλα!! Επιπλέον το συνηθισμένο παντού, κόπρανο της, ιερής για τους Ινδούς, αγελάδας, απουσίαζε παντελώς..), από τις αντίστοιχες μεγαλουπόλεις, στα υπόλοιπα states της Ινδίας. Έχοντας στη διάθεση μας περίπου 5 ώρες, ως την βραδινή αναχώρησή μας με τραίνο, για την Gokarna, αποφασίσαμε να περπατήσουμε στο κέντρο της πόλης.
Για άλλη μια φορά η κουζίνα της Κerala μας άφησε άφωνους, δοκιμάζοντας αλευρωμένες τηγανιτές πιπεριές τσίλι, ψιλοκομμένα και τηγανισμένα, φυσικά πατατάκια, υπέροχους και γινωμένους ανανάδες (εδώ πρέπει να ανοιχτεί μία παρένθεση και να ειπωθεί, ότι στην Ελλάδα, δεν έχουμε την παραμικρή ιδέα, για το τι σημαίνει ανανάς, μιας και αυτοί, που κυκλοφορούν στην Ελλάδα, είναι χειρίστης ποιότητας), πεντανόστιμες κατακόκκινες μπανάνες(είναι κρίμα να μην υπάρχουν στην Ελλάδα) καθώς και.. πίτα γύρο κοτόπουλο!
Ο περίπατος συνεχίστηκε ως αργά το βράδυ, τραγουδώντας ανέμελα και χαζεύοντας την άγνωστη πόλη, όταν, μόλις μία ώρα πριν από την αναχώρησή μας, συνειδητοποιήσαμε, ότι… είχαμε ξεχάσει το laptop μας σε κάποιο ίντερνετ καφέ, που είχαμε επισκεφτεί το απόγευμα, αρκετά μακριά από τον σταθμό τραίνων!.. Μας κυρίευσε αρχικά πανικός, αλλά τελικά, μετά από σωστή και αποτελεσματική συνεργασία(mission impossible), καταφέραμε να το πάρουμε πίσω, πληρώνοντας βέβαια, το μηδαμινό ποσό, συγκριτικά με την αξία του laptop, των πεντακοσίων ρουπιών( εννέα περίπου ευρώ).
Τελικά, κατά τις έντεκα το βράδυ βρισκόμασταν ήδη στο τραίνο και αναχωρούσαμε για την Gokarna, έχοντας πάντα συνεπιβάτες τα χαριτωμένα ποντικάκια, να ροκανίζουν τα υπολείμματα του, δικού μας ή των άλλων, φαγητού.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου