ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΔΕΛΧI--Η ΔΙΑΜΟΝΗ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ RENI--Η «ΑΛΛΗ ΙΝΔIΑ»..

Η ώρα κόντευε πέντε και μισή το απόγευμα, όταν αναχωρούσαμε από τον σταθμό των τρένων. Είχαμε βρει δρομολόγιο Τζαϊσαλμέρ- Δελχί σε οικονομική (sleeper) θέση, αλλά με συνολική διάρκεια είκοσι ωρών. Πλέον είχαμε γίνει υπερβολικά αισιόδοξοι, μετά τα δυο τελευταία ταξίδια με private bus,που είχαν αναπτερώσει αισθητά το ηθικό μας, επιπροσθέτως η μοναδική προηγούμενη εμπειρία με τρένο(Δελχί-Αμριτσάρ) ήταν πραγματικά, ό, τι καλύτερο είχε (και έχει) δείξει η Ινδία, όσον αφορά την άνεση, την καθαριότητα, την περιποίηση και την τυπικότητα, στον κλάδο των μέσων μαζικής μεταφοράς.
Το ταξίδι αυτή τη φορά όμως επέστρεψε στα παλιά του δεδομένα, δηλαδή γεμάτο εκπλήξεις ή μάλλον γέμισε εντελώς μόνο με μία..! Οι θέσεις- κρεβάτια που είχαμε ήταν συμπαθητικές, το ίδιο και το τρένο, αλλά δυστυχώς για άλλη μια φορά πιαστήκαμε εντελώς απροετοίμαστοι.. Από τα παράθυρα που δεν έκλειναν καλά, κατά ακανόνιστα περιοδικά διαστήματα..έμπαινε άπλετη άμμος, η οποία δυσχέραινε σε ικανοποιητικό βαθμό, τόσο τη δική μας, καθώς και όλων των τριγύρω, αναπνοή! Διάφορες πατέντες τύπου, να βουλώσουμε τις τρύπες με ρούχα μας, αποδείχτηκαν ανεπαρκείς,(άμμος σε μορφή σκόνης έμπαινε παντού και από παντού!) έτσι βγάλαμε όλο το ταξίδι κρατώντας μαντήλια μπροστά απ’ τη μύτη μας, ώστε να « φιλτράρεται» ο αέρας, που αναπνέαμε..
Κατά τη ΄μια το μεσημέρι την επόμενη ημέρα το τρένο μας άφηνε στο χαοτικό(από όλες τις απόψεις) σταθμό στο Δελχί. Για άλλη μια φορά περιπλανηθήκαμε στους δρόμους της κεντρικής αγοράς, κοιτάζοντας με θαυμασμό(καλό ή κακό),το πλήθος κόσμου. Το ραντεβού μας με τον Reni ήταν αργά το απόγευμα-βράδυ, κατά τις 7.Για να φτάσουμε εκεί,(έξω ουσιαστικά από το Δελχί, στα… προάστια), χρειαζόμασταν μετρό, ricksaw και.. δυο ώρες από το χρόνο μας… Έτσι λοιπόν, αφού ήπιαμε καφέ στο γνωστό πια παχαργκάν και………. ,μπήκαμε στο μετρό, ως τον τελευταίο και πιο απομακρυσμένο σταθμό του, απ’ όπου θα παίρναμε ταξί για το σπίτι του.
Ο Reni λοιπόν είναι ένας από τους λίγους πλούσιους Ινδούς (είναι μάνατζερ σε μια διαφημιστική εταιρεία..!), εντελώς unique περίπτωση όμως.!


Θα πρέπει να σημειωθεί, ότι λέγοντας πλούσιος εννοούμε(τουλάχιστον στην περίπτωση του Reni) πως νοικιάζει ένα μικρό διαμέρισμα σε ακριβή περιοχή(καθόλου όμορφη τελικά) με ψυγείο, κουζίνα, τηλεόραση, μπάνιο., κ. τ. λ, ακριβώς στα δυτικά πρότυπα της μεσοαστικής ζωής. Μόνο που για να κάνεις αυτή τη μεσοαστική ζωή στην ινδία, χρειάζεσαι τα διπλά λεφτά, από ότι στην Ελλάδα.(2.500 με 3000 ευρώ ή στην περίπτωση του reni, 160.000 ρουπίες, που είναι και ο μηνιαίος μισθός του.
Τα υπόλοιπα ωστόσο στοιχεία, που συνθέτουν την προσωπικότητά του, είναι ατέρμονα και πολλά. Φιλικός, γενναιόδωρος, φιλόξενος, κοινωνικός(παραπάνω από όσο πρέπει, μπορεί να μιλάει ασταμάτητα, χωρίς να σε αφήνει να απαντάς ποτέ σε κάτι), πραγματικά αξιαγάπητος και καλός Άνθρωπος. Παντρεμένος, μα ένα θλιβερό τροχαίο, του στέρησε γυναίκα και κόρη, τρομερή εμπειρία που τον σημάδεψε έντονα αλλά ευτυχώς τον κατέστησε ακόμα πιο «ερωτευμένο» με την εμπειρία της ζωής.
Φτάνοντας λοιπόν στο τέρμα του μετρό, ξεκίνησε αγώνας διαπραγματεύσεων, για την τιμή, που θα πληρώναμε σε κάποιο ricksaw, ώστε να μας μεταφέρει στο σπίτι του Reni. Με τα πολλά κάποιος ,«προδότης» για τους υπόλοιπους, οδηγός δέχτηκε να μας πάει με την λογική τιμή 80 ρουπίες, αντί 200 και 250 που απαιτούσε το υπόλοιπο «παρεάκι». Δείχνουμε την διεύθυνση και τον εμπιστευόμαστε τυφλά. Περνάμε από διάφορα γιγάντια συμπλέγματα κτιρίων και εκεί που λέμε, για δες αυτό πρέπει να είναι οικία κάποιου προέδρου, αφού λεγόταν President κάτι, ή πολύ κυριλέ ξενοδοχείο, ο οδηγός μας αφήνει στην είσοδο. Δεν το πιστεύαμε, ρωτήσαμε τους φρουρούς για να σιγουρευτούμε και ναι ήμασταν στο σωστό μέρος. Οι φρουροί μας ζητάνε διαβατήρια, σε ποιο διαμέρισμα πάμε, τηλεφωνούν για να το επιβεβαιώσουν και μας σημειώνουν στο βιβλίων επισκέψεων!!! Ευτυχώς, κάτι σημειώσεις του Ρένι για την διεύθυνση τις είχαμε κρατήσει, αν και δεν είχαμε καταλάβει τι ήταν ο μεγάλος κωδικός, που μας είχε γράψει. Ήταν κωδικός συγκροτήματος κτιρίων, αριθμός κτιρίου, όροφος, διαμέρισμα. Παρόλο που ήμασταν εντελώς λέτσοι, οι φρουροί μας καλοδέχτηκαν γιατί ως λευκοί τουρίστες διατηρούσαμε ακόμη κάποιο πρεστίζ.
Γενικά αυτά τα γιγαντιαία συγκροτήματα κτιρίων των 10+ ορόφων (ψηλά, αλλά χωρίς θέα, γιατί από το μπαλκόνι βλέπεις το επόμενο κτίριο συνεχώς ), είναι φτιαγμένα για να μην βγαίνεις έξω. Μέσα έχουν: ψιλικατζίδικο, μανάβικο, φαρμακείο, παιδική χαρά και ίσως κι άλλα πράγματα, έχουν καλοφροντισμένες πυλωτές με γρασίδι και μία συγκεκριμένη θέση παρκινγκ για κάθε διαμέρισμα και στα μαγαζιά προωθούν οικολογικές τακτικές. Γενικά μια αίσθηση από τελείως άλλη Ινδία, που κάνει την αντίθεση πιο έντονη το γεγονός, ότι έξω από το συγκρότημα, (ακριβώς απ’ έξω όμως) υπάρχει μεγάλος κεντρικός δρόμος με σκουπίδια και γουρούνια να περιφέρονται στο πλάι του, καθώς και παράγκες με μικροπωλητές πάμφθηνου βρώμικου ινδικού φαγητού, που δεν μιλάνε μια λέξη αγγλικά. Οι ίδιοι όμως με την νοηματική τελικά μας βοήθησαν, να βρούμε έναν ράφτη, να μας επισκευάσει το φερμουάρ μιας από τις τσάντες μας (δεν μας άλλαξε φερμουάρ εν τέλει αλλά με υπομονή και πένσα επισκευάστηκε το υπάρχον).
Γενικά αυτές οι ημέρες ήταν επιστροφή στις ανέσεις του δυτικού κόσμου όπως: ζεστό δυνατό ντους, καλό internet, supermarket, κουζίνα (όπου μαγείρεψε ο Κώστας και το ευχαριστηθήκαμε). Φυσικά μαζί με όλα αυτά έρχεται και τι άλλο, τα έξοδα. Έτσι για να πάμε μια φορά σουπερ μάρκετ για να τους κάνουμε το τραπέζι (του Ρένι και της Enchel – νύφη του Ρένι), να κεράσουμε κάποια από τα ποτά στο πολύ ωραίο ροκ μπαρ που μας πήγανε και να συμβιβαστούμε με τα χαίστικα τσιγάρα του Ρένι χαλάσαμε σε 2-3 μέρες όσα θα χαλάγαμε σε 10.
Γενικά η περιοχή αυτή, Gurgaon, είναι το νέο επιχειρησιακό κέντρο στο Δελχί. Δεν ανήκει καν Δελχί αλλά σε άλλο νόμο κατά κάποιο τρόπο, όπου έχουν ρίξει κατακόρυφα την φορολογία για τις κατασκευαστικές εταιρείες, κατά συνέπεια έχει αναπτυχθεί ένα τεράστιο τσιμεντένιο δάσος στην θέση του ωκεανού σκουπιδιών, με πολλές κορυφαίες πολυεθνικές, όπως Oracle, Microsoft, Google, Nokia να έχουν γραφεία.
Με τον Ρένι και την Εντσελ περάσαμε πολύ ωραία, συζητώντας για την σύγχρονη Ινδία και Ελλάδα και μετά από πολύωρη κουβέντα, κόντεψαν σχεδόν να μας πείσουν, ότι η διαφήμιση είναι χρήσιμη και θεμιτή, χωρίς καθόλου επιμέρους αρνητικές επιπτώσεις..(..αποκλείεται!).
Και αυτές ήταν οι τελευταίες μας μέρες στην Ινδία πριν αναχωρήσουμε για Ταϋλάνδη στις 3 Δεκέμβρη!