Μέι Λί και Κώστας στην Ινδία: Koh phangan-Ονειρεμένο τροπικό νησί ….. με ονειρεμένες τροπικές βροχές …πολλές!..

Τα 4 συνολικά βράδια στην πρωτεύουσα της Ταϋλάνδης «ξοδεύτηκαν» γρήγορα, με εμάς να παραδινόμαστε άνευ όρων στις υλικές ανέσεις, που τόσο μας είχαν λείψει και μας προσέφεραν απλόχερα, π .χ hot shower, καθαρά σεντόνια, νόστιμο και καθαρό φαγητό συμπεριλαμβανομένου και του κρέατος φυσικά, φθηνό και κυρίως εύκολο να βρεθεί αλκοόλ. Το βράδυ λοιπόν της τέταρτης μέρας, αφού ήδη είχαμε αποφασίσει και σχεδιάσει, κυρίως για οικονομικούς λόγους, ότι θα ήταν καλύτερο να περάσουμε έναν ολόκληρο μήνα κάπου, αναχωρήσαμε με τραίνο για Σουραθάνι, από όπου θα παίρναμε λεωφορείο, κατόπιν πλοίο και θα φτάναμε στο thong shala, το κεντρικό λιμάνι του Κοπανγκάν (ή Κοπανγιάν).Το ταξίδι μας φάνηκε αρκετά εύκολο, ειδικά μετά την πρώτη επίσκεψή μας στην Ινδία, με σχετική άνεση, παρόλο που είχαμε το φτηνότερο εισιτήριο. Τα ξημερώματα της επομένης ανοίγοντας τα μάτια μας, μείναμε έκπληκτοι από τις εντελώς καινούριες και διαφορετικές εικόνες, που βλέπαμε από το παράθυρο του τραίνου. Η βλάστηση γύρω μας «οργίαζε»,

με το πράσινο χρώμα να κυριαρχεί παντού, καθώς και σεβαστές εκτάσεις πλημμυρισμένες από νερό. Το εύλογο και σωστό συμπέρασμα ήταν ότι βρέχει πολύ σε αυτά τα μέρη. Αν και σύμφωνα με τις γνώσεις μας η «rain season»(όπως οι ίδιοι την αποκαλούν) διαρκεί το πολύ μέχρι αρχές Νοέμβρη, αυτή τη φορά υπήρχε (και δυστυχώς υπήρξε συνολικά) μια σχετική καθυστέρηση. Φτάνοντας όμως στο Σουραθάνι, η συννεφιά είχε παραδώσει τη θέση της στον ήλιο και έκανε απίστευτη ζέστη και υγρασία, κατανοώντας ακόμα καλύτερα την έννοια του τροπικού κλίματος. Από εκεί πήραμε λεωφορείο, στη συνέχεια πλοίο, και 3 ώρες περίπου μετά φτάναμε στο Θονγκ Σάλα. Αποφασίσαμε να πιούμε ένα γρήγορο καφέ, που τελικά μας κράτησε 2 ώρες για διάφορους λόγους, κατά τη διάρκεια του οποίου επιλέξαμε να πάμε να μείνουμε στη βόρεια και «ήσυχη» πλευρά του νησιού, στο chaloklun, ένα χωριό ψαράδων, και όχι στο διάσημο Hat rin (Full moon partιes!),που βρίσκεται στη νότια πλευρά. O αγώνας για την ανεύρεση σπιτιού με κουζίνα και ψυγείο για μηνιαία ενοικίαση αυτή τη φορά , μας «τσάκισε» ολοσχερώς, κάνοντάς μας να ψάχνουμε χωρίς κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα( οι προτάσεις λίγες και πολύ πιο ακριβές από αυτό που εμείς υπολογίζαμε) μέχρι αργά το απόγευμα. Όντας πραγματικά εξουθενωμένοι, αποφασίσαμε να εγκαταλείψουμε το υπερβολικά φιλόδοξο σχέδιο της άμεσης ανεύρεσης κατοικίας και να μείνουμε για δύο μέρες συνολικά σε ένα όμορφο bungalow πολύ κοντά στην όμορφη παραλία στο κέντρο του chaloklun, πολύ όμορφη ναι, αλλά μόνο όταν… υπήρχε! Πραγματικά το φαινόμενο της παλίρροιας και της άμπωτης στην μεσόγειο, που είναι κλειστή θάλασσα, τείνει να είναι μηδαμινό έως ανύπαρκτο. Ο κόλπος της Ταϋλάνδης όμως, εκβάλει έμμεσα στον ειρηνικό ωκεανό κατά μία έννοια. Έτσι το φαινόμενο είναι τουλάχιστον ευδιάκριτο έως τρομακτικά μεγάλο!(ένα βράδυ πανσελήνου γίναμε μάρτυρες εκπληκτικής άμπωτης, με τα νερά της παραλίας να απομακρύνονται από κοντά μας το λιγότερο 7-8 μέτρα, σε διάστημα 30 περίπου λεπτών!). Σημαντική κατά την διήμερη παραμονή μας στο bungalow στάθηκε και η γνωριμία μας με ένα ζευγάρι, έναν Βέλγο Φλαμανδό (πρώτη και μοναδική μέχρι τώρα φορά, που γνωρίσαμε κάποιον τέτοιας εθνικότητας). Από αυτόν μάθαμε, ότι το Βέλγιο απαρτίζεται ουσιαστικά από δύο έθνη-φυλές, τους γάλλους και τους Φλαμανδούς, οι οποίοι έχουν χωρίσει και σε δύο αντίστοιχες πλευρές το κράτος του Βελγίου) και μία Καναδή της αγγλικής πλευράς, τον Iolathan, ή Jonathan αν προτιμάτε, και την Suzie αντίστοιχα.Πρόσχαροι, θετικοί άνθρωποι, κάναμε παρέα μαζί τους μέχρι και την πρώτη νύχτα στο καινούριο και μόνιμό μας σπίτι-bungalow.Tην επόμενη έφυγαν για ban tai και για το …half moon party!!(Σας υπενθυμίζουμε, ότι βρισκόμασταν στο νησί του party.Στην πορεία μάθαμε ό τι κάθε μήνα διεξάγονται στο νησί 5 τουλάχιστον διαφορετικά μεγάλα πάρτυ, κυρίως ηλεκτρονικής μουσικής—full moon party, half moon party, black moon culture, jungle experience, Shiva’s moon—.Όπως καταλαβαίνετε οι κάτοικοι του Κοπανγιάν, μόνιμοι ή μη, ξένοι τουρίστες ή ντόπιοι Ταυλανδοί, λατρεύουν να βρίσκουν αφορμές, για να ξεφαντώνουν σε.. parties!! Το καινούριο μας σπίτι στάθηκε αφορμή να συνεχίσουμε την ξεκούραση και την επιστροφή στις δυτικές συνήθειες και απολαύσεις. Τοποθετημένο 300 μέτρα μακριά από την παραλία μεν, σε γαλήνια, μακριά από τον δρόμο και καταπράσινη τοποθεσία δε, εξοπλισμένο με κουζίνα, ψυγείο, internet, στην τιμή των 6000 bhat για έναν μήνα(155 ευρώ περίπου), μας έκανε να χαλαρώσουμε εντελώς και να περάσουμε αρκετές ώρες τις 4-5 πρώτες μέρες, μαγειρεύοντας, σερφάροντας στο internet και κουνώντας την αιώρα μας. Μόνο μελανό σημείο,..ο καιρός, αν εξαιρέσουμε τις 3 πρώτες μέρες, που είχε σταθερή λιακάδα, ήταν υπερβολικά ασταθής με ξεσπάσματα δυνατής βροχής(και όταν λέμε δυνατής, εννοούμε πραγματική τροπική μπόρα!). Έντονη ήταν η παρουσία του ζωικού βασιλείου στο νέο μας σπίτι. Μία μαύρη, πανέμορφη μικρή γατούλα, πραγματικά παμπόνηρο και αξιαγάπητο… πλάσμα, η Νάνα όπως τελικά την ονομάσαμε, μαζί με τον χοντροκέφαλο λευκό προστάτη-εραστή της(μιλάμε για έναν από τους μεγαλύτερους γάτους, που έχουμε δει ποτέ) γίνανε σύντομα μέλη του σπιτιού, μαζί με διάφορα άλλα ζούδια, που κυκλοφορούσαν στην ζούγκλα γύρω από το μπανγκαλόου μας. Καταρχήν υπήρχαν σε αφθονία τα γκέκο, ερπετά τύπου σαύρας, μεγέθους από 5 έως και 60 πόντους, που κάνουν τον ήχο ΓΚΕ…ΚΟ, τα οποία κυκλοφορούσαν στην οροφή και στους τοίχους και έτρωγαν κουνούπια τα μικρά, φίδια τα μεγάλα. Συγκεκριμένα μία από τις πρώτες μέρες, καθώς χαλαρώνουμε στην ωραία μας βεράντα, ακούμε ένα επίμονο τακ τακ τακ, γυρνάμε και βλέπουμε ένα μεγάλο γκέκο στην οροφή, να έχει στο στόμα του το μπροστινό μισό ενός φιδιού και να το χτυπάει με μανία στο ταβάνι, μέχρι να ψοφήσει! Εν συνεχεία είδαμε διάφορες μεγάλες και λίγο τριχωτές αράχνες, περαστικές κατσαρίδες, που τις είχαμε συνηθίσει και φυσικά πολλά, μα πάρα πολλά κουνούπια. Όμως το κορυφαίο των αηδιαστικών πλασμάτων το συναντήσαμε την 5η μέρα, όταν η Μέι Λί στήνοντας την κουνουπιέρα στα σκοτεινά, άγγιξε κάτι περίεργο, άνοιξε το φως και έβγαλε μια κραυγή. Είδε κάτι τέτοιο,

το οποίο παρεμπιπτόντως έχουμε ξανασυναντήσει σε ελληνική παραλία. Ύστερα από πολύ τρόμο και πανικό, με ένα ξύλο 3 μέτρων καταφέραμε, να το κατεβάσουμε στο πάτωμα, απ όπου χάθηκε. Μετά από εξονυχιστικό ψάξιμο των πραγμάτων – με το ξύλο πάντα από απόσταση- καταλήξαμε, ότι πρέπει να είχε βγει έξω. Με διάφορες ερωτήσεις και γκουγκλινγκ μάθαμε, ότι αυτό το όν λέγεται σκολοπέντρα, ότι υπάρχουν 200 είδη και κυρίως, ότι είναι δηλητηριώδες- δεν πεθαίνεις,(υπάρχουν εξαιρέσεις) αλλά υποφέρεις με εντόνους πόνους πολλές μέρες. , Τέλος, κοιτώντας τις φωτογραφίες θυμηθήκαμε και ένα τεράστιο ζώο που ανήκε μάλλον στους γείτονες και έβοσκε στο γύρω γρασίδι, ένα water buffalo(το γνωστό νεροβούβαλο!). Επιβλητικότατα ζώα, είδη ταύρου με τεράστια καμπυλωτά κέρατα, τα οποία, όπως μάθαμε στη συνέχεια, οι Ταϋλανδοί βάζουν να παλεύουν μεταξύ τους και στοιχηματίζουν χρηματικά ποσά για τον νικητή. Γενικά, όπως αποδείχτηκε, αρέσκονται, στο να παλεύουν τόσο οι ίδιοι, -μας μοιράζανε διαφημιστικά φυλλάδια για muay thai αγώνες τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα-, όσο και στο να βάζουν διάφορα όμοια ζώα, να τσακώνονται, πολλές φορές μέχρι «τελικής πτώσεως»…