Manali, το βουνό του Σίβα

Χωρίς καλά καλά να το συνειδητοποιήσουμε καθίσαμε στο ΜC leoadganj περίπου 20 μέρες. Μετά από πολύ σκέψη για το αν πρέπει να μείνουμε άλλο στην περιοχή Himachal Pradesh, αποφασίσαμε να πάμε στο Manali. Πρόκειται για ιερό βουνό, όπου σύμφωνα με την παράδοση του Ινδουισμού έκατσε ο υπέρτατος δημιουργός Σίβα να ξεκουραστεί μετά την κοσμογονία, η οποία θα πρέπει να τον κούρασε αρκετά, αν κρίνει κανείς το γεγονός, ότι εκτός απ’ το να καθίσει, κάπνισε επίσης και αρκετά chillum ή τσελέμια αν προτιμάτε, για να ηρεμήσει.(..είδατε ο Shiva??) . Η αρχική σκέψη ήταν μονο για 2-3 μέρες…το τελικό πόρισμα όμως για άλλη μια φορά μας έβγαλε εκτός προγράμματος, και μείναμε 2 εβδομάδες σε ένα παραδεισένιο μέρος

Φτάνοντας στο manali με το λεωφορείο, το τοπίο γύρω μας είχε αλλάξει εντελώς. Ήμασταν ξανά περικυκλωμένοι από τις βουνοκορυφές των Ιμαλάϊων, ο αέρας μύριζε δροσιστικά και όμορφα και ο ουρανός ήταν καταγάλανος. Αποφασίσαμε να μην μείνουμε στο manali, αλλά να πάμε λίγο πιο ψηλά, σε ένα πανέμορφο χωριό, στο Vashisht.
Όπως αποδείχτηκε τελικά(βάσει προσωπικής εμπειρίας) η καλύτερη εποχή να πας στο Manali είναι τότε, τέλη Οκτώβρη, όπου τελειώνει η τουριστική σεζόν, αλλά ο καιρός είναι ακόμα υπέροχος, τουλάχιστον κατά τη διάρκεια της μέρας. Πραγματικά εντυπωσιαστήκαμε από το πόσο ζεστά και ηλιόλουστα ήταν.(Μη ξεχνάτε ότι το vashisht βρισκόταν σε υψόμετρο 2200 μέτρα!)βέβαια, 2 ή 3 λεπτά μετά τη φαινομενική δύση του ήλιου (ο ήλιος χανόταν πίσω απ’ τις κορυφές των βουνών κάθε μέρα γύρω στις 4 το απόγευμα)και μέχρι την επόμενη ανατολή, άρχιζε να κάνει αρκετό έως πολύ κρύο… δεν ήταν για να κυκλοφορείς έξω.
Τις 4 πρώτες μέρες μείναμε σε ένα πολύ όμορφο δωμάτιο με δικό του μπαλκόνι και υπέροχη θέα στα βουνά….. Λάθος μας! Το συγκεκριμένο δωμάτιο το έβλεπε ο ήλιος κάθε μέρα στις 10.30,οπότε ξύπναγες κατά τις 8 το πολύ, τουρτουρίζοντας απ’ το κρύο και έτρεχες στο απέναντι guest house ,που το έβλεπε ο ήλιος, για να πάρεις πρωινό! Είπαμε είχε καλοκαίρι, αρκεί να καθόσουνα κάτω από τον ήλιο, διαφορετικά ,……ΚΡΥΟ! Όπως ήταν λογικό μετακομίσαμε στο απέναντι guest house,το Blue heaven.Μπορεί να μην είχαμε μπαλκόνι, αλλά το δωμάτιο μας είχε γυάλινους διαφανείς τοίχους, από όπου έβλεπες επίσης τα βουνά, αλλα ταυτόχρονα ο ήλιος σε ζέσταινε κατά τη διάρκεια όλης της ημέρας και απ ‘ την ώρα της ανατολής …απλά τέλειο.
Οι ιδιοκτήτες του ήταν μια οικογένεια ινδών, παρά πολύ συμπαθητικοί, άκρως εξυπηρετικοί και πάνω από όλα πρόσχαροι με μια στάση απέναντι μας που μόνο τουρίστα δεν σε έκανε να αισθάνεσαι. Το blue heaven λοιπόν έγινε το δεύτερο σπίτι μας, και στο “sitting hall” του, όπως οι ίδιοι το ονόμαζαν, περνάγαμε την περισσότερη ώρα μας ,όταν δεν ήμασταν έξω περίπατο δηλαδή, στα πολλά και απίθανα μέρη που είχε το vashisht.(ποτάμια, καταρράκτες, δάση, ναοι… πραγματικά είχε απίστευτη ομορφιά σαν μέρος! Από ότι μάθαμε ακόμα πιο εκπληκτικά είναι αν ανέβεις πιο βόρεια στην περιοχή Ladakh όπου είναι έρημος με βουνά τριγύρω στα 3500 μέτρα, αλλά το πέρασμα για να πας είναι ανοικτό και βατό μόνο το καλοκαίρι…. Την επόμενη φορά λοιπόν!)

Σε ένα τέτοιο απίστευτα όμορφο μέρος λοιπόν, το ίδιο απίστευτα πρόσχαρα, ενδιαφέροντα άτομα γνωρίσαμε, Ινδούς ή μη. Όσο μαγευτικό και να είναι το τοπίο συνήθως κολλάς σε ένα μέρος από τους ανθρώπους που γνωρίζεις, για αυτό και θα επισημάνουμε κάποιες προσωπικότητες.. .ορόσημο.

Ξεκινάμε λοιπόν με την βασικότερη προσωπικότητα του Βασίστ:

Dolot: Απροσδιορίστου ηλικίας Ινδός, κατά βάση ράφτης,με επεκτάσεις στο εμπόριο και….. στο λαθρεμπόριο.

Άνθρωπος χαρούμενος , φιλικότατος και πάνω από όλα χαλαρός(shanty,shanty όπως λένε και οι Ινδοί).Τα αγγλικά του λιτά, ημικατανοητά και η φιλοσοφία του για τη ζωή απορρέει από τα ιδια του τα λόγια “to live is to do! I do what I do and I am what I am! No jealousy! No too much bla bla”. H μόνη ένσταση έγκειται στο γεγονός, ότι όσον αφορά τη σύζυγό του, οι φιλελεύθερες αντιλήψεις ήταν αρκετά περιορισμένες, αν όχι παντελώς απούσες. Περάσαμε μαζί πολλές νύχτες πίνοντας green label(πρόκειται για ινδικό ουίσκι, καμιά σχέση με το johny walker!)και «λατρεύοντας τον Shiva»!



Παράλληλα με τον Ντόλοτ γνωρίσαμε και τον Τσέρυ, έναν έγχρωμο Γάλλο, που ταξιδεύει χρόνια στην Ινδία και ειδικότερα στη περιοχή himachal Pradesh,εξίσου φιλικό και χαλαρό.
Οι τέσσερις μας δεθήκαμε αρκετά, και με τη συνοδεία αλκοόλ και παρελκόμενων, αναλώσαμε πολλές ώρες σε ενδιαφέρουσες συζητήσεις. Την παρέα, συμπλήρωναν κάθε βράδυ, διάφοροι επισκέπτες στο blue heaven,Ινδοί ή άλλων εθνικοτήτων ταξιδιώτες, κάτοικοι κ.α. Ενώ βρισκόμασταν σε μη τουριστική σεζόν, φαινόταν να γνωρίζουν πολλοί το «μυστικό» αυτό πανέμορφο τόπο. Οι περισσότεροι δε βρίσκονταν εκεί τουλάχιστον για δεύτερη φορά.
Σαγηνευμένοι λοιπόν «αποκοιμηθήκαμε» στην αγκαλιά των βουνών για20 σχεδον μέρες..